«بهرام بیضایی» و «اکبر رادی» دو جقه تابناکند بر تارک ادبیات نمایشی ایران

ایوب آقاخانی*

محضر هر دو را درک کردم؛ اولی در مقام استاد و دومی در مقام دوست و هر دو در جایگاه سرچشمه الهام برای من در آغاز راه نوشتن. اوایل دهه ۷۰٫
بسیار غریب می‌نمود که نزدیک روز تولد یکی، دیگری را از کف دادیم و به یادش به سوگ نشستیم اما آنچه مانده، خواهند ماند.
اما زادروز «بهرام بیضایی» به خاطر تقارن با زاده شدن، با خجستگی، با نوید ماندن و سبز شدن و رستن، شاید بهانه‌ای مناسب‌تر برای قلم زدن باشد.
«بهرام بیضایی» نه به خاطر توجهش به اساطیر که به خاطر روش زندگی، پژوهش، ماندن و پوییدن یک اسطوره معاصر است برای نوشتن.
برای ماندن با هویت متصل به قلم. وی بی‌بدیل است و بی‌بدیل خواهد ماند. افسوس این نوشته دریغ من از میزان فاصله‌ای است که با او داریم؛ تا دیروز فاصله نجومی میان ما و حساسیت‌هایمان با آرمان‌هایمان و امروز افزون‌بر آن دریغی دیگر: فاصله جغرافیایی ما و «بهرام بیضایی».
آرزوی من در زادروزش چیزی جز این نیست: این فاصله‌ها کم و کمتر باد!
* نمایشنامه‌نویس