بعید نیست حاشیه‌نشینی در تهران به وخامت هند و کشورهای آمریکای‌لاتین برسد

رییس موسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی دانشگاه تهران با انتقاد از رویکرد شهردار به مسائل اجتماعی گفت: سند آسیب‌شناسی شهرها در بخش‌ اجتماعی و فرهنگی توسط دولت به تصویب رسیده است، این سند باید مبنای کار شهرداری کلانشهرها باشد.
به گزارش ایلنا، حسین ایمانی‌جاجرمی در انتقاد به رویکرد شهردار جدید که اعتقاد دارد چهره شهر را یک ساله از متکدیان پاک خواهد کرد، تصریح کرد: رویکرد شهردار جدید در خصوص آسیب‌های اجتماعی تفاوت چندانی با شهرداری‌های گذشته ندارد و همچنان در به همان پاشنه سابق می‌چرخد. در کشور ما این دسته از مسائل، در چارچوبی از بالا به پایین و دستوری حل و فصل می‌شود. واقعیت این است که مسائل اجتماعی یک‌شبه یا یک‌ساله شکل نگرفته‌اند که قرار باشد با تعیین یک محدوده زمانی یک ساله از حل و فصل آنها سخن گفت.
این جامعه‌شناس شهری ادامه داد: آسیب‌های اجتماعی شبیه پروژه‌های عمرانی نیستند که بتوان با برنامه‌ریزی منابع انسانی، مالی و تجهیزاتی آنها را در ظرف زمانی مشخص ساخت و حل‌شان کرد. گرچه ما در خصوص پروژه‌های عمرانی هم چندان کارنامه درخشانی نداریم و تطویل طرح‌هایی مانند مصلی تهران و فرودگاه امام، آنها را بدل به نمونه‌های جهانی از پروژه‌های تاخیری ساخته است.رییس موسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی دانشگاه تهران با تاکید بر اینکه باید میان سیاست‌ها و برنامه‌ها با اسناد بالادستی تناسب داشته باشد، خاطرنشان کرد: سند آسیب‌شناسی شهرها در بخش‌ اجتماعی و فرهنگی توسط دولت به تصویب رسیده است، این سند باید مبنای کار شهرداری‌ کلانشهرها باشد. جالب آن است که «سازمان دهیاری‌ها و شهرداری‌ها» این سند را پیشنهاد داد و آقای افشانی هم خودش در آن زمان به عنوان «معاون عمرانی وزیر کشور» مشغول به کار بود. اما به نظر می‌رسد که اظهارات شهردار، ارتباطی با محتوای سند مذکور نداشته و این جای سوال دارد! آقای افشانی می‌داند که ماه‌ها برای تهیه آن سند زمان و نیرو مصرف شده است و اتفاقا برای هدایت شهرداری‌ها در این حوزه‌های کاری است.
ایمانی‌جاجرمی با تاکید بر اینکه کسانی می‌توانند در حوزه آسیب‌های اجتماعی اقدام موثری انجام دهند که خود در این حوزه ‌کنشگری اجتماعی کرده باشند، اضافه کرد: کسانی می‌توانند در این حوزه کار کرده باشند که خود از نزدیک با کودکان کار و کسانی که قربانی اعتیاد شده‌اند یا روسپیان کار کرده باشند و مسائل آنها را به اصطلاح با گوشت و پوست لمس کرده باشند.
او ادامه داد: به نظر می‌رسد که مدیران بوروکرات و پشت میزنشین هیچ درک درستی از آسیب‌های اجتماعی ندارند. آنها معمولا دلشان به بازدیدهای یکی دو ساعته خوش است درحالی‌که باید بدانند بازدیدها کافی نیست و نمی‌تواند مسائل و مشکلات اجتماعی را به آنها نشان دهد. حقیقت این است که این بازدیدها بیشتر به یک یا دو نقطه خاص که خبرشان به بیرون درز کرده و مهم شده‌اند، محدود می‌شود.
این جامعه‌شناس شهری ادامه داد: وضعیتی که هر روز گویی بدتر می‌شود، برای مثال در سال‌های گذشته کمتر خیابان‌خواب می‌دیدیم اما به تازگی شاهد بروز پدیده خیابان‌خوابی در جاهایی مانند بلوار کشاورز هستیم. این نشان می‌دهد که پدیده بی‌خانمانی نیز در حال اضافه شدن به مشکلات است، افرادی که سقفی بالای سرشان نیست و پناهی جز کف خیابان و رفوژ فضای سبز بزرگراه‌ها ندارند.
این استاد دانشگاه ادامه داد: بعید نیست که شرایط حاشیه‌نشینی در تهران روزی به وخامت هند و برخی از کشورهای آمریکای‌لاتین برسد. اگر خوش‌بینی را کنار بگذاریم با توجه به ساختار اقتصادی که کشور دارد، شاید تهران هم شبیه سائوپائولوی برزیل شود. تهران و دیگر کلانشهرها به بهای نابودی پیرامون خود تبدیل به کانون قدرت و ثروت شده‌اند، وضعیتی که متاسفانه با توجه به مساله تغییرات اقلیمی که کشور را گرفتار کرد است، بیم تشدید آن می‌رود.
رییس موسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی دانشگاه تهران با اشاره به اظهاراتی که در مورد «گران شدن» تهران می‌شود، اعلام کرد: مردم باید هزینه‌های زندگی در شهر را تقبل کنند و الان هم مشغول این کار هستند. جالب است که بدانید کم‌درآمدها بیشتر از ثروتمندان هزینه‌های اداره شهر را پرداخت می‌کنند اما سهم بسیار کمتری از رفاه و رانت‌ دارند. اگر مشارکت مردم را می‌خواهیم باید آنها را در روند تصمیم‌گیری و سیاستگذاری نیز دخالت دهیم.
وی ادامه داد: نمی‌‌توان به مردم به چشم جیب پول نگاه کرد که فقط در مواقع گرفتاری بیایند و هزینه تصمیماتی را پرداخت کنند که خود کوچکترین نقشی در اتخاذ آنها نداشته‌اند. بی‌تردید اگر مردم بدانند در عرصه سیاستگذاری دخیل هستند مشکلی با پرداخت هزینه‌های شهر نخواهند داشت. آنها دوست دارند بدانند پول‌هایی که پرداخت می‌کنند برای چه اموری هزینه می‌شود و چه تاثیری بر زندگی آنها دارد.