رییس‌جمهور آتی از رعیت‌پروری بپرهیزد

چند روز دیگر تبلیغات کاندیداهای ریاست جمهوری کلید می‌خورد و
۲۴ خرداد رییس‌جمهور آتی انتخاب خواهد شد. مهم‌ترین انتظاری که می‌توان در دولت آینده داشت واقعا چه خواهد بود.
دوران ریاست جمهوری احمدی‌نژاد از مزایا و معایبی برخوردار است که طرح تمام آن موارد نیاز به زمان فراوانی دارد اما آنچه بسیار به چشم می‌آید منحل کردن مغز متفکر اقتصادی کشور، یعنی سازمان برنامه و بودجه بوده است.
این تصمیم احمدی‌نژاد نتیجه بسیار تاسف‌آوری به همراه داشت زیرا دولت کشور را از یک برنامه‌ریزی منظم و حساب شده محروم ساخت، البته برای جبران آن کارهایی صورت گرفت که نه تنها کمک نکرد بلکه سبب تشدید برخی مشکلات هم شد.
دولت نهم و دهم پس از انحلال سازمان برنامه و بودجه پول فراوانی را در اختیار استانداری‌ها قرار داد و براساس دستور داده شده قرار بر آن شد تا نیازهای مردم را برطرف سازند اما بنا بر گزارش‌های تفریغ بودجه که سالانه توسط دیوان محاسبات منتشر می‌شود، میزان انحراف از بودجه نشان از این داشت که متاسفانه استانداری‌ها به خوبی عمل نکردند و به جای انجام کارهای اساسی رفتارهایی که نتیجه آنها خیلی زود به چشم می‌آید را در برنامه خود قرار دادند‌ البته این کار گرچه در اولین تجربه برای مصرف‌کنندگان خوب به نظر رسید و مسببات ایجاد رضایت آنان را مهیا ساخت اما در طولانی‌مدت نتیجه‌ای عکس داد و زمینه‌های نارضایتی را فراهم کرد.
علاوه بر این دولت احمدی‌نژاد در یکی از عجیب‌ترین اقدام‌های خود از مردم درخواست کرد که نیازها و مشکلات خود را در طول سفرهای استانی به صورت مستقیم و در قالب نامه به شخص رییس‌جمهور ارایه دهند. این کار از روز اول مشخص بود که با شکست روبه‌رو خواهد شد و تنها نتیجه آن ازدحام جمعیت در سفرهای استانی خواهد بود‌ زیرا بررسی کوهی از نامه‌ها اساسا امکان‌پذیر نبود.
این امکان‌پذیر نبودن دو دلیل داشت؛ اول آنکه در بین آنها درخواست‌هایی مطرح شده بود که خارج از اختیارات رییس‌جمهور بود، علاوه بر این کار فوق زمان و امکانات فراوانی نیاز داشت که با توجه به مسوولیت سنگین ریاست جمهوری می‌توان گفت که تنها سبب ناامیدی نویسندگان نامه‌‌ها شد.
با این اوصاف به نظر می‌رسد بهتر آن است رییس‌جمهور آینده تلاش کند تا اگر نمی‌تواند مانع رعیت‌پروری شود به تشدید آن دامن نزند و علاوه بر این امید واهی برای آینده بهتر به وجود نیاورد زیرا زمانی که انتظارات بالا می‌رود و جوابی برای برآورده کردن آنها یافت نمی‌شود باید نسبت به آینده کشور نگران شد.