لطفا خبر مرگمان را بدهید!

محمدرضا ستوده- آدم‌ها به خاطر زندگی در ایران سختی‌های زیادی را متحمل می‌شوند که شاید بزرگ‌ترین آنها زنده ماندن باشد که این زنده ماندن بعید است به مرحله زندگی کردن برسد. شما بیکار هستید. بی‌پول هستید. بیمار هستید. بی‌خانه‌مان هستید و اگر نخواهم تک‌تک اشاره کنم، شما کلا یک آدم بدبخت هستید که یا در سقوط هواپیما می‌میرید یا از شدت بی‌پولی و گرسنگی جان خود را از دست می‌دهید یا مریضی شما را از پا درمی‌آورد یا خیلی غیرطبیعی بر اثر یک حادثه طبیعی می‌میرید! هر کدام از اینها دردیست بزرگ و حالا حساب کنید اگر در ایران باشید به احتمال زیاد همه اینها یکجا سر شما خواهد آمد. اما آن چیزی که بیش از همه اینها انسان را عصبی می‌کند، وجود آمار غلط و دروغ است. به عبارت ساده‌تر شما نمی‌توانید بفهمید دقیقا چند نفر مثل شما بیکار هستند تا بفهمید دقیقا چقدر بدبخت هستید. یا اینکه شما نمی‌توانید بفهمید که نرخ تورم دقیقا چقدر است تا بتوانید حساب کنید که دقیقا چقدر بی‌پول و متعاقبا چقدر بدبخت هستید. یا اینکه شما از کرونا می‌میرید ولی به شما و خانواده‌تان نمی‌گویند از کرونا مرده‌اید. یا اینکه آمار دقیق فوت‌شدگان ناشی از کرونا را به شما نمی‌گویند و شما هم نمی‌توانید بفهمید که چقدر احتمال دارد بمیرید. اینکه یک دولت برای شما رفاه، شادی، امکانات، آموزش، مسکن، شغل، درمان، آزادی و امید به زندگی فراهم نکند خیلی آزاردهنده است اما ماجرا وقتی خیلی غیرانسانی می‌شود که دولت مستقر حتی به شما هشدار نمی‌دهد که چقدر احتمال دارد بمیرید. بنابراین از دولت مستقر و اطرافیانش خواهشمندیم خبر احتمال مرگ و احیانا خبر مرگ ما را دقیق و شفاف به ما و دیگران بگوید تا بتوانیم برای این چند روز باقی مانده برنامه‌ریزی کنیم!