جشنواره فیلم شاپرک‌های شهر برای کودکان کار و خیابان

گروه فرهنگ- نشست خبری اولین جشنواره فیلم شاپرک‌های شهر در سالن کنفرانس مرکز مشارکت‌های فرهنگی و هنری برگزار شد‌‌. در این جلسه، شهرام گیل‌آبادی، رییس شورای سیاست‌گذاری جشنواره و ابوالفضل جلیلی در مقام سخنگو حضور داشتند‌‌. جشنواره فیلم شاپرک‌های شهر قرار است به مضمون کودکان کار و خیابان بپردازد‌‌.
نشست به علت تاخیر ابوالفضل جلیلی کمی دیرتر از زمان مقرر شروع شد‌‌. وی ضمن عذرخواهی از خبرنگاران حاضر در سالن به بیان خاطره‌ای پرداخت و گفت‌: «من فکر نمی‌کردم که این تعداد خبرنگار در اینجا باشند‌‌. تصورم این بود که همان ۳، ۴ خبرنگاری که می‌شناسمشان باشند‌‌. الان بسیار خجالت کشیدم‌‌. یک‌بار در سال ۱۹۹۵ در فستیوال ونیز به یک مصاحبه مطبوعاتی دعوت شدم‌‌. ۲۰، ۳۰ خبرنگار بودند و ۲۰ دقیقه هم فرصت صحبت داشتم‌‌. سال بعد که رفتم‌‌. ۱۰ دقیقه دیر به جلسه رسیدم‌‌. ۲۵۰ خبرنگار آمده بودند‌‌. مدیر فستیوال ناراحت شد و گفت آبروی ما را بردی‌‌. گفتم من فقط ۱۰ دقیقه دیر کردم‌‌. مدیر جواب داد که ۱۰ دقیقه خیلی زیاد است‌‌. گفتم ما در ایران ۱۰ سال دیر می‌رسیم و هیچ اتفاقی نمی‌افتد‌‌. اما به هر حال از شما خیلی عذر می‌خواهم‌‌.»
سپس شهرام گیل‌آبادی به بیان مقدمه‌ای درخصوص جشنواره پرداخت و گفت‌: «همان‌طور که در شورای سیاست‌گذاری هم صحبت کردیم، بحث کودکان کار، کار ما نیست‌‌. ما فقط می‌توانیم در حوزه هنر ورود کنیم و بولد کردن موضوع، باعث شویم که جامعه و مسوولان نسبت به این معضل، توجه و تمرکز بیشتری داشته باشند‌‌. این فلاکتی که کودکان کار با آن درگیر هستند را پیش چشم مسوولان بیاوریم تا درباره آن فکری اساسی شود‌‌. همه این بحث‌ها و هدف‌ها، منتج به این جشنواره شد‌‌؛ جشنواره‌ای که به لحاظ کمی، خوب است و امیدوارم کیفیت خوبی هم داشته باشد‌‌.» گیل‌آبادی در ادامه با اشاره به اینکه قرار است این جشنواره به صورت مشترک بین تهران و استانبول برگزار شود، گفت‌: «ما می‌خواستیم بگوییم این معضل فقط معضل ما نیست و در جاهای دیگر هم وجود دارد‌‌. نمایش آثار را هم در تهران و هم در استانبول خواهیم داشت‌‌. ما از بهزیستی و شهرداری کمک گرفته‌ایم‌‌. حتی در این زمینه با رییس‌جمهور هم صحبت‌هایی شده است‌‌.» وی در ادامه گفت‌: «جشنواره چندین موضوع دارد که شامل کودک کار، خشونت علیه کودک، کودک و خانواده، کودک و ادبیات کودک، حقوق کودک و کودک و صلح می‌شود‌‌.»
گیل‌آبادی درباره تفاوتی که این جشنواره با سایر جشنواره‌های مخصوص کودکان دارد، گفت‌: «جشنواره‌های دیگر خیلی استریلیزه هستند ولی ما به سراغ موضوعات کف خیابان رفته‌ایم‌‌. هرچند به این نوع کارها عمدتا برچسب سیاه‌نمایی زده می‌شود‌‌.» وی در ادامه بیان کرد‌: «بخش اصلی جشنواره سینمای مستند بلند، داستانی بلند و کوتاه است‌‌. یک بخش تجربی هم داریم‌‌. در قسمت نگاه کودک، به آثار کودکان زیر ۱۵ سال می‌پردازیم و بخشی هم با عنوان ۱۰۰ ثانیه داریم که از مشارکت حوزه و بسیاری از هنرمندان بهره برده است‌‌.»
