انتقادی در سکوت

با نزدیک شدن به انتخابات دهمین دوره مجلس شورای اسلامی در ماه‌های پایانی سال‌جاری، شاهد برخی تنش‌ها و برخوردهای تند از جانب بعضی افراطیون در جناح‌های مختلف سیاسی هستیم؛ تنش‌ها و برخوردهایی که بخشی از آنها را می‌توان نوعی تبلیغات انتخاباتی دانست، تبلیغات انتخاباتی که کاملا ناجوانمردانه و ضدمنافع ملی است و در جای خود، جای بحث، بررسی و حتی پیگیری دارد. اما در عین حال نمی‌توان همه انتقادات تند را صرفا نوعی نمایش انتخاباتی دانست زیرا در آن میان هستند کسانی که با دغدغه حفظ منافع نظام، پیگیری حقوق ملی و با توجه به زمانه کنونی مذاکرات هسته‌ای کشورمان با گروه ۱+۵، نقدهایشان را از سر دلسوزی برای کشور (با روش‌های گوناگون در اختیارشان) اعلام یا ابراز می‌کنند. باید توجه داشت که در فضای بیان انتقاد حول مسایل استراتژیک و مهم کشوری، بهتر آن خواهد بود که نحوه ابراز انتقادات، تا سر حد امکان دارای بیان و حتی شیوه اعلامی کارشناسی‌شده و منطقی باشد تا حب و بغض‌ها در بیان این‌گونه مطالب، به طرفین منتقل نشود و موجبات دلگرمی دشمنان و دلسردی فعالان خدوم این عرصه را فراهم نیاورد.
از سوی دیگر در باب کلیت حوزه «مذاکرات هسته‌ای» ایران و کشورهای طرف گفت‌وگو، جلسات برگزار شده جاری و توافقات احتمالی، بیان چند نکته حائز توجه است. کسانی که در موضوع مذاکرات هسته‌ای معتقد به قهر با کشور‌های مذاکره‌کننده و عدم ورود به بسترهای تعاملی با آنها برای پیشبرد اهداف ملی کشورمان هستند، بهتر است خطبه معروف علی‌بن‌ابی‌طالب(ع) خطاب به مالک را نیز میان هیاهوهای موجود مطالعه کنند. در آن خطبه، امیرالمومنین به مالک اشتر نخعی که نماینده‌ای از سوی ایشان بود، می‌فرمایند: اگر روزی دشمن تو را به سوی توافقی در جهت صلح سوق داد، آن دعوت را پذیرا باش و پس از پذیرش توافق و مهم‌تر از آن، پایبندی به رعایت صلح است که باید آن را رعایت کنی.
در کنار این دو نصیحت بسیار حکیمانه، ایشان توصیه می‌کنند که به هیچ‌وجه دشمن را کوچک نشمار و در مجموع، حضرت رعایت این سه مورد یعنی قبول صلح با دشمنان، رعایت عهد و پیمان و پایبندی به قوانین صلح- توافق و همچنین کوچک نشمردن دشمن را بسیار مورد توجه قرار می‌دهند. از این رو اگر ما کشوری شیعی، پیرو آن حضرت و معتقد به رعایت مبانی دینی و شرعی خود مقدم بر هر امر دیگری هستیم، لازم است در برهه حاضر که دشمن ما را به پای میز مذاکره کشانده، این سه اصل از خطبه امام و پیشوای اول مذهبی خود را مد نظر قرار داده و با حفظ حقوق و منافع ملی جمهوری اسلامی ایران، به مذاکره و توافقی درخور شأن و جایگاه ملت عزیز و فداکارمان دست یابیم. البته نباید فراموش کرد که در مذاکرات پیش رو، لازم است هوشیار بوده و اگر در این میان دلواپسی خاصی نیز پیش آمد، آن را به صورت درون‌خانوادگی بدون جنجال بیرونی و آرام با مدیران عالی کشور در میان بگذاریم و از منتقل کردن مباحث و «های و هوی»های احساسی به بدنه جامعه که موجبات متشنج شدن و آشفتگی اجتماعی را پدید می‌آورد، پرهیز کنیم.