حال سینما را از این بدتر نکنید

این‌طور که از اخبار این روزها به نظر می‌رسد، انگار قرار نیست حوزه هنری از مواضعش درباره اکران نکردن ۱۵ فیلمی که اسامی آنها را اعلام کرده، کوتاه بیاید و ارشاد هم تصمیم ندارد حواله اکران فیلم‌های جدید را به سینما آزادی بدهد یا در مقابل اکران «غیرقانونی» فیلم‌ها در این سینما سکوت کند. هفته گذشته که اکران فیلم شور شیرین در سینماها آغاز شد، سینما آزادی هم پوستر این فیلم را بر سر در خود نسب کرد؛ اتفاقی که سید علیرضا سجادپور و حبیب کاوش بلافاصله نسبت به آن واکنش نشان دادند و آن را اقدامی خلاف قانون دانستند که باید به سرعت با آن برخورد شود. به همین خاطر بود که معاون اداره نظارت و ارزشیابی ارشاد از رسیدگی به تخلف سینما آزادی حرف زد و گفت: این سینما بدون داشتن حواله‌ اکران اقدام به پخش فیلم «شور شیرین» کرده که این تخلف محسوب می‌شود و در این خصوص شنبه جلسه‌ای خواهیم داشت و پیرامون این موضوع تصمیم‌گیری خواهیم کرد. از طرف دیگر رییس سینما آزادی در گفت‌وگویی اکران «شور شیرین» در این سینما را خلاف قانون ندانست و گفت: قرارداد اکران این فیلم میان بنیاد سینمایی فارابی و ما بسته شده و اکران این فیلم به سرگروهی سینما آزادی در شورای صنفی نمایش ثبت شده است.
طبق آیین‌نامه اگر اکران فیلمی در سرگروهی منتفی شود باید اجازه کتبی از سرگروه گرفته شود و این در حالی است که شورای صنفی نمایش هیچ اجازه‌ای از من نگرفته و فیلم از چهارشنبه در سینماهای دیگر اکران شده است. اظهارنظرهایی که نشان می‌دهند اختلافات سینما آزادی (حوزه هنری) و وزارت ارشاد به قوت خود باقی است و فعلا نشانی از حل شدن آن به چشم نمی‌خورد و در این میان تنها قربانی احتمالی‌ کشمکش‌ها، مهم‌ترین سینمای پایتخت است که ممکن است به دلیل نداشتن فیلمی برای اکران به زودی تعطیل شود.
سرتیپی: شرایط سینما بحرانی است
سرتیپی پخش‌کننده و مدیر فیلمیران در پاسخ به سوال ما درباره تحلیلش از وضعیت سینما آزادی ابراز امیدواری کرد که این سینما تعطیل نشود: واقعا امیدوارم وضعیت سینما آزادی به این مرحله نرسد و هر دو طرف ماجرا از تندروی دست بردارند چون سینمای ما در این شرایط بحرانی، واقعا تحمل مشکلاتی شبیه این را ندارد. من همیشه گفته‌ام که برای حل این مشکلات، باید گروهی از عقلا تشکیل شود و آنها کاری انجام دهند.
چون اگر این اتفاق نیفتد، هر دو طرف این ماجرا بر مواضع خود همچنان پافشاری می‌کنند و کوتاه نمی‌آیند، همان‌طور که تا امروز این اتفاق افتاده است. سینمای ما با این برخوردهای رادیکال صدمه زیادی می‌بیند.
سرتیپی معتقد است نهاد یا شورایی شبیه شورای فرهنگ عمومی که هم بتواند روی حوزه هنری تاثیر بگذارد و هم روی وزارت ارشاد می‌تواند در این ماجرا میانداری کند: چون تقسیم‌بندی حوزه- که ما این فیلم را اکران نمی‌کنیم و آن را اکران می‌کنیم- کار اشتباهی بود و از طرف دیگر این تندروی‌ها در برخورد با حوزه و سینما آزادی نیز اشتباه است. پس باید نفر سومی دخالت کند.
