افزایش نگرانی از کنترل‌های سایبری افراد دورکار

با تداوم دورکاری به علت شیوع ویروس کرونا، برخی کارفرمایان به استفاده از ابزار کنترل سایبری روی آورده‌اند تا دریابند آیا کارمندانشان وظایف خود را به درستی انجام می‌دهند، این رویه تبعات خطرناکی دارد. کارشناسان هشدار می‌دهند که استفاده از این روش می‌تواند روابط کارمندان با یکدیگر و نیز کارفرمایان را تخریب کند و قدرت و دیکتاتوری کارفرمایان را افزایش دهد؛ امری که بر بازار کار تاثیر منفی خواهد گذاشت. گزارش جدید شورای تحقیقاتی مشترک کمیسیون اروپا نشان می‌دهد افزایش استفاده از ابزار کنترل دیجیتال اعتماد و تعهد متقابل در محیط‌های کاری مجازی و حقیقی را کاهش می‌دهد و کارکنانی که بیم دارند داده‌های خصوصی آنها سرقت می‌شود دیگر دلسوزی و علاقه سابق را به محیط کاری خود نخواهند داشت. نرم‌افزارهای کنترل کارکنان عملکرد مشکوک و غیرشفافی دارند و بررسی‌ها نشان می‌دهد بسیاری از کارفرمایان از چنین ابزاری برای جاسوسی و سرک کشیدن به زندگی شخصی کارمندان خود و جمع‌آوری اطلاعات غیرضروری از آنها ادامه می‌دهند.
افشای موضوعاتی از این دست آرامش ذهنی کارمندانی را که قبلا به علت شیوع ویروس کرونا و تبعات نگران‌کننده آن به اندازه کافی با مشکل مواجه شده‌اند را به هم می‌زند و مشکلات روانی خاصی را به همراه می‌آورد. با توجه به کثرت کارکنان دورکار حجم این دغدغه‌ها و نگرانی‌ها و تبعات آن می‌تواند بسیار گسترده باشد. در بخشی از این پژوهش آمده است: در ایام شیوع ویروس کرونا خانه شما همه چیز شماست. آنجا جایی است که در آن کار می‌کنید و بچه‌هایتان به مدرسه می‌روند. نظارت تهاجمی در زمانی که مردم مورد حمایت نیستند و در خانه‌هایشان منزوی هستند، ویرانگر خواهد بود. گزارش یادشده نشان می‌دهد ابزار نظارت و کنترل دیجیتال روز‌به‌روز پیشرفته‌تر شده و هر یک از آنها بر مبنای شغل کارمند مجهز به الگوریتم‌هایی هستند که قبلا به طور گسترده توسط شرکت‌هایی مانند «اوبر»، «آمازون» و «دلیور» و به کار گرفته شده‌اند. در بسیاری از موارد برای قضاوت در مورد عملکرد کارمندان به میزان زیادی از داده‌های جمع‌آوری‌شده توسط نرم‌افزارهای کنترل و جاسوسی سایبری استفاده می‌شود. اتکای بیش از حد به این فناوری در کنار فقدان استقلال و پشتیبانی مدیریتی، خطرات روانی اجتماعی قابل توجهی را برای کارگران شرکت‌ها ایجاد می‌کند. با همه‌گیر شدن این اپلیکیشن‌های کنترل‌گر، آنها با داده‌های بسیار زیادی سر و کار خواهند داشت و الگوریتم‌های نظارتی هستند که کار را تخصیص داده، پاداش می‌دهند و هیچ تماس انسانی برای تغییر این وضعیت وجود ندارد. گفتنی است از جمله فناوری‌های کنترل‌گر می‌توان به نرم‌افزارهای کنترل ایمیل، سیستم‌های بیومتریک، پوشیدنی‌های هوشمند، وب‌کم‌ها و نرم‌افزارهای ضبط مخفیانه تصاویر نمایشگر اشاره کرد که هر یک از آنها به شکلی حریم شخصی افراد را به خطر می‌اندازند. افزوده شدن هوش مصنوعی به این اپلیکیشن‌ها می‌تواند دقت آنها و میزان نقض حریم شخصی افراد را باز هم افزایش دهد.