یک نمایش یک ستاره

محمد تاج‌الدین- قرار است هر هفته در صفحه «یک نمایش یک ستاره» تئاتری را که توسط گروه‌های دانشجویی اجرا می‌شود، بررسی و نقد کنیم. می‌خواهیم در روزهایی که تئاترهای به اصطلاح لاکچری سالن‌های بزرگ شهر را قرق کردند و لشکر مثلا سلبریتی‌ها به سالن‌های نمایش هجوم آوردند، ‌زبان اجراهای کوچک‌تر باشیم. آنها که برای به اجرا بردن یک نمایش، ممکن است یک سال هر روز تمرین کنند و سر آخر در بازار به‌هم‌ریخته هنر به حقشان نرسند.
در چند سال گذشته و با رونق سالن‌های خصوصی و کوچک انتظار می‌رفت وضعیت تئاتر بهتر شود. اما همزمان موجی به راه افتاد که باعث شد مخاطب تئاتر به سمت کارهایی کشیده شود که خواستگاه هنری درست و درمانی ندارند. اجراهایی مبتنی بر پروداکشن عظیم و پر‌خرج و در عین حال درون‌مایه ضعیف و به‌اصطلاح بازاری.درست است که در همه جای دنیا تئاتر هنری و تئاتر بازاری راهشان از هم جداست، اما آیا امکاناتی برابر از طرف نهاد سیاستگذار به این دو گروه اختصاص می‌یابد؟در سال‌های گذشته اجراهای عظیم معمولا توسط افرادی به نمایش در‌آمدند که در بحث سیاستگذاری و توزیع امکانات تئاتر، دستی بر آتش داشتند.
یا از طرف دیگر شاهد ورود سرمایه‌هایی به تئاتر یا سینما بودیم که دچار شک و شبهه بوده‌اند؛ سرمایه‌هایی که وقتی به سراغ هنر آمدند که می‌خواستند به اصطلاح تمیز شوند.