بیتا فرهی قربانی این حرفه بود

گروه فرهنگ‌وهنر‌- در مراسم چهلمین روز درگذشت بیتا فرهی، دختر این بازیگر سالروز تولد مادرش را با کیکی گرامی داشت و داریوش فرهنگ در سخنانی گفت: بیتا فرهی قربانی این حرفه بود.
مراسم یادبود زنده‌یاد بیتا فرهی، بازیگر سینما و تلویزیون با اجرای سام قریبیان و حضور هنرمندانی همچون رضا کیانیان، داریوش فرهنگ، احترام برومند، بهمن فرمان‌آرا و همایون ارشادی در سالن استاد جلیل شهناز خانه هنرمندان ایران برگزار شد.
قریبیان در ابتدای این مراسم گفت: فکر می‌کنم همگی بیتا فرهی را دوست داشتیم. او در قلبش برای تک‌تک ما یک آشیانه درست کرده بود و حال اوست که در قلب ما آشیانه دارد. ما خوش‌شانسیم که بیتا فرهی را می‌شناسیم. او با‌ هامون، بانو، کیمیا، خانه‌ای روی آب حداقل ۴ شاه‌نقش به‌یاد‌ماندنی را در سینمای ایران اجرا و به کارنامه خود اضافه کرد.
رضا کیانیان نیز با اشاره به اینکه به دلیل سرماخوردگی شدید نتوانسته بود روز تشییع در مراسم حاضر باشد، گفت: الان در این مراسم دومرتبه حالم بد شد. در زیبایی، شیرینی و ملاحت خانم فرهی هیچ شکی نبود؛ در واقع حال آدم با دیدن عکس‌های ایشان خوب می‌شد. مرام، منش و روح او نیز همین قدر زیبا بود.
او افزود: من خیلی دیر وارد سینما شدم؛ وقتی سر فیلم کیمیا رفتم، بیتا و خسرو هردو سوپراستار بزرگ این مملکت بودند. چون بعد از ‌هامون بود. وقتی سر صحنه این فیلم رفتم، حتی آبدارچی آنجا هم من را نمی‌شناخت و به من چایی نداد و به بقیه چایی داد. بعد محمود کلاری گفت ایشان هم بازیگر است، به ایشان هم چایی دهید‌ و بعد برای من چایی آوردند. من خسرو شکیبایی را می‌شناختم ولی بیتا را اصلا نمی‌شناختم، اما آن فیلم که تمام شد، من و بیتا فرهی به دوستانی صمیمی تبدیل شدیم. خیلی دوستش داشتم چون مرام خیلی خوبی داشت. بعدها که در فیلم «خانه‌ای روی آب» آقای فرمان‌آرا با یکدیگر هم‌بازی بودیم، نگاه‌های غضب‌آلودی در فیلم به من می‌کرد، اما این نگاه‌ها اصلا در روحیه خودش نبود؛ اکثر اوقات می‌خندید. به خانواده ایشان و سینما و همه مردم تسلیت می‌گویم که چنین بانویی را از دست داده‌ایم. احترام برومند در ادامه این مراسم یادداشتی احساسی خواند و با یاد کردن از خاطرات خوش بیتا فرهی، بخشی از خاطراتش با بیتا فرهی را مرور کرد. او در بخش‌هایی از یادداشت خود نوشته بود: «این آخرین جمله‌ای است که بیتا برایم نوشت. بهترم آتی عزیزم؛ با چند علامت قلب و بوسه. ۲۶ آبان ماه بود. تهران نبودم. با دوستان که صحبت می‌کردم می‌گفتن بهتر است، لوله‌ها را در آوردن و من خوش‌دلانه روزشماری می‌کردم که به تهران برگردم و به آن آپارتمان زیبا، گرم و صمیمی بروم که با عکس‌های روی دیوار، گلدان‌های سبز و صدای موسیقی که همیشه در آنجا جاری بود… کنار بیتای عزیزم که همیشه می‌شد با او از هر دری سخن گفت، اما ناگهان خبر بد از راه رسید. وقتی با بیتا بودی، فکر می‌کردی که تو تنها دوستش هستی. اینقدر تو را دوست داشت و با کلمات زیبا و قلب مهربانش پذیرای تو بود که اتکایِ به نفس پیدا می‌کردی. گاهی هم با خود می‌گفتی، نکند از تنهایی اوست که اینقدر به من محبت می‌کند و دلش می‌خواهد که پیش او بروم، اما چنین چیزی نبود. من در دوره بیماری و بعد از از دست دادنش بیشتر فهمیدم که در قلب مهربانش چقدر برای دوستان بی‌شمار از جوان تا میانه و من پا به سن گذاشته جا بود.
سال بدی بود؛ کیومرث پوراحمد، رضا حداد، داریوش مهرجویی، وحیده محمدی‌فر، آتیلا پسیانی، فریما فرجامی که آنها را از دست دادیم. آرزو می‌کنم که در این مدت ۳ ماه که از سال ۱۴۰۲ باقی مانده است را بدون فقدان عزیزی، بدون تنش و بدون تهدید و ارعاب بگذرانیم. انشاء‌الله.» در ادامه این مراسم، روزبه نعمت‌اللهی به اجرای زنده از قطعه‌ای موسیقایی پرداخت که با تشویق حاضران همراه شد. نعمت‌اللهی بعد از این اجرا، در صحبت‌هایی گفت: زنده‌یاد بیتا فرهی پر از انرژی و عشق بود. با حال عجیبی روی صحنه آمدم؛ چون نه صدایم و نه دلم یاری می‌کرد. امیدوارم در شأن ایشان برنامه اجرا کرده باشم.
در بخش بعدی این مراسم داریوش فرهنگ در سخنانی گفت: سخن هرچه گویم، همه گفتند، بر باغ دانش همه رفتند، به نام خداوند جان و خرد. هنرمندان مایه از جان می‌گیرند ‌و خرد از خردورزی و بیتا فرهی؛ این بانوی خاص سینما هم خرد از خردورزی به ارث برده بود و هم در کارش مایه از جان. هرگز هر کاری را انجام نمی‌داد. امروز چهلمین روز درگذشت اوست و ما اینجا جمع شده‌ایم که همدردی خودمان را با او اعلام کنیم. سهیلا رضوی، یاسمن خلیلی‌فر، همایون ارشادی و بهمن فرمان‌آرا از جمله چهره‌های حاضر در این برنامه بودند.