از «سایه» بوی سازش نمی‌آید

سبا محسنی‌نژاد- تشکیل دولت سایه جدیدترین تلاش اصولگرایان برای مقابله با رییس‌جمهور منتخب است.
در حالی که هنوز دولت یازدهم بر سر کار است و دولت دوازدهم کار خود را آغاز نکرده، اصولگرایان حرف از تشکیل دولت در سایه می‌زنند که سردمدار آن سعید جلیلی است؛ سعید جلیلی که اساسا چهره محبوبی در میان اصولگرایان نیست و به عنوان فردی تندرو شناخته می‌شود برای بازپس‌گیری قدرتی که گمان می‌کند طی چهار سال‌ گذشته از دست داده‌ حاضر است دست به هر کاری بزند.
در یک نظام پارلمانی معمولا بزرگ‌ترین حزبی که دستش از قدرت کوتاه مانده برای جبران شکست خود دولت سایه تشکیل می‌دهد تا بتواند اعمال و حرکات دولت فعلی را در نظر ‌‌گیرد و به دنبال آن است که در یک فرصت قدرت از دست رفته خود را باز پس گیرد. حالا اما جلیلی در یک پیوند آشکار با ابراهیم رییسی با اتکا به ۱۶ میلیون رای قصد دارند دولت در سایه تشکیل دهند تا اهداف خود را در این راستا پیش ببرند. حالا این سوال مهم مطرح است که اصولگرایان در جمهوری اسلامی ایران توان و قوای تشکیل دولت سایه را دارند و آیا اساسا جامعه ایران ظرفیت پذیرش این جایگاه را دارد یا نه؟ سوال مهم‌تر آنکه این اصولگرایان تندمزاج رای ۲۳ میلیون جمعیتی مردم را قبول ندارند که تصمیم گرفته‌اند برای پیشبرد اهداف خود تشکیل دولت سایه بدهد.
این سوالی است که حتی برخی از چهره‌های اصولگرا مطرح کرده‌اند، آیا تشکیل دولت سایه به معنای عصیان علیه نظام دینی کشور نیست؟ نکته مهم اینکه اگر رییسی و جلیلی و برخی چهره‌های دیگر اصولگرایی دل‌شان به حال مردم و مملکت می‌سوزد چرا در کنار دولت دوازدهم قرار نمی‌گیرند تا با گفتمان و سازش اهداف خودشان را به ثمر برسانند.
ابراهیم رییسی در دوران تبلیغات ریاست‌جمهوری در حوزه‌های مختلف اقتصادی، سیاسی و فرهنگی هیچ برنامه‌ ویژه‌ای برای اداره کشور ارائه نداد. اگر آنها برنامه‌ای بهتر و جامع‌تر از دولت حاضر در اختیار دارند چرا عرضه نمی‌کنند تا نشان دهند که دولت نتواسته اقدام ویژه‌ای برای نجات کشور انجام دهد.
تشکیل دولت سایه، بازی جدید اصولگرایان تندرویی است که بعد از تخریب‌های دولت به نتیجه مورد نظر خود نرسیده‌اند و حالا با زیرسوال بردن چارچوب‌های اصولگرایی به دنبال سهم خود از قدرت هستند.
اصولگرایان تندرو بهتر است ادبیات تهدید و توهین را کنار گذشته و به فکر تغییر در ساخت و ساز گفتمان خود باشند. هرچند این روزها برخی از این اصولگرایان گوش‌های خود را بسته‌ و دهانشان را باز گذاشته‌اند که به نظر نمی‌رسد از این شیوه رفتاری بوی صلح و مصلحت‌‌انگیزی ‌بلند شود.