خداحافظی با «کاپیتان فون تراپ»

کریستوفر پلامر بازیگر پیشکسوت کانادایی که به بازی در فیلم‌هایی چون اشک‌ها و لبخندها، مردی که می‌خواست سلطان باشد و تمام پول‌های جهان شناخته می‌شود، در ۹۱ سالگی در منزلش واقع در کانکتیکات آمریکا به مرگ طبیعی درگذشت.
پلامر ۷۰ سال در سینما بود و در نقش‌های متنوعی بازی کرد. وی نخستین‌بار در سال ۱۹۵۸ میلادی در فیلم موزیکال
Stage Struck جلوی دوربین رفت و بزرگ‌ترین موفقیتش در عرصه سینما را در سال ۱۹۶۵ برای بازی در نقش کاپیتان فون تراپ در فیلم اشک‌ها و لبخندها به دست آورد. در سال ۲۰۱۷ وقتی کوین اسپیسی به سوءرفتار جنسی متهم شد، پلامر جایش را در فیلم تمام پول‌های جهان ساخته ریدلی اسکات گرفت. اسکات آن موقع در تحسین مهارت بازیگری پلامر گفته بود: چه در شاه لیر باشد، چه در اشک‌ها و لبخندها، او (پلامر) جذابیت بالایی دارد. این مرد مثل یک کتاب رنگ‌آمیزی واقعی است. از پس هر نقشی برمی‌آید.
پلامر در سال ۱۹۲۹ به عنوان یکی از نوادگان سومین نخست‌وزیر کانادا در تورنتو متولد و در شهر کبک بزرگ شد. وی پس از فارغ‌التحصیلی وارد عرصه تئاتر شد و در نمایش‌هایی چون هنری پنجم، هیاهوی بسیار برای هیچ و ریچارد سوم بازی کرد. این بازیگر کانادایی در سال ۱۹۶۵ با فیلم اشک‌ها و لبخندها به یک ستاره سینما تبدیل شد و پس از این فیلم برای بازی در فیلم‌های بزرگی چون تاراج شاهانه خورشید، جنگ بریتانیا، واترلو و بازگشت پلنگ صورتی انتخاب شد.پلامر در فیلم مردی که می‌خواست سلطان باشد نقش رودیارد کیپلینگ و در فیلم قتل سفارشی نقش شرلوک هلمز را بازی کرد. وی در آن دوره در تئاتر نیز حضور موفقی داشت و در سال ۱۹۷۳ برای بازی در نمایش موزیکال Cyrano جایزه تونی را دریافت کرد.از دیگر نقش‌آفرینی‌های این بازیگر پیشکسوت می‌توان به بازی در فیلم‌های چاقوکشی و ۱۲ میمون اشاره کرد.پلامر همین که به دهه نهم زندگی نزدیک ‌شد، در عرصه بازیگری پیشرفت قابل توجهی کرد. وی در سال ۲۰۱۰ برای بازی در آخرین ایستگاه، با موضوع آخرین سال زندگی لئو تولستوی رمان‌نویس مشهور روس، برای اولین بار نامزد جایزه اسکار شد و با اینکه در رقابت برای اسکار بهترین بازیگر مکمل مرد از کریستف والتس شکست خورد اما نامزدی‌اش توجهات را به او جلب کرد و باعث شد دو سال بعد برای فیلم تازه‌کارها در همین شاخه برنده اسکار شود. وی که در آن زمان ۸۲ سال داشت، به عنوان مسن‌ترین بازیگر برنده جایزه اسکار در تاریخ شناخته شد. پلامر در سال ۲۰۱۸ وقتی ۸۸ ساله بود نیز برای فیلم تمام پول‌های جهان نامزد جایزه اسکار شد و یک رکورد دیگر در تاریخ این جایزه معتبر سینمایی به جا گذاشت.
واکنش اهالی هالیوود به درگذشت پلامر
جولی اندروز بازیگر نقش مقابل کریستوفر پلامر در فیلم «اشک‌ها و لبخندها» یکی از اولین بازیگرانی بود که به این خبر واکنش نشان داد و با صدور بیانیه‌ای گفت: دنیا امروز یک بازیگر تمام‌عیار را از دست داد و من یک دوست گرامی را. خاطرات کارهای مشترک‌مان و همه شوخ‌طبعی‌ها و شادی‌ای را که در طول سال‌ها با هم داشتیم، ارزشمند می‌دانم. قلب من با همسر دوست‌داشتنی او آیلین و دخترش آمانداست.
گرچه پلامر اغلب ابراز تاسف می‌کرد که بیش از همه برای بازی در فیلم «آوای موسیقی» شناخته می‌شد، تد چاپن رییس سازمان راجرز اند همراستاین یادآوری کرد که این بازیگر برنده اسکار میراثی بزرگ از خود به جا گذاشته است که از آنها نیز بسیار یاد می‌شود.
