صفحه‌ای تازه …

پنجشنبه ۴ مهر ۱۳۹۲‌ برابر با ۲۶ سپتامبر ۲۰۱۳، روز شکست یک «تابو» بود، روزی که می‌تواند آغاز یک دوره جدید در دیپلماسی ایران را رقم بزند.محمدجواد ظریف، دیپلماتی که بیش از هر ایرانی از
زیر و بم‌های ساختار سازمان ملل آگاه است، سال‌های طولانی حضور او به عنوان نماینده دایم ایران در این نهاد جهانی از وزیر خارجه ایران یک سیاستمدار و یک گفت‌وگوکننده تمام‌عیار ساخته است.

دیدار و گفت‌وگوی ۳۰ دقیقه‌ای وزیر خارجه کشورمان با همتای آمریکایی خود باعث شد تا خط قرمزی که بیش از ۳۰ سال بر سیاست خارجی ایران سایه انداخته بود، کمرنگ شود. خبرگزاری‌ها، همه یک صدا از دیدار ظریف و کری به عنوان چرخشی چشمگیر در رویکرد ایران در مذاکرات هسته‌ای یاد کرده‌اند، چرخشی که به گفته و باور وزرای خارجه ایران و آمریکا می‌تواند به حل و فصل اختلاف کهنه و سنگ شده و یخ‌زده دو کشور کمک کند.
دیدار ظریف و کری که با عنوان «نخستین» در تاریخ پس از انقلاب ایران بر جای می‌ماند و از نگاه جان کری بسیار هم سازنده بود، اگرچه به عنوان یک ضرورت برای گشودن راه تازه در دیپلماسی ایران و به‌طور خاص بهبود رابطه با آمریکا از ارزش و حساسیت بسیار بالایی برخوردار است اما نباید و نمی‌تواند با خوش‌بینی فراوان همراه باشد.واقعیت این است که به قول وزیر خارجه فرانسه هنوز آغاز راه است و کارهای زیادی مانده که باید انجام شود.حضور حسن روحانی در نیویورک، سخنان او در سازمان ملل و گفت‌وگوی او با رسانه‌های آمریکایی از یکسو و دیدار چند دقیقه‌ای ظریف و کری پشت درهای بسته و سپس گفت‌وگوی این دو با حضور کاترین اشتون بدون تردید بار مثبت زیادی برای سیاست خارجی ایران در پی خواهد داشت اما اگر قرار بر جلب اعتماد جهانی در میان باشد، باید میان حرف و عمل سیاستمداران کشورمان ارتباط منطقی وجود داشته باشد.به عبارت دیگر آنجا که رییس‌جمهور ایران از دوره زمانی سه تا شش ماه برای پایان بخشیدن به بحران هسته‌ای سخن به میان می‌آورد باید در عمل جنبه تحقق به خود بگیرد.به عبارت دیگر اگر قرار باشد دیپلماسی ایران «چهره جدید» خود را به جهان نشان دهد باید در داخل کشور هم تایید و پشتیبانی لازم را در اختیار داشته باشد.و آخر اینکه تاریخ ملت ما، گاه در لحظات بحرانی و در رویدادهای نامنتظره رقم می‌‌خورد آنچنان که دیدار ظریف و کری می‌تواند صفحه‌ تازه‌ای در تاریخ ایران پس از
انقلاب بگشاید.