در جریان دو جنگ جهانی قرن ۲۰، تهران در چنگ قحطی، بیماری و مرگ

از آغاز زمستان ۱۲۹۶ هجری خورشیدی (۱۹۱۷ و ۱۹۱۸) در شهر تهران کمبود مواد غذایی ناشی از جنگ جهانی اول که تا ایران کشانیده شده بود و نیروهای نظامی دولت‌های متخاصم ایران را هم صحنه نبرد خود ساخته بودند آشکار شده بود. این وضعیت از ۱۴ بهمن این سال (سوم فوریه ۱۹۱۸) شدت یافت و مردم در چند نقطه شهر تشکیل اجتماع داده و به دولت اعتراض کردند که چرا قبلا پیش‌بینی‌های لازم را به‌عمل نیاورده بود. یکی از دلایل این کمبود در تهران، ناامنی راه‌ها بود. راهزنان از ضعف نیروی انتظامی به دلیل وجود سربازان خارجی در کشور سوءاستفاده کرده بودند و راه‌ها و روستاها و حتی پاره‌ای از شهرهای کوچک را نا‌امن ساخته بودند. روستانشینان برای محافظت خود قلعه ساخته و شب‌ها در این قلعه‌ها به سر می‌بردند، اسلحه تهیه کرده و نوبتی شب‌ها در برج‌های قلعه به کشیک می‌ایستادند. کمبود مواد غذایی در شهرهای بزرگ باعث شیوع انواع بیماری‌های ناشی از سوء‌تغذیه و گرسنگی شده بود. در تهران، سرانجام دولت با وجود خالی بودن خزانه به علت امتناع اصحاب ملک و درآمد [که هرکدام ارتباط به یک دولت خارجی داشتند] از دادن مالیات‌ها مجبور شد در چند نقطه شهر به صورت محدود آشپزخانه رایگان دایر کند. این وضعیت پس از شهریور ۱۳۲۰ (آگوست ۱۹۴۱) و اشغال نظامی ایران توسط دولت‌های مسکو و لندن تکرار شد و تا سه سال ادامه یافت که بیماری تیفوس و مرگ مردم را به دنبال داشت.