به نام وطن، به کام آقای خواننده!

کنسرت ‌نمایش «سی‌صد» این روزها در مجموعه سعدآباد روی صحنه است و با وجود همه ضعف و قوت‌هایی که دارد، تلاش می‌کند اثری در راستای پاسداشت زبان فارسی باشد اما باید دید چقدر موفق عمل کرده است. کنسرت نمایش «سی‌صد» این شب‌ها در مجموعه فرهنگی تاریخی سعدآباد روی صحنه می‌رود نمایشی که پیش از این در سال ‌۱۴۰۱ نیز به صحنه رفته و حالا مجددا با تغییراتی در داستان، شخصیت‌ها و بازیگران البته با همان تم قبلی اجرا می‌شود. «سی‌صد» در اجرای قبلی به موضوع حمله مغول به نیشابور و داستان کتاب‌سوزی و نجات شاهنامه فردوسی می‌پرداخت و حالا نمایش جدید که با عنوان «سی‌صد؛ گات» به صحنه می‌رود در امتداد اثر قبلی است و ماجرای دفاع و مبارزه مردم شیراز برای جلوگیری از هجوم مغول‌ها به تخت جمشید و تصرف جام‌جم را به تصویر می‌کشد. کنسرت نمایش «سی‌صد» پروژه‌ای است که توسط برادران پورناظری شکل گرفته؛ نمایشی که کارگردان ندارد و تنها به عنوان کاری از سهراب پورناظری از آن نام برده می‌شود. البته تهمورس پورناظری علاوه بر تهیه‌کنندگی کار، عنوان کارگردان هنری را هم در میان عوامل نمایش یدک می‌کشد که این عنوان در حوزه تئاتر معنای مشخصی ندارد و با توجه به سابقه پورناظری در حوزه موسیقی و اشراف نداشتنش به فضای تئاتر احتمالا طراحی بخش موسیقایی نمایش را عهده‌دار شده و رضا گوران که از او به عنوان مشاور گروه کارگردانی نام برده می‌شود وظیفه سروسامان دادن بخش نمایشی را در روزهای منتهی به اجرا برعهده داشته است. کلا اجرای «سی‌صد» چه در دور اول اجرا و چه این بار به دور از حواشی نبود؛ از اعلام نکردن اسم عوامل و قیمت بلیت و حامی مالی نمایش گرفته تا عیان شدن اختلافات درون گروهی و به توافق نرسیدن با خواننده مورد نظر، شایعه انصراف محمد رحمانیان به عنوان نمایشنامه‌نویس اثر از کار و اهمیت ندادن پورناظری و تیمش به رسانه‌ها در زمینه اطلاع‌رسانی و حتی اختصاص ندادن بلیت مهمان به آنها در هفته اول اجرا. همه این حرف و حدیث‌ها و حواشی که در پشت صحنه وجود دارد، درست است که بر کیفیت اجرا و خروجی کار اثر می‌گذارد اما این مساله قرار نیست ارتباطی به مخاطب داشته باشد چون او هزینه کرده و به امید دیدن یک اثر جذاب و باکیفیت به دیدن کار می‌نشیند. «سی‌صد» به واسطه حضور ستاره‌ها، اعتبار برادران پورناظری، موضوع نمایش و خاطره خوب اجرای قبلی این شب‌ها با استقبال مخاطبان روی صحنه می‌رود؛ مخاطبانی که چند برابر یک اثر نمایشی معمول هزینه کرده‌اند تا شاهد اجرایی فاخر و پرزرق و برق در فضایی متفاوت از اجراهای نمایشی باشند که البته کار در ظاهر همین ذهنیت را به تماشاگرش می‌دهد اما بعد از مدت زمانی که از اجرای کار می‌گذرد، متوجه می‌شود «سی‌صد» این قابلیت را داشت که چه در بخش موسیقایی، چه نمایشی و چه فضاسازی و پرفورمنسی که ارائه می‌دهد یک اثر تمام و کمال و با کمترین نقص باشد اما اینگونه نشده است. در کنسرت نمایش «سی‌صد» بیشتر از اینکه بر جنبه نمایشی کار تاکید شود شاهد خودنمایی بخش موسیقایی هستیم تا جایی که انگار همه عوامل نمایش جمع شده‌اند تا سهراب پورناظری که این ‌بار تصمیم گرفته‌- برخلاف اجرای قبلی و حتی نمایش «سی» که از خوانندگان درجه یک و حرفه‌ای بهره برده بود‌- خودش به عنوان خواننده اصلی روی صحنه برود، بیشتر به چشم بیاید و صدای اشکان کمانگری خواننده خوش‌صدای کشورمان در بک وکال به گوش برسد. به نظر می‌رسد برای اجرای جدید موسیقی مستقلی نوشته نشده و از همان موسیقی اجرای قبل با تنظیم جدید بهره گرفته شده است، از همین رو در بیشتر صحنه‌ها، موسیقی همخوانی مناسبی با بخش‌های نمایشی ندارد و پورناظری تنها در برخی از صحنه‌ها بخشی از تک‌گویی‌های کاراکترها را به زبانی آهنگین می‌خواند. در واقع به جای اینکه بخش موسیقایی تکمیل‌کننده بخش داستانی و دراماتیک کار باشد بر عکس شاهد حضور بیش‌ از اندازه و غیرضروری خواننده روی صحنه هستیم تا جایی که این حضور باعث گسست ذهنی مخاطب از بخش داستانی و دنبال کردن روند نمایش می‌شود.