انقراض بشریت

گروه جامعه- روزنامه گاردین در گزارشی نوشته است که اگر شرایط انتشار گازهای گلخانه‌ای به همین شکل ادامه پیدا کند، این جملات می‌تواند خبر هواشناسی باشد که در اواسط قرن می‌شنوید، البته با فروپاشی اجتماعی که برای ۳۰ سال آینده پیش‌بینی شده است، اینکه در آن زمان هنوز مراکزی برای هواشناسی وجود داشته باشد، شاید خود یک دستاوردی باشد!
پیش‌بینی از سال ۲۰۲۰ درست درآمد
خبرنگارها معمولا از اینکه درباره آینده حرف بزنند می‌ترسند، ما تمرین دیده‌ایم که درباره گذشته خیلی نزدیک گزارش بدهیم. اما در سال ۲۰۰۴ تیم رادفورد، دبیر بخش علوم گاردین مطلبی درباره شکل جهان گرم شده در سال ۲۰۲۰ نوشته بود؛ چیزی که حال و روز امروز ما را توصیف می‌کرد.
او در سالی این مطلب را نوشت که بوش در کاخ سفید بود، پروتکل کیوتو در کنگره آمریکا با انتقادات فراوانی روبه‌رو شده بود و شرکت‌های نفتی میلیون‌ها دلار برای تحقیقات غیرواقعی سرمایه‌گذاری می‌کردند.
رادفورد در آن زمان روزی را پیش‌بینی کرد که دیگر گرمایش جهانی به راحتی قابل انکار نیست. او نوشته بود: «تا سال ۲۰۲۰ حباب‌های تغییر اقلیم
ظاهر می‌شوند.»
حرف‌های او هم تا حد زیادی درست از آب درآمد، در سال گذشته به کمک گرتا تونبرگ شش میلیون نفر نسبت به گرایش جهانی اعتراض کردند، بسیاری از سیاستمداران و کارشناسان زیست‌محیطی وضعیت اضطرار اقلیمی اعلام کرده‌اند. این پیش‌بینی‌های درست دبیر علوم گاردین نشان می‌دهد علم اقلیم‌شناسی در سال ۲۰۰۴ هم تا حد زیادی دقیق بود.
حالا همین علم پیش‌بینی می‌کند که اگر میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای در دهه آینده کاهش پیدا نکند، با مسائل ترسناکی در آینده روبه‌رو می‌شویم.
جهان در سال ۲۰۵۰ چگونه خواهد بود
خبرآنلاین- اگر بشریت با همین نرخ به سوزاندن سوخت‌های فسیلی ادامه دهد در سال ۲۰۵۰ از فضا به راحتی می‌توانید تغییر زمین را مشاهده کنید، زمین به عنوان سیاره‌ای آبی‌رنگ شناخته می‌شود که سال ۱۹۷۲ در زمین مشاهده شد. یخ‌های قطبی تقریبا هر سال آب می‌شوند، جنگل‌های سبز آمازون، کنگو و گینه نو تا حد زیادی کوچک شده‌ و احتمالا در دود هستند و احتمالا در نیمه شمالی کره زمین یک حلقه بیابانی تشکیل شده است.
با افزایش سطح آب اقیانوس‌ها به اندازه ۳۰ سانتیمتر، شکل ساحل‌ها تغییر کرده‌اند در هنگام جزر و مدها و توفان‌های شدید دیگر مرز بین آب و خشکی از بین می‌رود و جاده‌های ابرشهرها را شبیه کانال ونیس می‌کند.در خشکی‌ها افزایش دما دیگر با فیزیک و شیمی قابل توجیه نیست، افزایش دما منجر به نابودی روابط اجتماعی شده، اقتصاد، سیاست و سلامت مردم هم از این بحران آسیب می‌بینند. حالا دیگر نسل گرتا به دوره میانسالی خود رسیده‌اند و فرزندان آنها بیش از هر زمانی با ترس نابودی تمدن مواجه شده‌اند. آنها با اضطراب زندگی می‌کنند که اجدادشان تصور آن را هم نمی‌کردند.
جهان در سال ۲۰۵۰ خصمانه‌تر، بی‌ثمرتر، شلوغ‌تر و متنوع‌تر است. در مقایسه با سال گذشته تعداد درختان بیشتر اما تعداد جنگل‌ها کمتر است. ثروتمندان در پناهگاه‌هایی با سیستم تهویه که دیوارهای بلندتری دارند زندگی‌ می‌کنند. فقیران و دیگر گونه‌ها در معارض خطرات بسیار سختی قرار گرفته‌اند. همه از گرانی، درگیری، استرس و افسردگی رنج می‌برند.
