«خراش»

محبوبه نورعلیشاهی
دیشب انگار خدا را دیدم،
تمام دوست داشتن در نگاهش بود.
اما،
گمانم همین امروز میان چشمانت گمش کردم.
کوچه‌های حزن هر روزم را می‌خراشند
آینه‌ها شکسته‌اند
گویی تکه‌تکه‌های خودم را می‌بینم
زیر قدم‌هایت
چیزی نمانده جز خراش حرف‌ها!
بر پایه‌های سست خیال، می‌ترسد قلبم،
نگاه سنگین هراس امانم را بریده!
چه عشق بی‌ثباتی…