روزی که جزایر ‌هاوایی ضمیمه آمریکا شدند

هفتم ژوئیه ۱۸۹۸ (۱۶تیرماه ۱۲۷۷ هجری) ویلیام مکینلی رییس‌جمهور وقت آمریکا مصوبه کنگره (پارلمان) این فدراسیون مبنی بر ضمیمه ساختن مجمع‌الجزایر ‌هاوایی به قلمرو آن دولت را امضا کرد و این مجمع‌الجزایر که قرن‌ها کشوری مستقل و دارای پادشاه بود استقلال خود را عملا از دست داد و از ۲۱ آگوست ۱۹۵۹ ایالت پنجاهم آمریکا شد. ‌هاوایی در مرکز اقیانوس آرام (میان قاره آمریکا، استرالیا و ژاپن) واقع شده و از ساحل غربی ایالات متحده هزاران کیلومتر فاصله دارد.
مجمع‌الجزایر ‌هاوایی مرکب از هشت جزیره بزرگ‌تر و صدها جزیره کوچک جمعا به وسعت ۲۸ هزار کیلومتر‌مربع در اقیانوس آرام زنجیری به طول دو هزار و ۴۵۰ کیلومتر را تشکیل می‌دهند. بومیان این جزایر از نژاد پولینزیایی (پلی نژی) هستند و تاریخی ۲۳۰۰ساله دارند. جیمز کوک انگلیسی در سفر دریایی سوم خود به دور دنیا در دهه ۱۷۷۰ از ‌هاوایی دیدار کرد و در آنجا با مقاومت روبه‌رو شد و برای نجات خود و همراهانش مجبور شد با پادشاه آنجا ملاقات کند و در این ملاقات او را به گروگان بگیرد تا اجازه یابد همراهانش را به کشتی بازگرداند که با چهار تفنگدارش به دست عوامل یک خان هاوایی (رییس قبیله) کشته شد. یادداشت‌های برجای مانده از کوک در دو توقف قبلی‌اش در ‌هاوایی درباره زیبایی و حاصلخیز بودن آن سبب شد که جمعی اروپایی برای کشت نیشکر، موز و آناناس و… به آن مجمع‌الجزایر (که کوک نام یک امیرزاده انگلیسی به نام «اِرل سندویچ = ساندویچ» را بر آنها نهاده بود) بروند و متعاقب آنان، بسیاری از آمریکائیان. در زمان این مهاجرت، سلطنت هاوایی در دست دودمان «کامه‌هامه‌ها» بود که از ۱۷۹۵ تا ۱۸۷۲ حکومت و با استقرار اروپاییان و آمریکاییان در ‌هاوایی و ایجاد درختستان و مزرعه موافقت کردند. یکی از درختستاندارهای آمریکایی سنفورد دل (به ضم دال) بود که بنیادگذار یک کمپانی به نام «دل» است که بیشترآناناس، انبه، موز و سایر میوه‌های حاره‌ای مورد نیاز آمریکاییان و سایر ملل را تامین می‌کند که مارک Dole بر آنها چسبانیده می‌شود.