افسانه ناتمام بوفون

شاید کمتر کسی این‌گونه فکر می‌کرد که شاگردان مکس آلگری در دیدار برابر رئال‌مادرید به این شکل تحقیر‌کننده مغلوب حریف پر‌آوازه خود شوند تا همچنان فتح این عنوان برای دومین بار در سه فصل اخیر مفهمی جز ناکامی نداشته باشد. رئال‌مادرید برای دومین بار پیاپی موفق شد قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شود تا امری غیر‌ممکن را ممکن سازد و تاریخ سازی خود را بیش از پیش ادامه دهد و حسرت فتح جام لیگ قهرمانان اروپا را بر دوش جان لوئیجی بوفون و یارانش قرار دهد.
رئال‌مادرید همواره به تیمی جسور، مدعی و قدرتمند مشهور بوده، که نام‌ و حضورش در هر تورنمنتی قطعا به جمع مدعیان آن تورنمنت خواهد افزود و در روبه‌رو یوونتوسی که با منطق و فلسفه جدید از فوتبال با صبر و حوصله قطعا دل هر بیننده‌ای را مشغول هوش خود خواهد کرد!
کاردیف از هر سو کتابی است فصل به فصل که اپیزود آن در این فصل به نام رئال‌مادرید رقم خورد؛ اپیزودی که با اشک‌ها و لبخند‌ها آمیخته شد، داستانی تلخ برای کاپیتان بوفون و هوادارانی که در میدان تورین به جای فریاد‌های شادی، فریاد‌هایی از جنس مرگ سر دادند.
رئال‌مادرید تحت هدایت مرد فرانسوی، زین‌الدین زیدان، در این ۱۸ ماه حضور وی روی نیمکت، تیمی بی‌باک، با آلایش رزم‌آورانه و پر‌تلاش در میادین ظاهر شده است، تیمی که در قیاس با یوونتوس مکس آلگری، مرد کشور هنر و ادبیات، تنها نقطه اشتراکش در رزم‌جویی است! تیمی که حوصله دارد و برای هر ضربه می‌تواند ۹۰ دقیقه صبر کند تا به ریشه شما تیشه‌ای از جنس گل بزند!
در دیدار شنبه‌شب گذشته دو تیم رئال‌مادرید و یوونتوس، تناقض‌های جالب و خطا‌های مرگباری را مشاهده کردیم؛ اشتباه‌هایی که به قیمت از دست دادن جامی رویایی برای اسطوره ۴۰‌ساله، جان لوئیجی بوفون در درازای ۴۰ سالگی تمام شد. به کمی عقب‌تر بازگردیم‌. فینال ۲۰۱۵ لیگ قهرمانان اروپا، میان تیم‌های بارسلونا و یوونتوس، دیداری که شاید همچون روزهای گذشته، یوونتوس را برخی شانس اول قهرمانی می‌دانستند، چرا‌که نمایش‌های اعجاب انگیز و منطقی، هر حریفی را اسیر خود می‌کرد اما در فینال آن رقابت‌ها شاهد یوونتوسی دیگر از تئاتر‌های شهر تورین بودیم.
اتفاقی که در دیدار فینال لیگ قهرمانان اروپا فصل ۲۰۱۷-۲۰۱۶ برای یوونتوس در دیدار برابر رئال‌مادرید رخ داد، بی‌شباهت به دیدار یووه برابر بارسا نبود‌؛ یووه‌ای که در فینال هیچ نشانی از سبک و منطق و فلسفه خود نداشت و با تفکر بیگانه هجوم به دنبال پیروزی بود.
در دیدار برابر رئال‌مادرید، یوونتوس شاید به تعبیری از حق میزبانی بهتری نسبت به رقیب مادریدی خود برخوردار بود، اما آن هم دلیلی برای فتح لیگ قهرمانان برای بیانکونری نشد چرا که ریشه‌های تفکر مکس آلگری پریشان از اتفاقات، دلشوره خود را به تیم منتقل کرد و این تیم را تا معنای واقعی شکست پیش برد. یوونتوس در دیدار برابر رئال‌مادرید بر خلاف سنت خود در تلاش بود تا بتواند توپ و میدان را در اختیار بگیرد و با هجوم به دروازه کیلور ناواس، خیلی زود برتری را از آن خود کند، اما این طوفان که با جدیت راهی دروازه کهکشانی‌ها می‌شد تنها ۱۵ دقیقه دوام داشت و خط دفاع مادریدی با‌هوش و ذکاوت تمام این طوفان را خنثی کردند تا تعادل تنها مسیر پیش روی دو تیم باشد.
