جدال لندن با جمهوریخواهان

گروه بین‌الملل- یک روز سه‌شنبه در ماه نوامبر جمعیتی در حدود ۵۰ تا ۶۰ نفر در بیرون از وست مینستر در انتظار چارلز سوم بودند که قرار بود به پارلمان بریتانیا برود. جمعیتی که با بنرهای بزرگ و زرد‌رنگ خود شعار ضدپادشاهی سر داده و مخالفت خود را با نظام سلطنتی بریتانیا اعلام می‌کردند. هر چند تعداد جمعیت چندان قابل توجه نبود، اما حضور پلیس برای ممانعت از تظاهرات و همچنین گشودن راه برای عبور کالسکه سلطنتی باعث شد که این تظاهرات مورد توجه قرار بگیرد.
طبق گزارشی که در این خصوص روزنامه گاردین منتشر کرده، گراهام اسمیت به مدت ۲۰ سال است که رهبری جمهوریخواهان را برعهده دارد. فردی آرام و بی‌هیجان که معتقد است از سال ۲۰۱۱ به این سو بر تعداد مخالفان سلطنت و جمهوریخواهان افزوده شده است. به گفته گراهام رویدادهای بزرگ سلطنتی مانند مراسم تاجگذاری چارلز سوم، بهترین موقعیت است که ما بتوانیم در خلال آن مخالفت خود را با نهاد سلطنت اعلام کنیم.
برآوردهایی که انجام شده نشان می‌دهد از سال ۲۰۱۸ به این سو، تعداد حامیان جمهوریخواه یعنی افرادی که حق عضویت پرداخت یا کمک مالی می‌کنند رو به افزایش است. گراهام اسمیت می‌گوید ما اکنون ۱۴۰ هزار نفر حامی ثبت‌نام کرده‌ایم و میزان عضویت از زمان تاجگذاری چارلز سوم دو برابر شده است. همچنین در شرایطی که میزان درآمد حزب جمهوریخواه در سال ۲۰۲۰ در حدود ۱۰۶ هزار پوند بوده، این رقم در سال ۲۰۲۱ به ۱۷۲ هزار پوند و در سال ۲۰۲۲ به ۲۸۶ هزار پوند رسیده است. علاوه بر این اسمیت مدعی است که در هنگام مرگ ملکه ۷۰ هزار پوند به جمهوریخواهان کمک مالی شده و این در حالی است که امسال این درآمد به ۵۶۰ هزار پوند رسیده است.
مخالفان سلطنت چه می‌گویند؟
در مورد اینکه چرا تعداد مخالفان سلطنت در طول سال‌های اخیر در بریتانیا افزایش یافته، گراهام اسمیت به عنوان رهبر جمهوریخواهان دلیلی ساده ذکر می‌کند. او می‌گوید بیشتر مردم بریتانیا به دموکراسی، برابری و مسوولیت‌پذیری اعتقاد دارند و این در شرایطی است که خانواده سلطنتی قاطعانه در برابر این ارزش‌ها ایستادگی می‌کند. این صحبت‌ها در حالی مطرح می‌شود که چنین دلایلی از قدیم حتی از ۱۶۴۷ میلادی به این سو ادامه داشته است. اما مساله مهم این است که با مرگ ملکه الیزابت از سال گذشته به این سو برخی از معادلات تغییر کرده و مخالفان سلطنت معتقدند چارلز نشانه‌ای از تغییر در وضع موجود را نشان نداده است. به عنوان مثال یک شهروند ۵۷ساله بریتانیایی به گاردین می‌گوید: من یک واقع‌گرا هستم و تا زمانی که ملکه زنده بود، متقاعد کردن مردم برای رهایی از خانواده سلطنتی دشوار بود. این موضوع حتی در میان مخالفان جدی سلطنت نیز دیده می‌شد، اما حالا نکته این است که چارلز برخلاف رویه مادرش ظاهر شده؛ یعنی شخصیتی است که بیشتر به منافع شخصی خود اهمیت می‌دهد تا منافع عمومی.
در ادامه گزارش گاردین آمده است: برای خانواده سلطنتی فقط بحث غیر‌شفاف بودن وصیتنامه نیست که از منظر عمومی پنهان مانده، بلکه طبق سنت مرسوم که از دوران قرون وسطی به جا مانده بحث اموال سلطنتی نیز در‌ هاله‌ای از ابهام قرار داد. آنها مدعی هستند که درآمدهایشان را پس از کسر هزینه‌ها به امور خیریه اختصاص می‌دهند، اما شواهد نشان می‌دهد بخش قابل توجهی از این درآمدها به بازسازی املاک پادشاهی اختصاص یافته است.
موضوع دیگر نحوه برخوردی است که با مخالفان سلطنت و جمهوریخواهان می‌شود. آنها معتقدند حزب محافظه‌کار، میهن‌پرستی را تنها در چارچوب نهاد سلطنت توجیه می‌کند. از سوی دیگر از زمان مرگ ملکه الیزابت به این سو برخوردها نیز با جمهوریخواهان تشدید شده است. به عنوان مثال در شرایط که جمهوریخواهان ۴ ماه قبل از مراسم تاجگذاری با پلیس برای برپایی یک تظاهرات گفت‌و‌گو کرده بودند، در روز تاجگذاری، نیروهای امنیتی با آنها برخورد و در همان روز ۵ نفر از رهبران آنها را بازداشت کردند.
در این رابطه اسمیت می‌گوید که خشونت‌ها از سوی قوه مجریه و به ویژه نخست‌وزیر، اصل یک رییس دولت موثر و مستقل را زیر سوال می‌برد. این موضوع زمانی برجسته‌تر می‌شود که بدانیم پس از مرگ ملکه در کشورهای مشترک‌المنافع نیز انتقاداتی از نهاد سلطنت مطرح شده و در برخی از آنها استقلال و جدایی از بریتانیا به شعار اصلی بدل شد.
در همین رابطه به گفته رهبر جمهوریخواهان علاوه بر اینکه ۶۰۰ میلیون پوندی که چارلز سوم سال گذشته به ارث برده، شواهدی برای پرداخت مالیاتش وجود ندارد، بلکه در برخی مناطق به خصوص در آمریکای مرکزی شاهد هستیم که زمزمه‌ها از پرداخت غرامت به واسطه برده‌داری بریتانیایی‌ها نیز تقویت شده و آنها رسما خواستار عذرخواهی از این قضیه هستند.
به همین خاطر است که جمهوریخواهان بریتانیایی هر چند که معتقدند پایان سلطنت در میان‌مدت و در طول مدت زندگی آنها محقق نخواهد شد، اما در عین حال تاکید دارند که شرایط به گونه‌ای رقم خورده که پایه‌های سلطنت دیگر محکم به نظر نرسیده و آسیب‌پذیر شده است؛ امری که به گفته آنها نشان‌دهنده شکست طلسم سلطنت در بریتانیاست.