ثبت ۱۲ اثر فرهنگی تاریخی سیستان‌و‌بلوچستان ابلاغ شد

در نامه‌ای از سوی وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی، مراتب ثبت ۱۲ اثر منقول فرهنگی تاریخی به استاندار سیستان‌و‌بلوچستان ابلاغ شد.
در متن نامه علی‌اصغر مونسان به احمدعلی موهبتی استاندار سیستان‌و‌بلوچستان آمده است: در اجرای قانون راجع به حفظ آثار ملی، مصوب آبان ۱۳۰۹ مجلس شورای ملی و نظام‌نامه اجرایی آن، مصوب ۱۳۱ هیات وزرا، بند «ج» از ماده واحده قانون تشکیل سازمان میراث فرهنگی کشور مصوب بهمن ۱۳۶۰ مجلس شورا و بند ششم از ماده سوم قانون اساسنامه سازمان میراث فرهنگی کشور مصوب ۱۳۶۷ مجلس شورای اسلامی، ماده ۲۲ آیین‌نامه حفاظت از میراث فرهنگی کشور، مصوب ۱۳۸۱ شورای امنیت کشور، فصل دوم آیین‌نامه مدیریت، ساماندهی، نظارت و حمایت از مالکان و دارندگان اموال فرهنگی تاریخی منقول مجاز مصوب ۱۳۸۴ هیات وزیران، مراتب ثبت ۱۲ اثر منقول فرهنگی، تاریخی به شرح زیر، محل نگهداری استان سیستان‌و‌بلوچستان، شهرستان زابل، شهر زابل، خیابان فردوسی، موزه مردم‌شناسی زابل، پس از تشریفات قانونی لازم در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده، اعلام می‌شود.
۱- پیکره به شکل میخ و سر انسان، شهر سوخته (شماره اموالی: ۲۰۰۳)، شماره ثبت: ۱۱۱۴،
۲- پیکره خانمی که به شکل نشسته تراشیده شده (شماره اموالی: ۲۰۰۴)، شماره ثبت: ۱۱۱۵،
۳- جام منقوش نخودی، شهر سوخته (شماره اموالی: ۱۵۶۶). شماره ثبت: ۱۱۱۶،
۴- خمره پلی کروم، شهر سوخته (شماره اموالی: ۲۰۲۴)، شماره ثبت: ۱۱۱۷.
۵- پیاله مرمری، شهر سوخته (شماره اموالی:۲۰۷۲)، شماره ثبت: ۱۱۱۸،
۶- سرمه‌دان مرمری، شهر سوخته (شماره اموالی: ۲۱۱۹)، شماره ثبت: ۱۱۱۹،
۷- جام منقوش نخودی، شهر سوخته (شماره اموالی: ۱۵۸۵). شماره ثبت: ۱۱۲۰،
۸- جام مرمری، شهر سوخته (شماره اموالی:۲۳۴۱). شماره ثبت: ۱۱۲۱،
۹- مهره سنگ صابون، شهر سوخته (شماره اموالی: ۲۳۶۹)، شماره ثبت: ۱۱۲۲.
۱۰- سرمه‌دان مرمری، شهرسوخته (شماره اموالی: ۲۳۷۳)، شماره ثبت: ۱۱۲۳،
۱۱- پیاله آبخوری مرمری، شهر سوخته (شماره اموالی: ۳۶۴۸)، شماره ثبت: ۱۱۲۴،
۱۲- تنگ نخودی منقوش، شهر سوخته (شماره اموالی: ۱۵۲۱)، شماره ثبت: ۱۱۲۵،
شهر سوخته نام بقایای دولت‌شهری باستانی در ایران است که در ۴۵ کیلومتری جنوب زابل و در حاشیه جاده زابل- زاهدان در استان سیستان‌و‌بلوچستان (منطقه سیستان- شرق ایران) واقع شده‌است. شهر مزبور در روی آبرفت‌های مصب رودخانه هیرمند به دریاچه هامون و زمانی در ساحل آن رودخانه بنا شده بود. دوره بنای این شهر بزرگ با دوره برنز و تمدن جیرفت همزمان است. این شهر در سی‌وهشتمین اجلاس یونسکو در تاریخ ۲۲ ژوئن ۲۰۱۴ مطابق با یکم تیر ۱۳۹۳ شهرسوخته به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شد.
این محوطه باستانی هفدهمین اثر تاریخی ایران در فهرست یونسکو محسوب می‌شود که با برخورداری از قدمت پنج هزار ساله هم‌اکنون به عنوان یکی از پیشرفته‌ترین شهرهای باستانی دنیا شناخته می‌شود. شهر سوخته یکی از آثار تاریخی و باستانی عصر برنز و هم‌دوره با تمدن جیرفت در استان سیستان‌و‌بلوچستان در ایران، به‌شمار می‌آید. شهر در ساحل رودخانه هیرمند و دریاچه‌هامون و در کنار جاده کنونی زابل بنا شده است. کلنل بیت، یکی از ماموران نظامی بریتانیا از نخستین کسانی است که در دوره قاجار و پس از بازدید از سیستان به این محوطه اشاره کرده و نخستین کسی است که در خاطراتش این محوطه را شهر سوخته نامیده و تصور کرده خاکسترهای بازمانده در اطراف تپه به دلیل رخ دادن یک آتش‌سوزی است. پس از او سر اورل اشتین با بازدید از این محوطه در ۱۹۳۷، اطلاعات سودمندی در خصوص این محوطه بیان کرده است.