خاطرات جنگ با ماست

این شهدا اروند دلیل گروهی هستند که حاکمیت و فرماندهان جنگ را مورد حمله قرار دهد و این شهدا را به‌عنوان گواه درستی ادعاهای خود ارایه کند. یکی به‌دنبال کشتن عثمان است و دیگری به‌دنبال پیراهن عثمان.
داغی است که آرام نمی‌گیرد. چند سال گذشته است؟ کودکی که شب شهادت این سربازان به دنیا آمده است، اکنون زن یا مردی است بالغ، چه بسا صاحب خانواده باشد، شاید فرزندی داشته باشد در گهواره. شاید در ایران یا جای دیگری نوروز را جشن می‌گیرد، ماه رمضان روزه می‌گیرد، به دوستانش کمک می‌کند، با آنها سر بازی تراکتور یا پرسپولیس بحث می‌کند یا حتی شاید استقلالی باشد. ولی هست و زنده است و به سبک ایرانی با همه خوبی‌ها و بدی‌هایش زندگی می‌کند چون همیشه کسانی بوده‌اند که دل به دریا بزنند. تا ما باشیم و بتوانیم سوال‌هایی را بپرسیم که جواب ندارند و پاسخشان تنها غرور ما را تسکین می‌دهد ولی از آلام بازماندگان نمی‌کاهد. چقدر بیهوده است بر سر بدن سربازی شهید در میدان از تاکتیک و استراتژی و سیاست حرف زدن.
سرمان را پایین بیندازیم، سکوت کنیم، سپاس بگوییم و نیایش کنیم که روزهایی که این ۱۷۵ نفر و هزاران نفر مانند ایشان برایمان با خون و جوانی‌شان خریدند هدر ندهیم. و فراموش نکنیم خاطرات جنگ با ماست و زخم‌هایش
هنوز درد دارد.