تهران با غنی‌سازی صفر موافقت نمی‌کند

ایسنا- ویلیام برنز، رییس پیشین سازمان سیا و چاک هگل وزیر دفاع پیشین آمریکا با حضور در یک جلسه پرسش و پاسخ به میزبانی «پروژه امنیت و تهدیدها» در دانشگاه شیکاگو که تصاویر ویدئویی آن در کانال یوتیوب این دانشگاه قرار گرفته، به سوالاتی درباره پرونده هسته‌ای ایران و رویکرد دولت آمریکا نسبت به این موضوع پاسخ دادند. برنز که در سال۲۰۱۳ در دولت باراک اوباما نقش فعالی در مذاکراتی داشت که حدود دو سال بعد منجر به توافقی با ایران در زمینه برنامه هسته‌ای آن شد، در پاسخ به این سوال که مزایا و خطرات توافق سال۲۰۱۵ چه بود و چرا آمریکا در آن زمان قادر به رسیدن به توافقی با ایران بود اما در دولت جو بایدن، رییس‌جمهور پیشین آمریکا موفق به این کار نشد، گفت: «نه توافق موقتی که در سال۲۰۱۳ داشتیم و نه توافق جامعی که در سال۲۰۱۵ حاصل شد، کامل نبودند. با توجه به تجربه‌ای که از خاورمیانه در ۴۰سال گذشته کسب کرده‌ام، کامل و بی‌نقص بودن وضعیت نادری است.»
او خاطرنشان کرد: «کاری که این توافق انجام داد، در واقع محدود کردن قابل‌توجه توانمندی ایران برای فراتر رفتن از یک برنامه محدود غیرنظامی به برنامه‌ای تسلیحاتی بود. این توافق باعث اعمال مقررات واقعا سختگیرانه نظارتی و راستی‌آزمایی شد که به ما و جامعه بین‌المللی کمک می‌کرد بدانیم که آیا ایران به دنبال تقلب یا نظامی‌سازی برنامه هسته‌ای خود هستند.» رییس پیشین سازمان سیا با مطرح کردن ادعای «تروریسم» علیه ایران مدعی شد که تهدیدها ناشی از ایران پابرجا بوده و ایران کشور خطرناکی برای آمریکاست. برنز با گفتن اینکه این تهدیدها در زمان خروج دولت اول ترامپ از توافق هسته‌ای در سال۲۰۱۸ نیز وجود داشت، این اقدام را «اشتباه» دانست. برنز با گفتن اینکه تلاش دولت فعلی ترامپ برای مذاکره با ایران در زمینه پرونده هسته‌ای آن «خوب» است، گفت: «این مذاکرات بسیار سخت خواهد بود و بیشتر موهای سفید من هم مربوط به دوران همان مذاکرات با ایرانی‌هاست؛ کار آسانی نیست، مسائل اساسی‌ وجود دارد که طی مذاکرات باید به آن رسیدگی شود.» برنز درباره گزارش‌های رسانه‌ای مبنی بر تلاش دولت ترامپ برای برچیدن برنامه هسته‌ای ایران از طریق این مذاکرات گفت: « فکر نمی‌کنم حکومت ایران با غنی‌سازی صفر مطلق در داخل کشور موافقت کند. در توافق جامع هسته‌ای(۲۰۱۵) این میزان به 5‌درصد محدود شد که برای برنامه صلح‌آمیز و نه برنامه نظامی مورد نیاز است اما این یکی از بزرگ‌ترین چالش‌ها خواهد بود. دنبال کردن «مدل لیبی» عملا باعث می‌شود مطمئن باشید که قادر به دستیابی به یک توافق از طریق مذاکره نخواهید بود.»