۱۰۵ سال نفت، زندگی، سیاست

۱۰۵ سال گذشت و هنوز اولین و مهم‌ترین دغدغه اقتصادی ما اداره کشور بدون نفت است. آنقدر این آرزو دست‌نیافتنی شده است که برخی می‌گویند کاش هرگز هیچ چاهی در مسجدسلیمان فوران نمی‌کرد و روزگار ما هم بدون نفت سپری می‌شد. روزهای سخت این ۱۰۵ سال در حافظه تاریخی ایران می‌ماند و مردم همیشه قدردان مردان بزرگی مانند مصدق هستند که دست بیگانگان را از ثروت ملی ما کوتاه کردند. تاریخ این سرزمین کمتر مرد بزرگی مانند دکتر مصدق را به خود خواهد دید.
امروز به بهانه ۱۰۵ سالگی این ثروت سیاه باید از مردان و زنانی که برای سربلندی این سرزمین کوشیدند، قدردانی کرد؛ آنهایی که زیر باران موشک‌های دشمن بعثی شهادت را تجربه کردند اما قلب اقتصاد ایران را زنده نگه داشتند تا پالایشگاه‌های خوزستان از کار نیفتد، دریادلانی که به قیمت جانشان در جنگ نفتکش‌ها خلیج‌فارس را امن نگه داشتند، مردانی که در دولت اصلاحات با جذب سرمایه‌های خارجی پارس‌جنوبی را سند افتخار امروز ایران کردند تا اگرچه در رسانه‌های رسمی جایی نداشته باشند اما در قلب‌ها هنوز زنده بمانند و یاد روزهای دولتمردی‌شان خاطره‌ای خوش برای ایرانیان باقی گذارد.
۱۰۵ سال زمان کمی نیست. نفت بارها ما را نجات داده است. روزهایی بود که نفت ایران را به ازای بشکه‌ای هفت دلار می‌خریدند اما دولت دوران دفاع مقدس با همدلی مردم سختی‌ها را به جان خرید. حتی اگر آن مردان، امروز آماج سخت‌ترین توهین‌ها قرار گیرند باز هم فداکاری‌هایشان فراموش نمی‌شود. از کنار نفت سیاستمداران بسیاری محبوب قلب مردم شدند؛ از مصدق تا موسوی، ‌‌هاشمی و خاتمی هر کس که برای پیشرفت نفتی کشور تلاش کرد محبوب شد و هر‌کس که نتوانست از این ثروت عظیم بهره صحیح ببرد نزد مردم جایگاهش را از دست داد. فرد اول دولتی که درآمد نفتی‌اش بیش از تمام تاریخ بود نمونه‌ای از سیاستمداران ایرانی است که نتوانستند ثروت نفت را به ابزار پیشرفت ایرانیان بدل کنند. همین ناتوانی است که امروز در گرماگرم مبارزه‌های انتخاباتی برخی می‌خواهند کشور را به شرایط پیش از دولت نهم و دهم بازگردانند؛ بازگشتی که امروز پیشرفت محسوب می‌شود. بازگشت به روزهای خوب پیش از احمدی‌نژاد یعنی بازگشت به روزهایی که سرمایه‌گذاران خارجی برای حضور در پروژه‌های نفتی ایران صف می‌کشیدند و در دنیا ارج و قرب دولتمردان ایران رییس‌جمهور فرانسه را از پله‌های کاخ الیزه پایین می‌آورد تا استقبال از رییس‌جمهور ایران زبانزد مردم کوچه و خیابان شود. نفت سیاستمداران زیادی را در ایران محبوب کرد.طلای سیاه بارها سیاست خارجی ایران را هم دچار تحولات عمیق کرده است. هنوز مردم ایران از دولت انگلیس به دلیل دخالت‌های نفتی‌اش و چنبره زدن بر ثروت ملی رنجیده خاطر هستند و عملکرد آنها را فراموش نمی‌کنند.نفت همه زندگی ماست اما ای کاش روزی فرا برسد که در چاه‌های نفت را ببندیم و بدون اتکا به آن کشور را اداره کنیم. آرزوی سختی است اما اگر دوباره عقلانیت جای شتابزدگی در تصمیمات و عملکردهای فاجعه‌بار را بگیرد می‌توان امید داشت.