رییس شورای سیاست‌گذاری جشنواره به کارهایی که در گذشته برای این کودکان انجام شده است اشاره کرد و گفت‌: «آدم‌هایی که کار بهداشتی انجام نمی‌دهند، معمولا کارهایشان زیر تیغ ممیزی قرار می‌گیرد و سال‌هاست که کاری تولید نکرده‌اند‌‌. ما هم می‌خواهیم در این جشنواره با تجلیل از این بزرگان، کارشان را بولد کنیم‌‌. » گیل‌آبادی همچنین از برگزاری کارگاه‌های تخصصی با حضور روانشناسان، ورک‌شاپ‌های بهزیستی با کودکان کار و برنامه عکس دوربین دات‌نت در حاشیه این جشنواره خبر داد‌‌.
وی درباره نحوه ارتباط با ترکیه بیان کرد‌: «ما با چند هنرمند در ترکیه که دغدغه مشابهی داشتند صحبت کردیم و این همکاری با دیپلماسی فرهنگی و هنری خود ما برگزار شد‌‌. سایر پیگیری‌ها هم به عهده خودشان بود‌‌.»
سپس ابوالفضل جلیلی نیز دیدگاه‌هایش درباره جشنواره را عنوان کرد و گفت‌: «من معمولا نه روزنامه می‌خوانم و نه به رادیو و تلویزیون گوش می‌کنم‌‌. گاهی اگر جایی ماهواره روشن باشد، نگاهی می‌اندازم‌‌. الان چند ماهی است که دولت جدید می‌گوید پول‌ها را برده‌اند و ما نمی‌توانیم کاری بکنیم‌‌. دایم می‌گوید پول‌ها رفته، پول‌ها رفته که مثل داستان خر برفت و خر برفت و خر برفتِ مولاناست‌‌. اول ناراحت شدم که چرا همه ساکت هستند‌‌. بعد به خودم گفتم که توی تا الان چه کار کرده‌ای؟ که به سراغ این جشنواره آمدم‌‌. الان جشنواره‌ها آنقدر تعدادشان زیاد شده و هر سازمانی برای خودش یک جشنواره راه انداخته، که فیلم‌ها از این جشنواره با پیک موتوری به جشنواره دیگر می‌روند‌‌. اما این جشنواره نباید اینطور باشد‌‌. من خبرنگارها را خیلی دوست دارم و دلم می‌خواست پیش از آنکه فیلمساز شوم، یک خبرنگار مستقل باشم‌‌. شما وظیفه دارید که بعد از این جشنواره دنبال کار را بگیرید و بپرسید که چه نتایجی تا این زمان داشته است‌‌.» جلیلی به بیان خاطره‌ای از کرباسچی، شهردار سابق تهران پرداخت و گفت‌: «من کرباسچی را دوست دارم‌‌. به نظرم یک دیکتاتور مردمی است‌‌. یعنی دیکتاتوری که برای مردم کار می‌کند‌‌. یک بار به این شهردار که به اعتقاد من بنیان نوین شهر تهران را گذاشته، گفتم عوض رنگ کردن کرکره‌ها، فکری به حال کودکان کار بکن‌‌، توجهی نکرد‌‌. من شخصا از هیچ آدمی در نظام جمهوری اسلامی برای خودم کمک نخواسته‌ام اما از آقای قالیباف خواهش می‌کنم به جای اینکه دستفروش‌های بیچاره را جمع کنند و کتک بزنند، اگر کاری از دستشان برای این بچه‌ها برمی‌آید انجام دهند‌‌. به نظرم برای کشوری که یکی از ثروتمندترین کشورهای جهان به حساب می‌آید، سامان دادن به این وضعیت کار سختی نخواهد بود‌‌. کار خبرنگارها هم این وسط خیلی مهم است‌‌. شما باید پیگیر باشید‌‌. من همیشه گفته‌ام که هنرمند باید حس کند و سیاستمدار ببیند‌‌. هیچ مقام دولتی من را به اتاقش راه نمی‌دهد‌‌. خبرنگارها باید این مسایل را از طریق رسانه‌ها انتقال دهند‌‌. در تمام دنیا البته بجز ایران خبرنگارها قوی‌ترین قشر هستند‌‌. وظیفه ما و شما باید زنجیری باشد‌‌.»
گیل‌آبادی نیز در پایان با تایید گفته‌های ابوالفضل جلیلی عنوان کرد‌: «ما حرف‌هایمان را با جرات زدیم‌‌. شما هم جرات کنید و اینها را واقعا انتقال دهید‌‌. ما می‌گوییم این وضعیت کودکان شایسته یک مملکت اسلامی نیست‌‌.»