کارکردهایی که باید توضیح داده شود

مانند هر دوره رییس‌جمهور ایران در نشست سران شانگهای شرکت کرده، با روسای کشورها دیدار می‌کند و سپس به خانه بازمی‌گردد.
این برنامه برای بیش از یک دهه تکرار شده و هر بار مقامات سیاسی و دیپلماتیک ایران وعده می‌دهند که بالاخره ایران از جمع اعضای ناظر این پیمان خارج می‌شود و به اعضای تمام‌عیار می‌پیوندد اما این وعده نه فقط چشم‌اندازی برای تحقق ندارد بلکه به احتمال زیاد مقامات ایرانی نیز از تبدیل عضویت ایران مایوس شده‌اند.

حتی برابر اساسنامه هم پیوستن ایران به اعضای دایم این پیمان مراحل بسیار پیچیده‌ای دارد ضمن آنکه روسیه به خاطر حمایت کشورمان از مسلمانان قفقاز شمالی و مناسباتی که با غرب دارد حاضر به سپردن کرسی دایم به ایران نیست.
از جهات داخلی هم پیوستن ایران به این پیمان که اصولا پیمانی نظامی و امنیتی است مغایرت‌هایی با اصول قانون اساسی دارد و حتی اگر براساس مصالح کشور از مخالفت قانون اساسی عبور شود، باز معلوم نیست که آرزوی محال جلب نظر اعضا برای تغییر عضویت ایران به دایم محقق شود.به همین دلیل است که رهبران ایرانی باید توضیح دهند که اصولا پافشاری بر عضویت ناظر کشورمان در این پیمان امنیتی- دفاعی چه کارکردی دارد و آیا منافع این کارکرد هزینه‌های ادامه حضور در عضویت ناظر را پاسخ می‌دهد؟