افزایش موارد بیماری سرخجه طی ۸ سال گذشته

ایسنا- سرخجه از بیماری‌های ویروسی است که گرچه قدرت سرایت‌پذیری آن کمتر از سایر بیماری‌های دوران کودکی به‌خصوص سرخک است، اما هر چند سال یک‌بار همه‌گیری‌های بزرگ بیماری به‌خصوص در مراکز تجمعی مشاهده می‌شود.
سرخجه معمولا الگوی فصلی دارد و هر ۵ تا ۹ سال اپیدمی آن رخ می‌دهد، اگرچه وسعت آن در کشورهای صنعتی و در حال رشد بسیار متفاوت است.
سرخجه یک بیماری حاد است که معمولا کودکان و افراد جوان حساس را مبتلا می‌کند، اما از زمانی که واکسیناسیون علیه این بیماری انجام می‌شود موارد بیماری در دنیا بسیار کاهش یافته است.
ابتلا به سرخجه در اوایل بارداری ممکن است باعث سقط جنین، مرگ جنین یا نقص‌های مادرزادی به عنوان سندروم سرخجه مادرزادی یا CRS شود. بالاترین خطر وقوع در کشورهایی است که میزان زنان حساس به سرخجه در سنین باروری زیاد باشد. برآورد می‌شود سالانه ۱۰۰ هزار مورد سندروم سرخجه مادرزادی در دنیا رخ می‌دهد.
قبل از واکسیناسیون سرخجه، بروز سندروم سرخجه مادرزادی ۱/۰ تا ۲/۰ در هر هزار تولد زنده در مناطق اندمیک و ۸/۰ تا ۴ در هر هزار تولد زنده طی اپیدمی بیماری سرخجه گزارش می‌شد.
انتقال بیماری سرخجه به صورت اولیه از فرد به فرد از طریق ذرات آئروسل یا به وسیله تماس مستقیم با ترشحات بینی و گلوی فرد بیمار صورت می‌گیرد. بیماری سرخجه از ۷ روز قبل از بروز بثورات تا ۵ روز بعد از آن قابل سرایت است. بیمار مبتلا به سرخجه معمولا بعد از دوره کمون ۱۲ تا ۲۳ روز (با میانگین ۱۸ روز) دارای علائم مقدماتی تب (کمتر از ۳۹ درجه) احساس بی‌حالی و کنژنکتیویت خفیف (که معمولا در بزرگسالان دیده می‌شود) می‌شود و از مشخصات بیماری التهاب غدد لنفادی بناگوشی، پس سری و گردنی که معمولا زودتر از بروز بثورات (۵ تا ۱۰روز) رخ می‌دهد. معمولا در ۵۰ تا ۸۰ درصد موارد افراد مبتلا، بثورات ماکولوپاپولار رخ می‌دهد.
تمام اقداماتی که لازم است برای کنترل و حذف ویروس سرخجه انجام شود همانند و همراه اقدامات برای بیماری سرخک انجام می‌شود؛ از جمله واکسیناسیون با واکسن سرخک، سرخجه MR یا MMR و یا اقدامات اپیدمیولوژیک.
بنابر اعلام دفتر مدیریت بیماری‌های واگیر وزارت بهداشت، مواردی از بیماری ممکن است از کشورهای همجوار وارد کشور شود که با واکسیناسیون به موقع کودکان در یک سالگی و ۱۸ ماهگی می‌توان از چرخش آنها در کشور پیشگیری کرد.