تل‌آویو کدام مسیر را انتخاب می‌کند؟

نادر کریمی‌جونی- در حمله جمهوری اسلامی ایران به خاک رژیم صهیونیستی در مقابل به شهادت رساندن نظامیان ارشد کشورمان، تنها پایگاه‌های نظامی در رژیم صهیونیستی مورد هدف قرار گرفت و این عملیات چند ساعت پیش از فرود آمدن پهپادها و موشک‌های ایرانی در خاک رژیم صهیونیستی، از سوی رادارهای آمریکایی شناسایی و افشا شده بود و امکان جابه‌جایی سخت‌افزار هم برای رژیم صهیونیستی، فراهم بود.

می‌توان عملیات بامداد یکشنبه جمهوری اسلامی ایران علیه رژیم صهیونیستی را یک پاسخ نامید به‌ویژه آنکه هم در گفتار مقامات نظامی جمهوری اسلامی ایران و هم در انعکاس خبر از سوی رسانه‌های دولتی و حکومتی جمهوری اسلامی ایران وجه قدرت کشورمان در این اقدام بزرگ‌تر و تاثیرگذارتر از وجه نظامی آن دانسته شده است. این نکته مطرح شده است که برای رهگیری و انهدام پرنده‌های ایرانی، رژیم صهیونیستی یک‌میلیارد دلار هزینه کرده است. اکنون و پس از اعلام پایان عملیات موشکی و پهپادی جمهوری اسلامی ایران، پرسش مهم برای شهروندان منطقه اعم از ایرانی‌ها، اعراب و رژیم صهیونیستی‌ آن است که آیا قرار است این عملیات ادامه پیدا کند؟ آیا رژیم صهیونیستی به این حمله- همان‌طور که تهدید کرده است- پاسخ خواهد داد و در نتیجه جمهوری اسلامی ایران برای پاسخ دادن به این تهدید، عملیات سخت‌تری اجرا خواهد کرد؟ برای بسیاری از فعالان و ناظران سیاسی روشن است که پرهیز آمریکا از مشارکت در دادن پاسخ به جمهوری اسلامی ایران، پیامی آشکار به رژیم صهیونیستی است که از تداوم ماجرا و ماجراجویی‌های دنبا‌له‌دار پرهیز کند. بلافاصله پس از اعلام پایان عملیات موشکی و پهپادی ایران، جو بایدن در گفت‌وگو با نتانیاهو به وی اعلام کرد که ایالات‌متحده در هیچ حمله‌ای علیه ایران مشارکت نمی‌کند. این پیام صریح باعث شد تا اولین نشست کابینه جنگ رژیم صهیونیستی از اتخاذ موضع یا تصمیم رادیکال در مورد عملیات جمهوری اسلامی ایران پرهیز و جانب تعادل را رعایت کند. این کابینه در پایان نشست خود به هیات سه‌نفره به ریاست نتانیاهو اجازه و اختیار داد که در مورد پاسخ به این حمله تصمیم بگیرد. جالب است که در نخستین نشست این هیات هم تصمیم مشخصی گرفته نشده و نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی در پایان جلسه اظهاراتی بر زبان آورد که براساس آن نمی‌شد فهمید آیا رژیم صهیونیستی به اقدام جمهوری اسلامی ایران پاسخ نظامی می‌دهد یا همان‌طور که بایدن در مورد پاسخ دیپلماتیک از طریق شورای امنیت و گروه هفت سخن گفته، تل‌آویو هم ترجیح می‌دهد پاسخی از جنس غیرنظامی به جمهوری اسلامی ایران بدهد و منازعه نظامی را دنباله‌دار نکند. دنباله‌دار نشدن منازعه نظامی و عدم حرکت گام به گام به سوی جنگ میان رژیم صهیونیستی و جمهوری اسلامی ایران، خواسته‌ای است که البته مورد تقاضای اعراب منطقه خلیج‌فارس و در ابعاد بزرگ‌تر مورد خواست اعراب خاورمیانه هم هست. در واقع از آنجا که جمهوری اسلامی ایران و رژیم صهیونیستی مرز مشترک ندارند، اعراب خاورمیانه تصور می‌کنند که هرگونه نزاع میان این دو کشور لزوما به زیان کشورهای منطقه تمام خواهد شد. از این بابت اعراب منطقه می‌خواهند که منازعه حاضر در همین نقطه کنونی به پایان برسد و کار تلافی‌جویانه ایران به حمله‌ای که صورت گرفته و گفته می‌شود که دو پایگاه رژیم صهیونیستی هدف قرار داده شده، پایان پذیرد.تقریبا اروپایی‌ها و از جمله فرانسه و انگلستان که تل‌آویو را در زدن پهپادها و موشک‌های کروز جمهوری اسلامی ایران یاری داده‌اند نیز همین‌گونه می‌خواهند و تمایلی به مزمن شدن گسترش منازعه ندارند. روشن است که اگر کمک ایالات‌متحده، فرانسه و انگلستان نبود احتمالا رژیم صهیونیستی نمی‌توانست تا این حد از نفوذ موشک‌ها و پهپادهای ایرانی جلوگیری کند.از این بابت حمایت کشورهای حاضر در منطقه و به ویژه حمایت نظامی کشورهای غربی از رژیم صهیونیستی، نقش بسیار مهمی در تصمیم رژیم صهیونیستی و جهت‌گیری آن ایفا می‌کند و حال که آنان عدم تمایل خود را به دنباله‌دار شدن این منازعه ابراز داشته‌اند، تل‌آویو نیز در پیگیری منازعه مقداری سرد شده است. با این حال نمی‌توان انکار کرد که جایگاه رژیم صهیونیستی مانع از سکوت این کشور می‌شود. در واقع پس از حمله نه‌چندان دقیق صدام‌حسین به وسیله موشک‌های پرخطای اسکاد که برای تحت‌ تاثیر قرار دادن ایالات متحده و منصرف ساختن او از اشغال عراق، رژیم صهیونیستی دیگر هیچ‌گاه هدف حمله نبوده است. تل‌آویو همواره به بازدارندگی و قدرت خویش بالیده و به آن افتخار کرده است. با این حال تل‌آویو اکنون میان دوراهی آزاردهنده‌ای قرار گرفته که باید میان حفظ پرستیژ خود یا همراهی با متحدان یکی را انتخاب کند.موارد متعددی وجود دارد که تل‌آویو بدون همراهی متحدان و برخلاف خواست آنها دست به اسلحه برده و حمله‌ای را سامان داده است اما در آن موارد احتمال مزمن شدن منازعه وجود نداشته است. به همین دلیل اگرچه احتمال اندکی وجود دارد که ماجراجویی‌های رژیم صهیونیستی در کابینه نتانیاهو، به سکوت رضایت دهند، اما ممکن است رفتار عاقلانه این بار بر تصمیم‌های لجبازانه برتری یابد و منطقه از حرکت به سوی منازعه پیچیده و گسترده بازداشته شود.