جان بیماران خاص بازیچه قطع و وصل برق!

آذر که می‌آید، آسمان رنگ عوض می‌کند، تیره می‌شود، کودکان و سالخوردگان به سرفه می‌افتند. مدرسه‌ها تعطیل و بیماران تنفسی راهی مراکز درمانی می‌شوند که نتیجه چرخه تکراری قوانین بر زمین مانده، نبود «خودروهای با سوخت غیرفسیلی و استفاده از فناوری‌های نوین» است.
آلودگی هوا از آن دست مشکلاتی است که حق حیات انسان را به خطر می‌اندازد. حالا چند روز است برنامه خاموشی‌های بخش خانگی در استان‌های مختلف منتشر می‌شود، تا برای نخستین‌بار، ایران در فصل پاییز دچار خاموشی شود. مسوولان دولت اعلام می‌کنند برای سلامت مردم اقدام به توقف مازوت‌سوزی نیروگاه‌ها کرده‌اند و به همین دلیل باید قطعی برق را تحمل کرد و فاطمه مهاجرانی نیز در توئیتی نوشت: می‌توان برای مدت محدودی «خاموشی منظم» را جایگزین «تولید سم» برای عموم شهروندان کرد. اما برخی دیگر ناترازی انرژی و عدم برنامه‌ریزی دولت برای تامین گاز و گازوئیل را دلیل قطعی برق می‌دانند. نکته قابل تامین اینجاست که گویی مسوولان نمی‌دانند وقتی کلید دستگاه اکسیژن‌ساز با قطع برق خاموش می‌شود، هر لحظه ممکن است چراغ زندگی هر بیمار وابسته به اکسیژن خاموش شود. این روزها قطعی مکرر و طولانی برق نفس بیمارانی که حیات آنها به دستگاه اکسیژن وصل است را به شماره انداخته ‌است. تنها داروی تضمین شده برای برخی بیماران ریوی، قلبی یا بیماران عفونی اکسیژن است و دستگاه‌های اکسیژن‌ساز چه در بیمارستان‌ها و چه در خانه‌ها با برق کار می‌کنند.
هزینه اضافی روی دست بیماران
حالا خاموشی‌های مکرر و طولانی‌مدت برق در کشور در کنار تمام چالش‌هایش جان بیماران را به بازی گرفته و هر دقیقه خاموشی برق به خصوص برای بیماران بستری در منازل که به دستگاه‌های اکسیژن‌ساز خانگی وصلند، به معنای قطع اکسیژن و قطع تنفس است و بیماران و خانواده‌هایشان با خاموش شدن چراغ خانه نگرانند چراغ جان خود یا عزیز بیمارشان هم به دلیل قطع دستگاه اکسیژن خاموش شود.
برخی بیماران عنوان می‌کنند مجبور شده‌اند به دلیل قطعی برق به خرید تجهیزات شارژی یا باتری روی بیاورند و به دلیل گرانی این تجهیزات توانایی خرید آن را ندارند، برخی دیگر نیز عنوان می‌کنند برای تامین اکسیژن مجبور به خرید دستگاه‌های یک‌بار مصرف شده‌اند که هر دستگاه حدود 500‌هزار تومان برای آنها هزینه در بر داشته است.
شاید بیمارستان‌ها و مراکز درمانی برق اضطراری داشته‌ باشند و در صورت خاموشی بتوانند تا چند ساعتی دستگاه‌های حیاتی وابسته به برقشان را مدیریت کنند اما بیماران خاص می‌گویند: «‌ما برای بیمار تنفسی دستگاه اکسیژن‌ساز اجاره کرده‌ایم که با برق کار می‌کند و در این روزها خیلی از بیماران مانند ما هستند. وقتی دو ساعت بدون برق باشیم، اکسیژن بیمارمان را چگونه تامین کنیم؟»
تنها بیماران نیازمند اکسیژن نیستند و بیماران دارای زندگی نباتی هم نفس کشیدنشان به دستگاه‌های ونتیلاتور وابسته است و اغلب آنها در خانه بستری‌اند و در این روزها با هر بار قطع و وصل برق جان این بیماران هم قطع می‌شود و ممکن است دیگر نفسشان بالا نیاید.
بیماران پوستی از قطع برق رنج می‌برند
حمیدرضا ادراکی، مدیرعامل انجمن بیماری‌های نادر در گفت‌وگو با مهر راجع به اینکه چه خطراتی با قطع برق بیماران نادر را تهدید می‌کند، گفت: تعدادی از بیماران ما هستند که مرتب باید از دستگاه‌های متصل به برق اعم از پمپ‌های اکسیژن استفاده کنند. برخی نیز به طور دائم باید مراقبت نوری داشته باشند تا پوست آنها که آسیب دیده ترمیم شود.
