تلاش بی‌پایان علیه تدبیر و امید

آیا مجلس تصمیم گرفته تا نگذارد آب خوش از گلوی دولت پایین برود؟ دور دوم حملات نمایندگان محافظه‌کار علیه دولت روحانی سه‌شنبه این هفته و با دادن کارت زرد به وزیر کشور آغاز شد. اکنون خبر می‌رسد که به دلایل وجود مسایل و مشکلات تکنیکی استیضاح وزیران نیرو، جهاد کشاورزی و علوم به هیات رییسه ارایه شده یا در حال ارایه شدن است. همچنین نمایندگان دادن کارت زرد دوم به طیب‌نیا، وزیر امور اقتصادی و دارایی را در دستور کار دارند. در نتیجه نیمه تیرماه که بهارستانی‌ها به کرسی خود تکیه بزنند، ممکن است این حملات تشدید و هجمه جدیدی علیه روحانی و همکارانش آغاز شود.

البته نمایندگان در طرح استیضاح‌ها، برخی مشکلات اجرایی و تکنیکی را مطرح کرده‌اند تا نشان دهند که این استیضاح از سر تحصیل منافع ملت و نه از سر دعواهای سیاسی است. در حالت عمومی هم مشکلاتی که مطرح می‌شود واقعا شایسته توجه است و برطرف ساختن آن منافع عمومی را تامین خواهد کرد اما این مشکلات دارای سابقه‌ای دیرینه است و چندان با مدیریت وزیر فعلی مرتبط نیست. به همین جهت وزیر مربوط تنها حدود ۹ ماه فرصت داشته تا مشکل قدیمی و دیرینه را مرتفع کند.

نمایندگان محافظه‌کار ادعا می‌کنند که با تغییر مدیر می‌توان چنین مشکلاتی را حل کرد اما این ادعا هم‌چندان محل اعتنا نیست چراکه نمایندگان تضمینی برای ادعای خویش نمی‌دهند و اگر مدیر بعدی هم نتوانست چنین مشکلاتی را مرتفع کند، آیا نمایندگان دوباره برکناری وزیر و توسل به استیضاح را مدنظر قرار خواهند داد؟ در این صورت چند وزیر و هریک چند بار باید تغییر کنند تا مشکلات تکنیکی و اجرایی کشور حل شود؟ پرسش راهبردی آن است که آیا برای حل یک یا چند مشکل باید مدیر را برکنار کرد؟ نمایندگان در ابتدای اعتماد به وزیر می‌توانستند برنامه‌ها و توانایی‌های او را با چالش‌های دستگاه اجرایی تطبیق دهند و بعد در مورد اعطا یا عدم اعطای رای اعتماد اقدام کنند اما حدود ۹ ماه پیش نمایندگان با همه اطلاعات و توانایی عقلی، وزیران حاضر را تایید کرده و آنان را روانه وزارتخانه‌ها کردند. این امر نشان می‌دهد که استیضاح‌هایی که اکنون در دستور کار قرار گرفته یا علتی غیراجرایی- و مثلا سیاسی- دارد یا نمایندگان ۹ ماه پیش وظایف خود را به‌طور دقیق و کامل انجام نداده‌اند. هرچند اکنون نیز چندان دور از ذهن نیست که عدم دقت و نقص عملکرد نمایندگان مجددا تکرار شود.
دادن کارت زرد به رحمانی فضلی از جمله اقداماتی بود که نیات اصلی نمایندگان را برملا می‌سازد. مهم نیست که چند نماینده و پشت چه کسی پنهان شوند، مهم این است که موضوع مورد بهانه و دست‌آویز نمایندگان چه پیشینه‌ای داشته باشد و از نظر عقلی چقدر قابلیت ساماندهی داشته باشد. از نظر اجرای موضوع حجاب چالش مهمی در ساختار فرهنگی انقلاب اسلامی بوده و پس از پیروزی انقلاب، این چالش همیشه و در همه دوران‌ها و دولت‌ها وجود داشته است.گاهی این چالش به اوج رسیده و گاهی در قعر بوده است اما در همه دولت‌ها حتی‌الامکان استیضاح و برکناری وزیران ذی‌ربط از جمله اطلاعات، فرهنگ و ارشاد اسلامی و کشور وجود داشته است.چالش حجاب البته گاهی به توطئه دشمنان خارجی و ضدانقلاب نسبت داده شده و گاهی اهمال وزیران کابینه و دستگاه‌های فرهنگی عامل شیوع و گسترش آن قلمداد شده است اما در همه این برهه‌ها کمتر مقامات اجرایی مواخذه یا تنبیه شده‌اند.دقیقا به همین دلیل اتفاقی که سه‌شنبه و در صحن علنی مجلس اسلامی رخ داد محل تامل است. به ویژه از آن رو که وزیر کشور در مجموعه دستگاه‌های دخیل در ساماندهی عفاف و حجاب نقش راهبری و رهبری ندارد و بنابراین مواخذه وزیر فایده اجرایی نخواهد داشت.
ناظران معتقدند برخورد با وزیر کشور در حقیقت ناراضی بودن محافظه‌کاران از رویکردهای
حسن روحانی را به تصویر می‌کشد. در واقع اظهارات رییس‌جمهور در مخالفت با بهشت اجباری خشم محافظه‌کاران را برانگیخته و بنابراین قصد دارند تا با هر وسیله نارضایتی خود از مواضع دولتی تدبیر و امید را به رخ روحانی و همکارانش بکشند. اما برای این روند پایانی متصور نیست. برخی بر این باورند که در صورت پیروزی اصلاح‌طلبان در انتخابات آینده مجلس، محافظه‌کاران جانب احتیاط برخواهند گزید و حملات خود را کاهش خواهند داد. در این‌باره البته تجربه دوم خردادماه و مجلس ششم، چشم‌انداز دیگری را نمایان می‌سازد. به لحاظ عقلی هم با قدرت گرفتن تدبیر و امید و حامیان وی، مخالفان باید انرژی بیشتری را برای نابودی رقیب صرف کنند.