حاضر بودیم شام و ناهار نخوریم

در سریال امام علی (ع) با مرحوم مهدی فتحی (بازیگر نقش عمر و عاص) نشستیم و پیمان بستیم که در این کار متر، اندازه و انگاره‌‌مان بازی‌های معمول در ایران نباشد. در دنیا کارهای تاریخی و اسلامی زیاد انجام شده که بسیار موفق بوده است. مثل نقش حمزه یا عمرمختار که توسط آنتونی کوئین اجرا شد. ما گفتیم بیاییم متر و اندازه‌‌مان را این افراد بگذاریم و خیلی کوشش کردیم که در این عرصه این‌گونه بازی کنیم. کمتر لحظه‌ای بود که به چالش‌های عمیق طلبگی‌مان نپرداخته باشیم. هر دو نقش منفی بازی می‌کردیم که منفورترین نقش‌های سریال امام علی(ع) بود. و الحق فتحی نقش‌اش را بسیار خوب بازی کرد. باید گفت که در این سریال همه اسباب بزرگی فراهم بود. خود میرباقری به اتاق گریم می‌آمد و می‌گفت که فرضا آستر لباس شما را اذیت نمی‌کند یا پوتین مناسب پایتان هست؟ سریال امام علی با توجه به مشکلات بودجه‌ای که برایش به وجود آمد در شرایط بسیار سختی به انجام رسید و می‌توان گفت همه ۱۴۰ یا ۱۵۰ هنرپیشه آن عاشقانه کار کردند که اگر این عشق نبود این مجموعه تلویزیونی زیبا درست نمی‌شد. به عنوان خاطره، بیان این مطلب خالی از لطف نیست که مهدی فتحی در یک پلان از پیشانی‌اش یک چشمه آب جاری است زیرا لباس‌های ما دارای یک لایه ابر بود و رویش هم یک چرم پلاستیک کشیده شده بود و یک ژوپیتر ۰۰۰/۱۰ واتی در بالای چادر روشن بود. دمای خارج از چادر نیز، ۴۸ تا ۵۰ درجه بود و در چنین شرایطی ما کار می‌کردیم. دستمزد برای‌مان مهم نبود، حتی اگر شام و ناهار هم نمی‌دادند به کار ادامه می‌دادیم. در خیلی جاها ما باید به ساخت فیلم جدا از بازیگری کمک می‌کردیم چون کارگر اضافه نمی‌توانستیم بگیریم. فرضا خود من در عرض یک شب تا صبح بیدار بودم و ۱۲۰ طبل ساختم که به همان صحنه‌ای برمی‌گشت که مهدی فتحی طبل می‌زد و طبل‌زنان زیادی اطراف وی جمع بودند. آن صحنه را باید فوری فیلمبرداری می‌کردیم، دکوراتور ما دستور داد تا هر چه پیت حلبی در بندرعباس، میناب، سرخو و… است، جمع شود. از ارتش هم پتو گرفتند. البته پنج هزار سیاه لشگر هم از ارتش سیستان و بلوچستان کمک گرفته شد. سپس این پتو‌ها را با طناب‌های نخل، دور حلبی‌ها گذاشتند و رنگ سفید به آن زدند تا فردا صبح همه طبل‌ها آماده شدند. من فردا صبح از خواب بیدار نشدم زیرا شب گذشته اصلا نخوابیده بودم. آخر کلام آنکه برای آماده‌سازی این سریال، زحمات عاشقانه و وافری از طرف همه اعضا کشیده شد و دلبستگی افراد برای انجام این کار از حد و مرز حرفه‌ای گذشته بود و نوعی جانفشانی بود.