وی با بیان اینکه برخی بیماران نیز احتیاج به لیزر دارند، عنوان کرد: تمام این بیماران باید یک ساعت مشخصی تحت درمان‌هایی در منزل باشند که این درمان‌ها با دستگاه انجام شده و نیاز به برق دارد. تمام ساعات درمان بیماران از قبل برنامه‌ریزی شده است.
وی ادامه داد: گاهی اوقات برای فیزیوتراپی بیمار به مراکز درمان مراجعه می‌کند ولی با قطعی برق مواجه می‌شود مجبور است منتظر بماند و شرایط طوری نیست که بخواهد معطل شود.
مدیرعامل انجمن بیماری‌های نادر افزود: برخی بیماران دچار معلولیت هستند و با ویلچر حرکت می‌کنند اصلا امکان استفاده از پله را ندارند آنها در زمان قطعی برق برای کارهای شخصی یا درمانی خود با مشکل قطع شدن آسانسور روبه‌رو می‌شوند. این یک معضل برای بیماران معلول ماست. مهم‌ترین مساله این است که در منزل بیماران تحت درمان هستند که درمان آنها به برق نیاز دارد و حتی این دستگاه‌ها شارژی هم نیستند.
ادراکی گفت: مسوولان ساعت قطعی برق را اعلام کرده‌اند اما بسیاری از موارد، بیمار توجیه شده است که در یک ساعات به‌خصوص درمان انجام شود.
وی اذعان داشت: پمپ اکسیژن را نمی‌توان حتی یک ساعت قطع کرد. اگر در زمان قطعی برق، دو ساعت دستگاه قطع باشد و دوباره وصل شود بیمار ممکن است دچار‌هایپوکسی (کاهش میزان اکسیژن در بافت بدن بیمار) شده و آثار زیانباری به ریه وارد شود.
مدیرعامل انجمن بیماری‌های نادر مطرح کرد: ما نگران هستیم. دولت می‌خواست مازوت‌سوزی انجام ندهد و از مازوت برق گرفته نشود تا به سلامت مردم آسیب وارد نکند. این قطعی برق نیز کمتر از مازوت آسیب به بیمار وارد نمی‌کند.
وی ادامه داد: مراکز کمی دارای ژنراتور هستند، اغلب بیمارستان‌های بزرگ ژنراتور دارند و مراکز درمانی کوچک دارای ژنراتور نیستند. بعضی لوازم تشخیص‌دهی، تصویربرداری و درمانی یک تا دو ساعت برق ذخیره در خود نگهداری می‌کنند اما ما فکر قطعی برق را برای مراکز درمانی نمی‌کردیم. باید طوری برنامه‌ریزی شود که مراکز درمانی شامل این قطعی برق نباشند و دچار چالش نشوند.
وی در مورد اینکه ممکن است هزینه‌هایی به خانواده بیمار تحمیل شود، گفت: اضافه شدن هزینه‌ها در این موارد بسیار است. کسانی که نیاز به اکسیژن دارند برای آن دو ، سه ساعتی که برق قطع می‌شود برای زنده ماندن بیمارشان مجبورند پمپ اکسیژن تهیه کنند که با رقم‌های بالایی در موقع خرید روبه‌رو می‌شوند.
وی اذعان داشت: یک دستگاه به نام هواساز وجود دارد که این دستگاه برای افرادی است که به بیماری‌های ریوی نادر مانند سیستیک فایبروزیس و سی‌اف مبتلا هستند که باید شخص مرتب از دستگاه اکسیژن و دستگاه هواساز استفاده کند.
بیمارانی که دچار هیپوپلازی‌های ریوی هستند، قطع یک لحظه برق حکم بازی با جان آنها را دارد.
ادراکی اظهار داشت: افراد ممکن است برای رفع مشکل به دستگاه‌های شارژی روی بیاورند اما هزینه قابل قبولی را باید متحمل شوند و در این روزها به دلیل قطعی برق و وجود نداشتن ناظری در کشور برای قیمت‌گذاری‌ها، هزینه دستگاه‌ها گران‌تر از قبل می‌شود. کار دشواری است اما حداقل کاری که دولت می‌تواند انجام دهد این است که مراکز درمانی و تشخیصی را از این قطعی برق مستثنا کند تا حداقل بیماری که تحت درمان است دچار چالش نشود.