راست‌گفتار: کسی برای سینما دل نمی‌سوزاند
راست‌گفتار هم که مدتی پیش فیلم «چک» را روی پرده سینماها داشت، درباره سینما آزادی می‌گوید: به دلیل علاقه‌ای که مخاطبان سینما آزادی به آن دارند و خاطرات خوشی که به این سینما گره خورده، مخاطبان آن را دوست دارند و همین مساله برایش دردسرساز می‌شود چون تعدادی آدم که اهل سینما نیستند و با دروغ و… خود را به آن منتسب کرده‌اند، برای گروکشی اعتباری و مالی از این موقعیت آزادی سوءاستفاده می‌کنند و همین باعث بدتر شدن اوضاع می‌شود.
حقیقت این است که طرفین این ماجرا حسن نیتی درباره سینما ندارند چون اگر برای سینما دل می‌سوزاندند، اوضاع به این مرحله نمی‌رسید. راست‌گفتار از اهمیت سینما آزادی برای سینمادوستان حرف می‌زند و توضیح می‌دهد: شهرداری به دلیل اهمیت و اعتبار سینما آزادی، آن را دوباره ساخت و در اختیار حوزه هنری قرار داد.
اما در حال حاضر حوزه هنری همان کاری را با این سینما انجام می‌دهد که این چند ساله با خود حوزه انجام داده است، یعنی برخوردی کاملا غیرفرهنگی. اصولی نبودن این برخوردها را می‌توانید از جایی بفهمید که اگر این مدیر برود و مدیر دیگری بیاید، برخوردها کاملا متفاوت خواهند بود برای همین بحث قانون اصلا مطرح نیست، این برخوردهای حوزه، کاملا سلیقه‌ای و جناحی است و به سینما لطمه می‌زند.
البته خدا را شکر که آقای سعیدی‌پور، رییس آزادی، تجربه و سابقه فرهنگی و مدیریتی دارند و توانسته‌اند تا اینجا آزادی را سر پا نگه دارند اما واقعیت این است که این برخوردها اصلا شایسته سینما نیست. حوزه تصمیم سلیقه‌ای می‌گیرد، ارشاد به خاطر فشارها، دقت نظر بیشتری به خرج می‌دهد و اوضاع را بیشتر می‌بندد و… همه اینها تنها مخاطب را از سینما دلزده می‌کند. زمانی که سینما آزادی دوباره ساخته شد، هر وقت از مقابل آن رد می‌شدی، صف بود اما حالا به سختی سالن‌ها پر می‌شوند. بعد از مدت‌ها فیلم «خوابم می‌آد» با فروش خوبی روبه‌رو شد که اجازه اکران آن را در آزادی ندادند.
این هم ظلم به فیلم‌هاست و هم ظلم به مخاطبانی که سینما آزادی را دوست دارند و می‌خواهند در آن فیلم ببینند، این برخوردها از انحصارطلبی عده‌ای آغاز شد که کل سینما را در اختیار جامعه صنفی تهیه‌کنندگان قرار دادند و گذاشتند عده‌ای معدود تصمیم بگیرند و هیچ انتقادی را نشنیدند… برخوردهای فردی، سلیقه‌ای و انتظامی، سینما را به جایی می‌رساند که به قول شاعر: چو پرده‌دار به شمشیر می‌زند همه را، کسی مقیم حریم حرم نمی‌ماند و قربانی این ماجراها سینماست.
راست‌گفتار در پاسخ به این سوال که راه حل این ماجرا را در چه می‌داند، می‌گوید: این مسیر، مسیر عاقلانه‌ای نیست و من به جای حرف زدن درباره راه‌حل برای همه دوستان سینمایی خودم که عاشقانی هستند که برای معشوقان محصول تولید می‌کنند، شعری از حضرت حافظ می‌خوانم: میان عاشق و معشوق هیچ حایل نیست، تو خود حجاب خودی حافظ، از میان برخیز.