رئال‌مادرید پس از شروع توفانی یووه، توانست در اولین فرصت به وجود آمده توسط کریستیانو رونالدو به گل اول بازی دست پیدا کند؛ مساله‌ای که یوونتوس را باید از خواب غفلت بیدار می‌کرد! اما نکرد تا یووه همچنان به گمراهی خود ادامه دهد.
رئال‌مادرید با طرح برنامه‌ای برای به دام انداختن حریف با خواندن دست آلگری، به دنبال آن بود تا ابتدا یوونتوس را به زمین خود بکشد و سپس با استفاده از سرعت وینگر‌های خود مهاجمان تنومندش را صاحب توپ و ضربه‌ای غافلگیرانه را بر پیکره حریف خود وارد کند! شاید عطش جام‌خواهی یووه تنها دلیل خواب غفلت آنها بود؛ غفلتی که منطق را از خانه تورینی‌ها جدا کرد و هیجانات را جایگزین آن کرد.
یوونتوس تنها روی نبوغ فردی بازیکن خود توانست گل تساوی را به ثمر برساند چرا‌که آنها طرحی برای زمان عقب‌ماندگی خود نداشتند و با سردرگمی در شلوغی خط دفاع رئال به دنبال روزنه‌ای برای بازگشت امید به دل تورین بودند؛ مساله‌ای که احساسات عملا اهداف تیم را از بین برد و به جای آن ضربات بی‌حاصل پشت محوطه جریمه که بیشتر مانند دست پا زدن‌های هنگام غرق شدن بود، هدیه کرد.
در نیمه دوم این دیدار می‌توان تاثیر دو مربی را به خوبی لمس کرد؛ جایی که رئالی‌ها این بار با منطق هجومی‌ و صبورانه کار را آغاز کردند و توانستند سلطه ۴۵ دقیقه طلایی خود را در پیش بگیرند، بازی خوب ایسکو، با مهارت‌های تونی کروس و پوشش سرخیو راموس‌ و دوندگی‌های بی‌امان کریم بنزما و قاتل بزرگی در نوک پیکان خط حمله به نام کریستیانو رونالدو، برای کهکشانی‌ها ۴۵ دقیقه‌ای طوفانی را رقم زد تا یووه مات و مبهوت از اتفاقات در حال رخ دادن تنها نظاره‌گر بر باد رفتن آرزو‌های خود باشد.
در یوونتوس نیز می‌توان به اشتباه تاکتیکی مکس آلگری در جابه‌جایی مهره‌های خود اشاره کرد. بیرون کشیدن میرالم پاینیچ، بازیکنی که نبض حرکات یووه را در اختیار داشت، و باید این امر را به سامی خدیرا بازیکن کم‌فروغی که به تازگی از بند مصدومیت رها شده محول می‌کرد.
متاسفانه در روز ناخوش احوال یوونتوس، بونوچی و کیه‌لینی نیز همانند دیگر بازیکنان یووه، در ۴۵ دقیقه دوم دچار ویروس شکست در اعتماد به نفس شده و بارتزالی تنها به پوشش خط دفاعی شکست خورده می‌پرداخت، حتی در این روز بزرگ، ستاره‌هایی چون دیبالا و هیگواین نیز نتوانستند برای یووه چاره‌ساز شوند و دنی آلوزی که تا پیش از این ستاره بیانکونری قلمداد می‌شد همچون شمع ذره‌ذره در حال سوختن پیش از پایان ۹۰ دقیقه آخرین نفس‌های خود را تمام کرد.
اما در سوی رئالی‌ها، خط دفاع منسجم و متحد، توانستند ماموریت خود را به خوبی برابر فرصت‌طلبان تورین انجام دهند تا خاطرات به دفعات از روی دروازه مادریدی‌ها از بین برود. شاخص رئال‌مادرید را می‌توان رهبری کاپیتان راموس دانست؛ کاپیتانی که میان خطوط توانست به خوبی توازن را برقرار کند و نهایت هماهنگی را به دیگر بازیکنان تیم انتقال دهد.
در تمام دوئل‌های رو در رو، می‌توان به یک نکته مهم اشاره کرد، دوئل بسیار نزدیک میان زیدان و الگری‌؛ دوئلی که بسیار زود به پایان رسید و در همان پایان نیمه اول تکلیف پیروز میدان کاردیف را مشخص کرد‌. اشتباهات تاکتیکی آلگری، در کنار هوش بالای زیدان را می‌توان به دلیل نهایی دودسیما برای رئال‌مادرید قلمداد کرد.