«راهرویی به سمت اوج آشوب‌ اقلیمی»
این راهرویی به سمت اوج آشوب اقلیمی است، چند سال قبل دمای جهان نسبت به میانگینش ۵/۱ درجه سلسیوس زیاد شد و حالا دارد به سمت افزایش سه درجه‌ای یا پنج درجه‌ حرکت می‌کند. احتمالا اوج دما لس‌آنجلس، سیدنی، لندن، مادرید و لیسبون به ۵۰ درجه سلسیوس رسیده است. دمای لندن مانند ۳۰ سال قبل بارسلونا شده است. در سراسر جهان خشکسالی‌ها شدیدتر شده‌اند و اکستریم‌های گرمایی به واقعیت زندگی ۶/۱ میلیارد نفر تبدیل شده است. برای مدتی ماراتون‌، جام‌جهانی و المپیک‌ها دیگر به دلیل گرمای زیاد به جای تابستان‌ها در زمستان‌ها برگزار می‌شدند و حالا دیگر اصلا خبری از این مسابقات نیست. دیگر کاهش انتشار به عملی غیرممکن تبدیل شده است و جهان حال بازی کردن ندارد.
اما مساله اصلی برای کشورهای فقیرتر است، کشورهای فقیر ساحلی هر سال با توفان‌ و حوادث مرتبط به افزایش سطح آب اقیانوس‌ها روبه‌رو می‌شوند. بعد از جاکارتا دیگر پایتخت‌های بزرگ جهان که در معرض خطر هستند، جابه‌جا شده‌اند، شرکت‌های بیمه دیگر برای حوادث طبیعی خدمات ارائه نمی‌دهند و …
میشل من، مدیرعامل مرکز مطالعات علوم زمین در دانشگاه پنسیلوانیا در این رابطه می‌گوید: «اگر در سال ۲۰۵۰ نتوانیم جلوی گرمایش جهانی را بگیریم، حوادث اقلیمی که در چند سال اخیر زیاد شده‌اند تا آن زمان به اتفاقاتی عادی تبدیل می‌شوند. با انقراض انسان روبه‌رو نمی‌شویم اما با یک سقوط اجتماعی مواجه می‌شویم.»
امنیت غذایی در خطر
از سویی تا آن زمان گرسنگی به شکل فاجعه‌باری زیاد می‌شود، پیش‌بینی شده که به‌خاطر تغییر اقلیم میزان تولیدات مواد غذایی در هر دهه دو تا شش درصد کاهش پیدا کند، از سویی تا سال ۲۰۵۰ جمعیت جهان به ۲/۹ میلیارد نفر می‌رسد و در نتیجه یک ناامنی غذایی به وجود می‌آید.
در مواجهه با این خطر مردم مجبور به مهاجرت شده‌اند، پیش‌بینی شده است که تا اواسط قرن میلادی جمعیت مهاجرین به ۵۰ تا ۷۰۰ میلیون نفر برسد. از سویی آتش‌سوزی، سیل و خشکسالی هم جمعیت زیادی را مجبور به مهاجرت می‌کند.
در ۲۰۵۰ سیاست‌های کاملا اقتدارگرایانه‌ای علیه تغییر اقلیم اعمال می‌شود در حالی که سه دهه قبل از آن مردم نسلی از پوپولیست‌ها رای دادند، افرادی که ترجیح می‌دادند به جای تمرکز روی میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای روی مهاجرت ناشی از گرمایش زمین تمرکز کنند، زمانی هم که مردم متوجه اشتباه‌شان شدند دیگر دیر شده بود. در ۲۰ سال قبل سیاستمداران دیگر منکر تغییر اقلیم نشدند و سعی کردند با فناوری‌های جدید مقابله آن ایستادگی کنند، روش‌هایی پرهزینه اما کم اثر.
توفانی در راه است
برخلاف پیش‌بینی رادفورد از سال ۲۰۲۰، این دیدگاه نسبت به سال ۲۰۵۰ وابستگی زیادی به رفتار انسان دارد، رفتاری که نسبت به قوانین ترمودینامیک کمتر پیش‌بینی می‌شود، بسیاری از ترس‌های نوشته شده هم‌اکنون وارد اقلیم شده‌اند اما واکنش ما به آنها هنوز مشخص نیست.
به شکل علمی این را می‌دانیم که با تغییر رفتار انسان‌ خطرات تغییر اقلیم هم کاهش پیدا می‌کند، به شکل روانشناسی و سیاسی هم می‌دانیم که اگر روی امید و راه‌حل‌های کنونی به جای ترس از دست داده‌هایمان تمرکز کنیم، می‌توانیم فورا شرایط را تغییر دهیم.
قطعا توفانی در راه است، سوال اصلی این است که چگونه با آن مواجه می‌شویم؟