رشد اهدای پلاسمای خون در تهران

«جهان‌صنعت»- براساس آمار مشخص شده که در سال جاری با توجه به کاهش و نابودی بیماری کرونا کشور با رشد حدود هشت درصدی تعداد اهدای پلاسما همراه بوده است.
پلاسمای خون، قسمت زرد رنگ خون و در واقع بخش مایع خون است که از طریق روش پلاسمافرزیس جمع‌آوری شده و برای تولید دارو به پالایشگاه خون ارسال می‌شود. از پلاسمای خون داروهای فاکتور ۸ و ۹، IVIG و آلبومین تولید می‌شود. بسیاری از این داروها کمیاب و در حال حاضر با کمبود در کشور مواجه است. تولید این داروها رابطه مستقیم با حضور افراد اهداکننده به صورت مداوم در مراکز اهدای پلاسما دارد. هر فرد در حال حاضر در کشور ۳۶ بار می‌تواند اهدا کند در حالی که این تعداد در کشورهای پیشرفته ۱۰۴ نوبت در سال است. بیشترین میزان تولید پلاسما در کشور آمریکاست و به همین دلیل بیشترین بازار دارویی در این زمینه در اختیار این کشور است. کشور ما قابلیت آن را دارد تا در هر سال حجمی معادل ۴ میلیون لیتر پلاسما جمع‌آوری کرده و از آن داروهای مورد نیاز را تولید کند. در این مسیر که به صنعتی شدن واقعی این فرآیند منجر خواهد شد باید با استانداردهای مشخص و بین‌المللی به روز آن را تسریع کرد تا هم مشکلات تامین داروهای بیماران را از بین برد و هم با کاهش خروج ارز و پایین آوردن قیمت تولید دارو جایی برای این صنعت در بازارهای خارجی باز کرد. با توجه به شیوع بیماری‌های نوظهور مصرف داروی IVIG بسیار بیشتر شده و قطعا کشورهای تولید‌کننده آن را به جایی صادر نخواهند کرد و باید بتوان با حمایت از این صنعت آینده مصرف آن را تضمین کرد. داروهای فاکتور ۸ و ۹ با اصلاح قیمت واقعی و با خارج کردن از ضرر تولید آن، افزایش تولید داشته و به جای آنکه دارو را به بیمار هموفیلی بعد از آسیب و خونریزی تزریق کرد که گاها به علت تزریق دیرهنگام منجر به ایجاد ضایعه شدید و حتی قطع عضو می‌شود را به صورت پیشگیرانه مانند کشورهای توسعه‌یافته مصرف کرد و هزینه‌های پروتز و… را نداد. حمایت همه‌جانبه از صنایع خصوصی علی‌الخصوص توسط معاونت غذا و دارو برای رشد و بالندگی آن بسیار حیاتی و ضروری است. با بررسی اجمالی مشکلات این صنعت را می‌توان با تغییر قوانین و به‌روزسازی از بین برد. به عنوان مثال، در کشورهای آمریکا و کانادا فاصله هر اهدا در هفته دو بار، تعداد اهدا ۱۰۴ بار در سال و حجم هر اهدا تا ۸۸۰ سی‌سی است، اما در ایران تعداد اهدا هفته‌ای یکبار، تعداد اهدا ۳۶ بار و حجم هر اهدا نهایتا ۷۵۰ سی‌سی است. قطعا فقط با تغییر این چند قانون ضمن ایجاد انگیزه برای بخش خصوصی و افزایش تولید داروهای مشتق از پلاسما می‌توانیم به بازارهای بین‌المللی دست پیدا کنیم. هر مرکز اهدای پلاسمای خون به‌طور متوسط حدود ۴۰ نفر را به صورت مستقیم شاغل کرده و حدود ۳۰۰ نفر هم به صورت غیرمستقیم از این مرکز دارای شغل می‌شوند.
امید است با نگاهی آینده‌نگر به این صنعت آرزوهای بزرگ آن که پالایش کامل در کشور و صادرات داروهای ایرانی به بازارهای خارجی است، تحقق یابد.