معامله بر سر استقلال دولت

مجلس با چه زبانی باید به روحانی تفهیم کند که شیوه اعتدال و تساهل را نمی‌پذیرد؟
نه فقط اظهاراتی که در جریان استیضاح جعفر میلی‌منفرد بیان شد بلکه موضع‌گیری نمایندگان به هنگام بررسی صلاحیت وزیر پیشنهادی جدید، حاکی از مخالفت جدی بخش موثری از نمایندگان مجلس با رویکرد اجتماعی دولت بود.
دیروز در لابه‌لای اظهارات نمایندگان می‌شد سخنانی را شنید که مخاطب آن در واقع حسن روحانی بود. در این اظهارات نمایندگان از اینکه رویکرد حسن روحانی در موضوع‌هایی همچون آزادی‌های مدنی و حقوق فردی افراد آشتی‌جویانه و مداراگرانه است، انتقاد می‌کردند.
روشن است که این اظهارات در واقع خطاب به دکتر
نیلی احمدآبادی گفته می‌شد ولی نمایندگان به «در» می‌گفتند تا «دیوار» بشنود.
نکته جالب در این میان آن بود که گاهی نمایندگان برای متهم ساختن وزیر پیشنهادی از شیوه‌های استنتاجی و یا نیت‌خوانی استفاده می‌کردند.
در این‌باره نمایندگان از همکاری وزیر پیشنهادی با وزرای پیشین چنین نتیجه می‌گرفتند که این فرد هم با آنچه فتنه‌گر خوانده می‌شود، ارتباط دارد.
گاهی هم نمایندگان دست به نیت‌خوانی می‌زدند و عمل یا عدم انجام عمل وزیر پیشنهادی را تفسیر می‌کردند، سپس به این نتیجه می‌رسیدند که نباید به صلاحیت ایشان رای مثبت داد. مخالفان دولت، دیروز برخی اصولی که حسن روحانی در مواجهه با جوانان در پیش گرفته به چالش کشیدند و نشان دادند که اگر روحانی با همین رویکرد بخواهد همکاران دیگری به مجلس معرفی کند، آنها باز هم مقابله خواهند کرد.
در چنین شرایطی روحانی می‌تواند به نمایندگان مراجعه کرده و برای انتخاب همکاران خویش از اقلیت پرنفوذ مجلس فهرست مطالبه کند. در این صورت دولت دست‌نشانده مجلس خواهد شد و آنچه استقلال دولت خوانده می‌شود از دست خواهد رفت.
انتخاب دوم روحانی اصرار بر استقلال دولت است. البته روحانی دیروز بر عدم لجبازی دولت با مجلس تاکید کرد. با این وجود اگر روحانی حاضر به معامله بر سر استقلال دولت نباشد، چشم‌اندازی دشوار پیش‌روی او خواهد بود، چشم‌اندازی که در آن حداقل تا برپایی مجلس بعدی همچنان گلوی دولت فشرده خواهد شد.