ابهامات بسته خروج از رکود تورمی

دولت اخیرا نسخه دوم بسته خروج از رکود تورمی را نیز منتشر کرده است؛ در رفع معضل مهمی چون رکود تورمی باید به یکسری مسایل توجه شود که فراتر از یک بسته و یک پیشنهاد است، چراکه خروج از شرایط کنونی تنها با ارایه بسته ممکن نیست و باید برای تحقق این موضوع در بلندمدت اصلاحاتی در ساختارهای لازم آن ایجاد شود.
متاسفانه بسته دوم خروج از رکود تورمی همه‌جانبه و فراگیر نبوده است و صرفا در آن به مسایل اقتصادی پرداخته شده و مباحث مکمل در آن کمرنگ می‌باشد به‌طوری که به اصلاح ساختار توجه چندانی نشده است.خروج از رکود تورمی در اقتصاد ایران یک مساله مزمن و قدیمی بوده و باید با اصلاح ساختارها به رفع آن کمک کرد، به عبارت دیگر در عمل باید ساختار عرضه و تقاضا را اصلاح کرد و سیاست‌هایی را در زمینه خروج از رکود به کار بست که تحریک‌کننده طرف عرضه باشد و منجر به افزایش تولید شود.از سویی باید به ظرفیت و پتانسیل‌های اقتصادی در بخش کشاورزی، صنعت، خدمات و سرمایه‌گذاری نیز توجه شود. ایجاد شرایط مناسب برای جذب سرمایه‌گذاری، ایجاد امنیت سرمایه‌گذاری در داخل کشور، تعیین قوانین و مقررات مناسب و جذب سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی از جمله اقدامات صحیح در زمینه سرمایه‌گذاری است.در زمینه گردشگری نیز باید امکانات و زیربناهای بخش گردشگری را فراهم کرد و صرفا مطرح کردن اینکه شرایط را برای گردشگری فراهم می‌کنیم کفایت نمی‌کند بلکه باید زیرساخت‌های گردشگری مانند اقتصاد حمل‌ونقل، مدیریت تورها و ساختن هتل‌ها نیز فراهم شود.
از سویی مدیریت تقاضای موثر برای کالاها نیز از مباحث مهمی است، چراکه در صورت نبود تقاضا سود قابل توجهی عاید فروشندگان نخواهد شد.در بحث صادرات نیز باید به بازارهای هدف توجه شود که کشورهای خاورمیانه می‌تواند گزینه مناسبی برای صادرات باشد به‌طوری که مشوق‌های صادرات را پیش بگیریم و در این راستا هم از نظر کیفیت و هم از نظر قیمت امکان رقابت تولیدات کشور با بازار جهانی را فراهم کنیم.از سوی دیگر دخالت دولت در تمام بخش‌های اقتصادی باید به حداقل برسد چراکه حضور بخش‌خصوصی در تمام زمینه‌ها شرایط رقابتی را به همراه می‌آورد. با این اوصاف در این بسته باید جنبه‌های رقابتی، افزایش کارآمدی، بهره‌وری و شفافیت اقتصادی پررنگ‌تر شود.
از این سو دولت باید خود را موظف به پاسخگویی و شفاف‌سازی بداند و همچنین وابستگی به درآمدهای مالیاتی را جایگزین وابستگی به درآمدهای نفتی کند.در نهایت این اقدامات طی دو سال انجام‌پذیر نخواهد بود بلکه باید برنامه حداقل پنج‌ساله توسعه در نظر گرفته شود تا به اهداف یادشده دست یابد.