از فیلمسازانی که با وی همکاری کرده بودند، ریدلی اسکات بود که بلافاصله یاد وی را گرامی داشت و به او ادای احترام کرد.
اسکات کارگردان «همه پول‌های دنیا» گفت: کمتر از دو سال قبل شانس همکاری با او را به دست آوردم و تجربه‌ای شگفت‌انگیز رقم خورد. به آیلین تسلیت می‌گویم. دلتنگش خواهیم شد.
هلن میرن بازیگر برنده اسکار نوشت: افتخار بزرگی داشتم که در فیلم «آخرین ایستگاه» که برای بازی در نقش تولستوی نامزدی اسکار را کسب کرد، در کنارش بازی کردم. او به معنی واقعی کلمه هم یک انسان و یک بازیگر قدرتمند بود. او بازیگری با معیارهای اخلاقی قرن نوزدهم بود و به حرفه خود تعهد داشت. هنر وی کامل بود، تئاتر برایش یک امر ثابت بود و مهم‌ترین انگیزه وی برای کار تعامل با قصه و روایت بود. او نترس، پرانرژی، شجاع، آگاه، حرفه‌ای و همه آن چیزهایی بود که یک بازیگر می‌تواند باشد؛ یک بازیگر بزرگ به معنای واقعی.
دنیل کریگ که با پلامر در یکی از آخرین فیلم‌های وی یعنی «چاقوها بیرون» همکاری کرده بود با صدور بیانیه‌ای نوشت: با شنیدن این خبر عمیقا غمگین شدم. کریستوفر پلامر یک انسان دوست‌داشتنی و فروتن بود. واقعا خوش‌شانس بودم که فرصت همکاری با وی را پیدا کردم. حضور او در آنجا به معنی یک شادی ناب بود. قلبم با خانواده و عزیزانش است.
کریس اوانز هم که در «چاقوها بیرون» با پلامر بازی کرده بود در صفحه توئیترش نوشت: یکی از خاطرات خوش من از «چاقوها بیرون» نواختن پیانو با هم در خانه ترومبلی در میان برداشت‌های فیلم بود. او یک مرد دوست‌داشتنی و استعدادی افسانه‌ای بود.
دیگر همکاران پلامر در این فیلم از جمله آنا د آرماس، دن جانوسن و کارگردان رایان جانسون نیز یاد وی را گرامی داشتند.
رایان جانسون کارگردان این فیلم نوشت: در آرامش بیارام کریستوفر پلامر، یک اسطوره زنده که هنرش را دوست داشت و یک جنتلمن واقعی بود. خوشبخت بودم که با او همکاری کردم.
ادگار رایت کارگردان بریتانیایی با به اشتراک گذاشتن تصویری از فیلم «اشک‌ها و لبخندها» که وی دارد پرچم نازی‌ها را پاره می‌کند، نوشت: حالا چه کسی نجات‌مان می‌دهد؟
جوزف گوردن لوی بازیگر نوشت: کریستوفر پلامر… یکی از بهترین‌ها.
تیلر هاکفورد کارگردان نیز یادی از فیلم «دولورس کلیبورن» و نقش‌آفرینی پلامر در سال ۱۹۹۴ در این فیلم کرد و گفت: پلامر همه ترفندهای بازیگری در کتاب‌ها را می‌دانست و حتی خیلی از آنها در کتاب‌ها هم نیامده‌اند. وقتی داشتیم «دولورس کلیبورن» را با وی با بازی کیتی بیتس و جنیفر جیسون لی می‌ساختیم خیلی به من سخت گذشت و از طراح لباسم خواستم یک لباس قدیمی منطبق با شخصیت نقش کریس پیدا کند. او سه چهار لباس وحشتناک انتخاب کرد اما او هر بار مانند یک شخصیت میلیون دلاری به نظر می‌رسید. خلاصه از طراحم پرسیدم نمی‌شود چیزی بدهی بپوشد که شبیه یک پلیس شلخته قدیمی باشد؟ او با ناامیدی گفت بدترین لباس‌هایی را که می‌شد انتخاب کرده است. اینجا بود که کریس جلو آمد و به آرامی گفت: «تیلور با این لباس‌ها بد دیده نمی‌شوم. اما بگذار کاری بکنم که همه چیز عوض شود. دماغم را می‌شکنم.» ما گیج و متحیر ایستاده بودیم که او وارد تریلر آرایش شد و با یک مداد ابرو روی بینی بی‌نقصش یک خط کشید. بلافاصله چهره او عوض شد و به یک شخصیت عبوس در لباسی قدیمی و گشاد بدل شد. صورت او آزاردهنده و شبیه شاهین شده بود و این همان تصویری بود که من از بازرس جان مکی داشتم.