13 - 06 - 2018
خبر
اما و اگرهای یک رویداد تاریخی
مانا اسکویی – امروز سنگاپور شاهد یک رویداد تاریخی است؛ با گذشت ۶۵ سال از آتشبس در شبهجزیره کره، برای نخستینبار رهبران آمریکا و کرهشمالی دست یکدیگر را فشردند.
بیتردید دیدار و گفتوگوی رهبران دو کشور در تاریخ روابط بینالملل ثبت میشود اما اینکه ثبت تاریخی چنین رویدادی تا چه اندازه میتواند مشکلات شبهجزیره کره و در نگاهی وسیعتر دستکم بخشی از چالشهای آسیای جنوبشرقی را برطرف کند، با علامت سوال بزرگی روبهرو خواهیم بود.
در این رهگذر چنین تردیدی را میتوان از منظر شخصیتی به تعبیری منش و رفتار رهبران دو کشور مورد بررسی قرار داد که هر دو نفر غیرقابل پیشبینی و در یک کلام واجد مشخصههای افراد خودشیفته هستند که تکیه بر قول و کلام آنان کار دشواری خواهد بود.
از طرفی اما مشخصههای امروز روابط بینالملل به ویژه در آسیای جنوبشرقی و شبهجزیره کره بهگونهای است که حل و فصل مشکلات کهنه در روابط بازیگرانی چون چین، کرهجنوبی و ژاپن با آمریکا و کرهشمالی، اگر قرار بر رفع و رجوع باشد به فرصت و تامل و تحملی بیش از آنچه در رفتار رییسجمهور آمریکا بهطور خاص سراغ داریم احتیاج دارد.
با توجه به سرفصل گفتوگوهای رهبران دو کشور از غیراتمی شدن کرهشمالی و بهطور عام شبهجزیره کره گرفته تا انعقاد قرارداد اتمی صلح و عادی شدن رابطه پیونگیانگ با سئول و ژاپن به این نتیجه میرسیم که کار و تلاشی زمانبر را طلب میکند. بیتردید اینکه کرهشمالی، انهدام سریع و بیقید و شرط مهمترین برگ بازی خود، یعنی «انباشت اتمی» را بپذیرد، سادهاندیشی خواهد بود، ضمن اینکه پاکسازی اتمی پیونگیانگ در یک پروسه از نظر علمی تخصصی و طولانی میسر خواهد بود نه اینکه بتوان یک شبه و یک ساله، همه چیز را از میان برداشت.
از طرفی یکی از درخواستهای پیونگیانگ، به عبارت بهتر یکی از شروط رهبر کرهشمالی، به خروج نیروهای آمریکایی از کرهجنوبی برمیگردد که آن هم به سادگی نه برای واشنگتن و نه برای سئول قابل قبول و هضم نخواهد بود به ویژه آنکه رییسجمهور کرهجنوبی با وجود اینکه یکی از بازیگران اصلی شکلگیری این رویداد تاریخی به حساب میآید اما میداند که اهمیت کشورش قابل بحث و معامله نخواهد بود.
نزدیکی واشنگتن- پیونگیانگ به هر دلیلی باشد که سادهترین و مشخصترین آن به رقابت ترامپ با شخصیت و عملکرد اوباما برمیگردد یا اینکه چین به عنوان برادر بزرگتر از این نزدیکی به عنوان ابزاری برای گرفتن اعتبار از آمریکا سود میبرد، به هر دلیلی اگر کرهشمالی بتواند از رهگذر بهبود رابطه با آمریکا در ازای از دست دادن تدریجی قدرت اتمی خود، صدالبته در ازای ضمانتهای لازم و در راه رسیدن به صلح دائمی و توسعه اقتصادی و اجتماعی قدم بردارد، آنگاه نام «اون» بر صدر تاریخ کشورش و در قلب مردمش حک خواهد شد؛ تعریف و توصیف و در نهایت آرزویی که برای تحقق آن اما و اگرهای زیادی وجود دارد.
سردرگمی امارات در شاخ آفریقا با وجود رقبای نیرومند
رادیو فرانس انفو فرانسه در گزارشی به تلاش امارات برای ساخت بنادر و پایگاههای نظامی در شاخ آفریقا پرداخته و میگوید این اقدام ابوظبی با وجود رقبایی چون چین و ترکیه عملا به سردرگمی اماراتیها انجامیده است.
