روزی که کوروش وصیت کرد گور او در پاسارگاد (پارس) باشد

کوروش هخامنشی هفتم دسامبر سال ۵۳۹ پیش از میلاد ضمن دیدار از معبد اصلی شهر بابل و ادای احترام نسبت به آن (به نشانه احترام به فرهنگ و مذهب اقوام دیگر، و برپایه اعلامیه خود معروف به نخستین اعلامیه حقوق بشر که در نوامبر ۵۳۹ پیش از میلاد صادر شده و متن آن باقی مانده است)، در همین جا خطاب به همراهانش اعلام داشت که در هر جای دنیا که بمیرد باید جسد او را به پاسارگادِ پارس منتقل و در آنجا دفن کنند. این بیان کوروش در تاریخ تحت عنوان «وصیت کوروش» ضبط شده است. کوروش با اینکه زرتشتی بود پیش از صدور اعلامیه نوامبر سال ۵۳۹ پیش از میلاد هم، به ادیان دیگر که پیروان داشتند و نزد آنان مقدس بودند احترام می‌گذارد.
وی در همین روز «زروبابل» را به ریاست بیش از ۴۰ هزار یهودی که آنان را از اسارت بابلی‌ها آزاد کرده بود برگماشت تا به دیارشان ازجمله اورشلیم (اورشلایم) بازگرداند و به حد کافی سرباز ِ محافظ و پول در اختیار گذارد تا اورشلیم و معابد ویران شده یهودیان را بازسازی کنند. بسیاری از این یهودیان از ۵۰ سال پیش از آن در اسارت دولت بابل بودند. یهودیان آزاد شده، سال ۵۳۸ پیش از میلاد به دیار خود رسیدند. کوروش ۲۹ اکتبر سال ۵۳۹ پیش از میلاد اعلام کرده بود که ماموریت او برای آزاد کردن آسیای غربی و الحاق این مناطق به جامعه مشترک‌المنافع ایران پایان یافته است و باید نوروز را در پارس باشد. کوروش پس از تصرف بابل، دستور نوسازی بندر صیدا (واقع در لبنان فعلی) را که به دست بخت‌النصر امپراتور بابل ویران شده بود به هزینه ایران صادر کرد.