خطر بازگشت به گذشته‌ای نه چندان دور

در سال۹۲ مردم به امید تغییر رای دادند. توده مردم که بدنه اصلی جمعیت کشور را تشکیل می‌دهند به امید تغییر در وضعیت معیشت، بهداشت و درمان، آموزش و… و به ساده‌ترین بیان به امید زندگی بهتر ( نه خوب، بلکه فقط بهتر) رای دادند. طبقه بالاتر فکری یا همان صاحبنظران، سیاست‌گذاران، دانشگاهیان و آنهایی که قرار است در تامین امید و برآوردن آرزوی توده ۹۸ درصدی، نقش و اثری مفید و موثر داشته باشند به امید تغییر ساختاری و زیربنایی که آن نیز در نهایت به بهبود مستمر و بنیادی اعاشه و آرزوی عموم مردم منتهی شود، رای دادند. همگی یک دل و یک زبان به امید، تغییر رای دادند تا دولت تدبیر و امید روی کار آمد و سکان کشتی به گل نشسته اقتصاد ایران را به‌دست گرفت. طبیعی بود که در ماه‌های اول و حتی تا نیم‌سال اول تصدی دولت جدید نمی‌شد انتظار تحقق تغییر را داشت اما با گذشت یک سال فرجی در زندگی مردم حاصل نشد ولی حالا که بیش از یک‌سال و نیم از قرار گرفتن دولت تدبیر و امید بر سریر قدرت می‌گذرد اثراتی از تغییر به چشم می‌خورد اما نه ازنوعی که همگان می‌خواستند، بلکه به‌گونه‌ای منفی و در مسیری روبه عقب.

به‌دور از حرف و شعار‌های تریبون‌پسند و‌ آنچه در روزنامه‌ها نوشته یا از رسانه‌های دولتی شنیده ‌شده یا در دنیای مجازی درج می‌شود، اگر واقعا خواسته شود بدون حب و بغض، بدون غرض‌ورزی و با ارادت کامل به رییس و اعضای دولت یازدهم، این مقطع از زمان را با تاریخ مشابه دو سال قبل مقایسه کرد، به وضوح و بدون نیاز به تعبیر و تفسیر می‌توان دید که وضع زندگی اکثر قریب به اتفاق مردم از حیث خوراک، پوشاک، درمان، تحصیل و… بدتر و محدودتر شده؛ در مقابل فساد، تباهی و تبعیض در اکثر زمینه‌های اداری، اجتماعی و اقتصادی به‌خصوص در نظام مالی و پولی کشور بیشتر و گسترده‌تر شده است.اگرچه بسیاری از مفسده‌های موجود و نارسایی‌های حاکم بر جامعه امروز ریشه در مهرورزی‌ها و پاکی‌های! گذشته دارد اما امید می‌رفت که دولت یازدهم بتواند با تدبیر آنها را چاره کند. امید می‌رفت حداقل همه مردم بتوانند شکم سیر نان بخورند و در زمان مریضی درمان شوند و بتوانند در کلاس‌های مناسب رایگان تحصیل کنند.
اینکه اعتماد و امید مردم به دولت تدبیر و امید به‌تدریج روبه زایل شدن است پایان امیدواری نیست، بلکه ناامیدی و مصیبت از آنجا شروع می‌شود که اقشار رو به فزونی محروم و آسیب‌دیده کشور کم‌کم زمزمه کنند: «صد رحمت به دولت قبلی». متاسفانه این زمزمه شروع شده است و رییس آن دولت هم این نجوا را شنیده و می‌شنود و اقداماتی را شروع کرده است تا آن را به فریاد تبدیل کند؛ دیدار مردمی در نارمک و رونمایی از سایت شخصی با تبلیغات گسترده و امثال‌اینها تازه شروع کار است؛ مردمی که مطمئن نیستند نان امروز هم به قیمت دیروز به آنها فروخته می‌شود؛ آنهایی که از تامین اجتماعی فقط دفترچه‌ای در دست دارند و بعضا برای موارد درمان باید تا ۸۰ درصد هزینه را از جیب خالی خود پرداخت کنند؛ آنهایی که شاهد تاراج رو به تزاید سهمشان از بیت‌المال هستند؛ آنهایی که به کلیه‌های خود چوب حراج می‌زنند؛ مردمی که نظاره‌گر کاهش سن اعتیاد در میان جوانان و کاهش سن تن‌فروشی زنان مظلوم و بی‌دفاع هستند و مردمی که به انحای مختلف شاهد و شنوای بی‌عدالتی و بی‌صداقتی بوده و فقط به فکر مفری هستند تا بتوانند از این چنبره بدبختی بیرون جهند. این مردم عموما نمی‌دانند یا یادشان رفته که آنچه اکنون به روزشان آمده تبعات و پیامدهای اقدامات نسنجیده، غیرکارشناسانه و غیرمدیریتی فردی است (و عمدتا فقط یک فرد) که هیچ نظر مخالفی را برنمی‌تابید و با صحبت‌های چارواداری و سخیف و همچنین تصمیمات غیرارادی، غیرمتخصصانه و غیرمسوولانه خود آنچنان تیشه به ریشه درخت اقتصاد و اعتبار این کشور زد که کاملا خشکید و حالا یک نسل به‌طول خواهد انجامید تا دوباره نهالی کاشته شده و به همان درخت تبدیل شود. البته اگر عده‌ای که به عدد، کم و به قوت و قدرت زیاد بوده و دارایی و توانمندی خود را در نداری و ضعف اکثر قریب به اتفاق مردم می‌دانند و طعم شیرین تمول و تمکن در دهان خود و خانواده محترم و بستگان و اطرافیانشان به‌شدت مزه کرده است، با استفاده از مزیت نزدیکی به کانون‌های قدرت و دست داشتن در منابع ثروت، اجازه دهند که آن نهال غرص شده و رشد کند.بسیاری از نخبگان، سیاست‌گذاران، دست اندرکاران و دلسوزان نظام چنین تصور می‌کنند که مگر می‌شود اکیپ دولت دهم و نهم با آن همه خرابی و ویرانی و فساد دوباره به صحنه سیاست بازگردد؟! و باز با قاطعیت به خودشان پاسخ می‌دهند که نه، اصلا امکان ندارد! غافل از اینکه اگر دولت یازدهم پا را از گفتن حرف‌های زیبا و خردمندانه فراتر نگذارد و آنچه می‌گوید و به آن باور دارد از قوه به فعل درنیاورد و تغییر ملموسی در زندگی مردم ایجاد نکند، بیم آن می‌رود که دو سال و نیم دیگر مردم رای خود را به‌نام کسی در صندوق‌ها بریزند که نباید. و پس از آن مسوولیت اخلاقی و شرعی و انسانی آنچه بر سر ملت و مملکت بیاید به‌عهده کسانی خواهد بود که زمینه را برای چنین فاجعه احتمالی فراهم کرده و از الان به‌طور ناخودآگاه مردم را به آن سو سوق داده‌اند.