ایران نخستین شاکی در نخستین مجمع عمومی سازمان ملل

دهم ژانویه سال ۱۹۴۶ نخستین مجمع عمومی سازمان ملل نشست خودرا در لندن با شرکت نمایندگان ۵۱ کشور عضو (متحدان غرب در جنگ با آلمان، ژاپن و ایتالیا- جنگ جهانی دوم) تشکیل داد و اتلی نخست وزیر چپگرای وقت انگلستان در مراسم گشایش این اجلاس گفت که این سازمان به این شرط پیروز خواهد شد که هر دولت عضو، حفظ صلح را برمنافع اختصاصی خود ترجیح دهد و نکوشد که سازمان ملل را ملعبه خواست‌های خود قرار دهد و از آن به عنوان وسیله‌ای برای رسیدن به هدف‌های سیاسی و ملی استفاده کند.
نخستین شکایتی که در این مجمع مطرح شد دادخواهی ایران بود که دولت شوروی را متهم ساخت به رغم تعهد قبلی نه‌تنها نیروهایش را از ایران خارج نساخته بلکه این نیروها مانع نقل‌و‌انتقال واحدهای ارتش ایران درقلمرو این کشور می‌شوند و با این اقدام، تمامیت ارضی و حاکمیت ایران به مخاطره افتاده است که قرار شد دو کشور، نخست با مذاکرات دوجانبه بکوشند مساله را میان خود حل کنند و در صورت رسیدن به بن‌بست، آن وقت سازمان بررسی کند و تصمیم مقتضی بگیرد که مساله در مذاکرات دو جانبه حل شد.
این مجمع در سالروز تشکیل جامعه ملل گشایش یافته بود که ۲۶ سال بیشتر عمر نکرد. بسیاری از استادان علوم سیاسی ضوابط، ارکان و حتی عنوان (نام) جامعه ملل را بیشتر می‌پسندند که جنگ جهانی دوم را بهانه شکست آن قرار داده بودند. در جامعه ملل (برخلاف سازمان ملل) به هیچ کشوری امتیاز خاص داده نشده بود.