ابوظبی برای فرار از مقابله با ایران در منطقه خلیج فارس و با هدف ایجاد پایگاه در ساحل شرقی قاره آفریقا، به دنبال سیاست تاثیرگذاری در این منطقه از طریق تمرکز بر کشورهای ضعیف مانند اریتره، سومالی و جیبوتی است. اما استراتژی ابوظبی در این باره با رقابت قوی کشورهای دیگر روبهرو شده که باعث سردرگمی اماراتیها و بینتیجه ماندن برنامههای آنها شده است.
ارتش امارات اقدام به بازسازی پایگاه نظامی عصب کرده که یک پایگاه نظامی قدیمی است که ارتش شوروی در پایان جنگ سرد آن را تخلیه کرد. این پایگاه در ۵۰۰ کیلومتری جنوب پایتخت اریتره قرار دارد و یک موقعیت استراتژیک در مقابل شهر عدن یمن دارد.
پیشتر روزنامه لوموند فرانسه نوشته بود پایگاه عصب که یک پایگاه جانشین برای جنگ در یمن است میزبان جنگندههای نوع میراژ ۲۰۰۰، انواع هلیکوپترها و تجهیزات نظامی دیگر است که براساس توافقنامه موجود میان امارات و اریتره بازسازی شده؛ توافقنامهای که به ابوظبی اجازه میدهد به اریتره کمک نظامی داشته باشد. این کمک نظامی خود نقض آشکار تحریم تسلیحات اریتره است که از سال ۲۰۰۹ از سوی سازمان ملل اعمال شده است.
همچنین شرکت جهانی بنادر دوبی- شاخه اقتصادی دیپلماسی دریایی امارات- برای توسعه زیرساختهای بنادر در منطقه عصب اریتره برنامهریزی میکند. این در حالی است که امارات در کشور مجاور اریتره یعنی جیبوتی با مشکل مواجه شده و خود را مجبور به ترک جیبوتی میبیند که برنامههایش برای راهاندازی بندر دورالیه در این کشور با شکست مواجه شد و مقامات جیبوتی تجهیزات امارات را به جای خسارتهای خود مصادره کردند.
فرانس انفو میگوید، دولت جیبوتی میتواند بر تجربه یک شریک دیگر یعنی گروه چینی CMHI که در سال ۲۰۱۰ به عنوان شریکی وارد این پروژه شد، برای ادامه فعالسازی بندر دورالیه تکیه کند.
این تکیه در سایه افزایش حضور چین در شاخ آفریقا مطرح میشود زیرا این کشور در حال حاضر یک پایگاه دریایی در جیبوتی ساخته است، همچنین خط آهنی را ساخته که به آدیسآبابا منتهی میشود و به این صورت خود را به عنوان یک سرمایهگذار قوی در منطقه نشان داده است. اماراتیها پس از اینکه با حضور چینیها در جیبوتی مواجه شدند، تلاش میکنند به سواحل سومالی بازگردند اما آنها در سومالی هم با حضور ترکیه و قطر دو دشمن امارات روبهرو هستند.
موگادیشو در ماه مارس تاکید کرده بود، توافقنامه سهجانبه امارات، اتیوپی و سومالیلند را به رسمیت نمیشناسد، هدف از این توافقنامه احیای بندر بربره است، موگادیشو این توافقنامه را نقض حاکمیت خود میداند که منجر به ایجاد بحران میان سومالی و امارات شد، از جمله اینکه این کشور بیمارستان شیخ زاید را در موگادیشو بست.
بدین ترتیب، نفوذ ابوظبی در شاخ آفریقا محدود به سومالیلند و پانتلند (دو منطقه کوچک واقع در شمال سومالی که این کشور و سازمان ملل آن دو را به رسمیت نشناختهاند) میشود. امارات که اکنون برنامههایش در شاخ آفریقا با حضور قوی چین و ترکیه مواجه شده، به نوعی دچار سرگردانی شده و به دنبال برنامههایی از جمله بسط نفوذ نظامی و اقتصادی در سومالیلند و پانتلند افتاده است.
لطفاً براي ارسال دیدگاه، ابتدا وارد حساب كاربري خود بشويد