جان تولید کشور در دست رانت‌خواران

علی خدایی*- نیشکر هفت‌تپه به راستی نمونه‌ای از شوکران گام‌های نادرست روند خصوصی‌سازی غیرهوشمندانه و به دور از مطالعه در کشور است؛ نوعی از خصوصی‌سازی که نه تنها چرخ‌های صنعت و زندگی کارگران را به حرکت وا نداشته است بلکه این پیکره را فلج کرده و هر روز به زخم‌های آن می‌افزاید. زخم‌هایی که به سادگی درمان نخواهند شد و دور از ذهن نیست که این پیکر افلیج را هر قدم به مرگ نزدیک‌تر کند. مرگ خاموشی که البته سالیان سال است جان صنعت و کارگر را هم‌راستا و هم‌قدم می‌گیرد.
در حال حاضر نه تنها نیشکر هفت‌تپه بلکه دیگر شرکت‌های واگذار شده به بخش خصوصی از جمله هپکو به دلیل عدم پیگیری و مطالعه سازمان خصوصی‌سازی پیرامون اهلیت و توانمندی دچار مشکلاتی گسترده شده‌اند. همین موضوع خود مهر تاییدی بر آن است که رانت و سود شخصی بر توانمندی و دانش پیشی گرفته است. این حجم از مشکلات صنعت و بخش خصوصی بی‌تردید حاصل بی‌توجهی به ریشه‌های اصلی مشکلات جامعه کارگری و صنعت کشور است.
بدیهی است که دولت مانند ادوار گذشته در پی تشدید آسیب‌ها و مشکلات چنین شرکت‌هایی به دلیل تعهداتی که بر دوش دارد وارد عمل شود. این موضوع اما گرهی از مشکلات معیشتی کارگران و مصائب صنعت باز نمی‌کند. تزریق مُسکن‌های مقطعی چگونه ممکن است بیماری نفوذ رانت‌خواران را درمان کند. عملکرد دولت باید عاقلانه، هوشمندانه و بر اساس خردورزی باشد. به راستی تنها راهکار بهبود شرایط فعلی بازگشت از اشتباهات گسترده خصوصی‌سازی است.
هرچند خصوصی‌سازی امری قابل تامل و در موارد بسیاری راهگشای مشکلات متعدد است اما در حال حاضر خود تبدیل به یکی از مشکلات صنعت کشور شده و باید تا زمانی که بخش خصوصی صالح، توانمند و دانشمند پا به عرصه نگذاشته است، مدیریت همه شرکت‌های تولیدی که در گذشته دولتی بوده‌اند در دستان دولت باقی بماند. از آنجا‌ که در واگذاری‌ها دقت لازم انجام نمی‌شود شاید بهترین راهکار حضور مقتدرانه دولت در صحنه باشد.خوب است این نکته مهم را مورد توجه قرار دهیم که شرکت‌هایی همچون نیشکر هفت‌‌تپه زیان‌ده نیستند و اتفاقا بنا به دلایل گسترده که در اینجا مجال شرح آنها نیست سودآوری قابل توجهی نیز دارند. اما این شرکت‌ها به دلایل نامعلومی در دست افرادی قرار گرفته است که نه تنها هیچ دانشی از تولید ندارند بلکه به دلیل منافع شخصی گاه در مسیر ایجاد فضای زیان شرکت نیز دستی بر آتش دارند. متاسفانه این افراد منافع شخصی حاصل از دریافت وام‌های متعدد را بر توسعه عملکرد صنعت کشور و همچنین زندگی کارگران ترجیح می‌دهند.آنچه در هفت‌تپه و موارد مشابه رخ داده است به هیچ عنوان قابل گذشت نیست و امروز تبدیل به یکی از مهم‌ترین خبرهای جریان کارگری شده است. انتظار می‌رود این بار دولت مُسکن بی‌حاصل گذشته را تزریق نکند و به بهبود شرایط تولید و کارگران اهمیت دهد.
*نماینده کارگران در شورای‌عالی کار