حلقه مفقوده امنیت سایبری

«جهان صنعت»- امنیت سایبری اگر مهم‌تر از تکنولوژی نباشد کم‌اهمیت‌تر نیز نیست. این روزها فضای مجازی دنیای انسان‌ها را دگرگون کرده است، بخش بزرگی از زندگی مردم به فضای مجازی منتقل شده است و اطلاعات بسیار مهمی مانند هویت، اطلاعات بانکی و شخصی افراد در آن منتشر شده است. به جز آن شرکت‌های بزرگی در فضای مجازی فعالیت می‌کنند و درآمدهای کلانی دارند. بنابراین همانقدر که امنیت مردم در دنیای حقیقی مهم است، امنیت‌شان در دنیای مجازی نیز اهمیت دارد. اما در ایران امنیت سایبری آنقدرها جدی گرفته نمی‌شود، نه از سوی کاربران نه کسب‌و‌کارهای مجازی. زیرساخت‌های امنیت سایبری در کشور نیز ضعیف است و امکان نفوذ به زیرساخت‌های اساسی وجود دارد. حداقل شایعات این‌گونه‌اند. کارشناسان معتقدند به دلیل اینکه تکنولوژی در ایران ضعیف بوده و ما تنها مصرف‌کننده آن هستیم امنیت سایبری قوی نیز نداریم. اگر نرم‌افزار یا سخت‌افزاری هم در ایران تولید شده، کپی از نرم‌افزارهای خارجی بوده یا به طور صددرصد تولید داخل نبوده است.
امنیت سایبری چیست؟
امنیت رایانه‌ای یا امنیت سایبری/ Cybersecurity، به حفاظت از سیستم‌های اطلاعات در برابر سرقت یا صدمه به سخت‌افزار، نرم‌افزار و اطلاعات نرم‌افزاری گفته می‌شود.
در دنیای متصل به جهان، هر کس از برنامه‌های پیشرفته سایبری بهره‌مند است. در سطح فردی، حملات سایبری می‌تواند همه چیز را از سرقت هویت، تلاش‌های اخاذی‌ و از دست دادن اطلاعات مهم مانند عکس‌های خانوادگی به دست آورد. هر کس به زیرساخت‌های حیاتی مانند نیروگاه‌ها، بیمارستان‌ها و شرکت‌های خدمات مالی وابسته است. تامین این و دیگر سازمان‌ها برای حفظ عملکرد جامعه ضروری است.
امنیت سایبری شامل سه عنصر است‌: محرمانگی، یکپارچگی، در دسترس بودن
محرمانگی: به این معنا که اگر داده‌هایی که در فضای سایبری در حال انتقال هستند، توسط مهاجمان خوانده شوند و محرمانه بودن آن نقض شود.
یکپارچگی: اگر در حین انتقال داده‌ها در فضای سایبری (به عنوان مثال در یک شبکه) اطلاعات توسط مهاجمین دستکاری شده و تغییر داده شوند (به آن چیزی اضافه یا از آن کم شود)
در دسترس بودن: این نوع حملات با هدف خارج کردن منبع اطلاعاتی از سرویس به گونه‌ای که دیگر آن منبع قادر به ارائه سرویس به دیگران نبوده و نتواند تبادل اطلاعات درستی با کاربرانش داشته باشد‌، انجام می‌شود .
برقراری امنیت در فضای سایبری‌ به علت ماهیت فضای سایبری کار بسیار دشواری است، از فناوری سایبری می‌توان همانند ابزارهای جنگ متعارف، برای حمله به تشکیلات دولتی، نهادهای مالی، زیرساخت‌های انرژی و حمل‌و‌نقل ملی و روحیه عمومی استفاده کرد، ناامنی در فضای سایبری، صرفا شامل ناامنی در سیستم‌های اطلاعاتی نیست، بلکه شامل تمام زیرساخت‌هایی می‌شود که به نحوی با فناوری اطلاعات در ارتباطند.
در حمله سایبری تحت عنوان ویروس استاکس نت در سال ۲۰۱۰ به تاسیسات اتمی جمهوری اسلامی ایران شد؛ یک بمب منطقی توانست در سیستم کنترل سانتریفیوژهای ایران نفوذ کند، با این هدف که دور سانتریفیوژها را آنقدر زیاد کند تا آنها یا از کار بیفتند و یا منفجر شوند… ایران هیچ گاه اطلاعات دقیقی از میزان خسارات وارده توسط این ویروس به تاسیساتش ارائه نداد.
مایکل هیدن مدیر سابق سازمان سیا می‌گوید در دولتن جورج دبلیو بوش ((سایبر چنان با سرعت حمله می‌کرد که همیشه یک گام عقب‌تر از آن در سیاست بودیم؛ در حال حاضر شواهد دال بر افزایش یافتن تهدیدات سایبری وجود دارد که باید فورا به آنها توجه شود؛ این تهدیدات از سوی متخصصان و شرکت‌هایی ایجاد می‌شود که دست‌اندر‌کار فروش خدمات خاص برای حملات سایبری هستند. در بریتانیا، جرائم اینترتی را یکی از چهار تهدید جدی برای امنیت ملی می‌شناسند.
در جریان جنگ سرد بین آمریکا و روسیه، نرم‌افزار کنترل گاز در یکی از قسمت‌های روسیه دستکاری شد، مهاجم سایبری‌ توانست برای مدتی جلوی انتشار گاز در لوله‌های مادر را بگیرد اما پس از مدتی فیلتر‌ها را آزاد کرده و گاز پرفشار در لوله‌ها حرکت کرد، نقاط اتصال لوله‌ها به یکدیگر که توان مقاومت نداشتند شکستند و این موجب انفجار لوله‌های گاز در بسیاری از نقاط روسیه شد. اینکه کدام کشور جهان پر‌سرعت‌ترین رایانه‌ها‌ی دنیا را در اختیار دارد‌، امروز به همان اندازه برای سیاستگذاران اهمیت دارد که نام کشور دارنده سریع‌ترین و دور برد‌ترین جنگنده در دوران جنگ.در جنگ سایبری همانند جنگ اتمی خونی ریخته نمی‌شود اما همه چیز نابود می‌شود؛ زمانی که هدف گروه‌های معاند از بین بردن زیر‌ساخت‌ها‌ یا جاسوسی باشد حملات سایبری بهترین نوع حمله برای این کار هستند؛ همچنین پنهان بودن حملات سایبری و عدم شناسایی قطعی مهاجم خود انگیزه‌ای برای استفاده از این نوع حملات است.
از فناوری سایبری می‌توان مانند ابزارهای جنگ متعارف، برای حمله به تشکیلات دولتی، نهادهای مالی، زیرساخت‌های انرژی و حمل‌و‌نقل ملی و روحیه عمومی استفاده کرد. جنگ سایبری و حملات سایبری می‌تواند از سوی بازیگران غیردولتی رخ دهد؛ در بسیاری از حملات سایبری صورت گرفته، هکر‌های غیر‌دولتی و دستگاه‌های امنیتی با یکدیگر همکاری داشته‌اند؛ اقداماتی که در فضای سایبر یا در میدان نبرد مجازی رخ می‌دهند، به سختی شناسایی می‌شوند و بنابراین‌‌ نمی‌توان با دقت کافی آنها را به کسی منتسب کرد.