ورشکسته‌سازی بنگاه‌های موفق به دست نهادهای مصادره‌گر

آخرین خبر درباره داروگر، از زبان مسوول کانون شوراهای اسلامی کار غرب تهران: روز جمعه، مدیرعامل کارخانه اطلاعیه زد و به دلیل مشکل با اداره مالیات، تمام سالن‌ها و قسمت‌ها را تعطیل کرد. از ۱۱۰۰ کارگر این واحد تولیدی کمی بیش از ۵۰ کارگر باقی مانده‌اند و بقیه در طول ماه‌ها و سال‌های اخیر اخراج شده‌اند و به نظر می‌رسد قصد دارند همین تعداد کارگران باقی‌مانده را هم بیکار کنند. داروگر نه اولین واحد تولیدی شناخته شده است که خبر ورشکستگی آن را می‌شنویم و نه آخرین آن. آوازه کارخانه «ارج» و «آزمایش» و… هنوز در خاطر همگان باقی است، اما آنها محو شدند، در حالی که باید امروز به برندهایی مثل سامسونگ و ال‌جی پهلو می‌زدند.
نکته اینجاست که معمولا گفته می‌شود مدیران نالایق این کارخانجات را به ورشکستگی کشانده‌اند، اما این سخن درست، روی بخش دیگری از ماجرا سایه می‌اندازد و آن این است که این مدیران اتفاقا در اهدافی که برای آن آمده‌اند، خیلی هم لیاقت دارند و آن هدف را تا آخر دنبال می‌کنند. اغلب مدیران بنگاه‌های مصادره‌شده، اساسا برای توسعه و رونق تولید و اشتغال و با دغدغه اقتصاد ملی نیامده‌اند، بلکه آمده‌اند تا غنیمتی را که به آنها داده شده، تحویل بگیرند و آسان‌ترین راه برای نقد کردن رانت خود از این سفره گسترده را پیش بگیرند.
وقتی زمین وسیع این کارخانه‌ها در بورس‌بازی و ساختمان‌سازی خریدار دارد، چه نیازی به رنج تولید است؟ وقتی می‌توان ماشین‌آلات را حراج زد و زود پولی به کف آورد، چه کاری است که بخواهید با چند هزار کارگر سروکله بزنید؟!
اما نکته مهم دیگر، مظلوم‌نمایی مدیران رانتی این مجموعه‌هاست که گناه تعطیلی و اخراج کارگران را به گردن اداره مالیات و چیزهای مشابه می‌اندازند. در حالی که این شرکت‌های مصادره‌ای، زیر پوشش عناوینی مانند خیریه و مستضعف و غیره، از پرداخت بسیاری عوارض و مالیات‌ها معاف بوده یا از آن خودداری کرده‌اند و حتی از حمایت‌ها، معافیت‌ها و تسهیلاتی فراتر از بخش خصوصی برخوردار بوده‌اند. و این جور خبررسانی، ادامه همان فریبکاری‌ها و رانت‌خوری‌هاست، با این امید که با دخالت نمایندگان و نهادها باز هم به معافیت بدهی‌های مالیاتی و تامین اجتماعی و بهره بانکی و غیره بینجامد و آنها بتوانند با بالاترین سود و کمترین هزینه، آن مجموعه را به ورشکستگی و تغییر کاربری برسانند. همه این بدهی‌ها هم در نهایت از جیب ملت و همان کارگر بیکار شده برداشت می‌شود.
بگذارید به نمونه دیگری اشاره کنیم که در حال طی کردن همین پروسه است. سازمان چاپ و انتشارات که قبلا متعلق به وزارت ارشاد بود و چند سال پیش در قالب خصوصی‌سازی (!) این چاپخانه بزرگ و مجهز به سازمان اوقاف واگذار شد، با وجود نصب خطوط جدید چاپ لیبل و به ظاهر تقویت بخش بسته‌بندی، مدت‌هاست که ماشین‌های چاپ آن، خاموش هستند و شمار زیادی از پرسنل تعدیل شده‌‌اند و حالا این مسوولان جواب تلفن طلبکاران را هم نمی‌دهند. ببینیم کی خبر مشابه داروگر، از سازمان چاپ و انتشارات بلند می‌شود!
م.ت – سردبیر ماهنامه صنعت چاپ