ایران روز به روز خشک‌تر و گرم‌تر می‌شود

آنا- مدیر طرح ملی تغییر آب و هوا در سازمان محیط‌زیست می‌گوید که تغییر آب و هوا و گرم شدن کشور قابل احساس است و در صورتی که روند جهانی گرم شدن دو درجه‌ای دمای زمین در سال ۲۰۳۰ اتفاق بیفتد، به تناسب دمای ایران چهار درجه گرم‌تر می‌شود که حیات را در ایران تحت‌الشعاع قرار خواهد داد.
نوسان در اقلیم‌ ایران، این روزها بیش از هر زمان دیگری خود را نشان داده است. در یکسوی کشور در حالی گرمای هوا و فرسایش خاک، توده‌های گرد‌وغبار را در هوا معلق می‌کند که در بخش دیگری از کشور بارش برف و کولاک بهار را به سرمای زمستانی پیوند داده است. به نظر می‌رسد وضعیت پیش آمده نوعی تنش‌ اقلیمی در کشور را نشان می‌دهد اگرچه بسیاری بروز تغییرات اقلیمی با این سرعت در ایران و حتی جهان را امری غیرقابل قبول و غیرعلمی قلمداد می‌کنند.
محسن ناصری، مدیر طرح ملی تغییر آب و هوا درباره ارزیابی از اطلاعات جمع‌آورش شده این طرح تا اینجای کار گفت: داده‌ها نشان می‌دهد که ایران روز به روز خشک‌تر و گرم‌تر می‌شود و این پدیده‌ها متاثر از تغییر آب و هواست. در محصولی که این طرح ملی در حال تهیه آن است پیش‌بینی‌هایی درباره وضعیت آب و هوایی کشور در سال ۲۰۳۰ و ۲۰۵۰ تهیه می‌شود.
ناصری ادامه داد: افزایش دما در کشور ما بین یک تا ۱/۵ درجه بوده است حتی در بعضی مناطق تقریبا دو درجه افزایش دما داشته‌ایم. این مساله خیلی روشن است و همه آن را حس می‌کنیم. اینکه منابع آب به شدت تحلیل رفته کاملا قابل مشاهده است. اینها موارد جدی هستند. اگر میانگین افزایش دما را با کشور خودمان مقایسه کنیم، افزایش دو درجه‌ای دمای کره زمین به تناسب برای ما چهار درجه افزایش خواهد بود و این به معنای آن است که حیات در کشور ما تهدید می‌شود.
وی درباره اینکه آیا سیل‌های بزرگ مانند طغیان ۲۴ فروردین رودخانه هراز اتفاقی از جنس تغییر آب و هواست، گفت: نمونه این اتفاق در جایی مثل پاکستان روی داده است که سیل‌ بخش بزرگی از کشور را زیر آب برد. این اتفاق‌ها می‌تواند برای کشور ما هم روی دهد. مشکل ناهنجاری‌های آب و هوایی لزوما به معنای خشکی نیست و سیل‌های ناگهانی یکی دیگر از نتایج بروز این پدیده است. ما هنوز اطلاعات وضع موجود این چند روز اخیر را دریافت نکرده‌ایم اما تحلیل بارش‌ها و سیل‌های روی داده این روزها در قالب این طرح ملی قرار نمی‌گیرد.
وی تاکید کرد: در حال حاضر هدف جهانی این است که افزایش دما تا سال ۲۰۳۰ میلادی را در حد مثبت دو درجه نگه دارد این افزایش دما از نیمه قرن نوزدهم تاکنون ۰/۷۸ درجه بوده است. اسم این تلاش «کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای» است. انسان دو سوم میزان کربن قابل انتشار متناسب با افزایش دو درجه‌ای دما در ۲۰۳۰ را تاکنون منتشر کرده است و تنها یک سوم این ظرفیت باقی‌مانده و انتشار گازهای گلخانه‌ای بیش از این رقم باعث تشدید اثر گلخانه‌ای می‌شود. کشورها باید سعی کنند برنامه‌های توسعه‌شان را طوری تنظیم کنند که این وضعیت بدتر نشود. در این‌باره امیدواری هم هست که تا دهه ۳۰ تکنولوژی چنان رشد کند که امکان جمع‌آور کربن از جو به وجود آید.