زنگنه در موقعیتی نه‌چندان امیدبخش

نادر کریمی‌جونی- در مصاحبه دیروز‌ بیژن نامدار‌زنگنه تلاش کرد به انتقاداتی که از وی درباره اظهاراتش در حاشیه نشست هیات دولت شده بود پاسخ گوید. از آن اظهارات این برداشت شده بود که گویی زنگنه اظهار می‌دارد: «تا جایی که مردم تحمل می‌کنند، می‌توان بنزین را گران کرد.» دیروز چند بار وزیر نفت با بیان عباراتی نظیر «من نوکر مردم خودم هستم»، «عطش خدمت کردن من کمتر از عطش خدمت حسین شریعتمداری نیست» و… سعی کرد دل مخاطبان خود را در میان شهروندان ایرانی به دست آورد. البته و به طور کلی نمی‌توان بر زنگنه خرده گرفت. او از یک‌سو باید پاسخگوی رییس خود در پاستور باشد، از یک‌سو باید دلواپسانی را که برای کنار گذاشتن و بدنام کردن او تلاش می‌کنند، آرام کند و در همان حال حواسش به مردم باشد که با هر حرف وی واکنش‌های تند و نگران‌کننده نشان می‌دهند و تازه پس از همه اینها نوبت به انجام ماموریت‌های وزارت نفت می‌رسد که در کانون تحریم‌ها و دشمنی‌های ایالات متحده قرار دارد. با این سناریو، زنگنه انتخاب‌های زیادی ندارد. در خارج از کشور شرکایی که امید می‌رفت با حضور فناورانه و نیز سرمایه‌گذاری در صنعت نفت ایران به توسعه این صنعت کمک کنند یکی بعد از دیگری خداحافظی کردند و همکاری با ایالات متحده را بر همکاری با ایران ترجیح دادند.
در داخل نیز تلاش‌های وزارت نفت به طور کلی به جذب سرمایه‌های شهروندان ایرانی منجر نشد. ابتدا چنین تصور می‌شد که پذیره‌نویسی برای مشارکت ایرانیان در صنایع نفت، با اقبال ایرانی‌ها مواجه شود اما نه فقط ایرانیان خارج از کشور که ایرانیان داخل نیز از مشارکت در سرمایه‌گذاری در صنعت نفت پرهیز کردند‌ چراکه فرصت‌های بسیار جذاب‌تری در بازار‌های دلالی ارز و طلا برای سرمایه‌های سرگردان ایرانی وجود دارد. این در حالی است که دولت هم کمک چندانی به پیشبرد برنامه‌های وزارت نفت نمی‌کند و تنها دهان دولت‌ برای بلعیدن ثروت‌های تولید شده وزارت نفت، باز است.
در عین حال دلواپسان چه در پارلمان و چه در نهادهای قدرتمند و فرادولتی که بنای رفتار خود را بر شکست دولت گذاشته‌اند نیز با اهرم‌ها و شیوه‌های گوناگون برای ناکامی و بدنامی زنگنه تلاش می‌کنند. در این میدان جنگ، وزیر نفتی دولت تدبیر و امید چه می‌تواند انجام دهد؟
این دقیقا همان چیزی است که دیروز بالاخره و پس از گذشت چندین ماه از شروع تحریم‌ها و سخت‌تر شدن اوضاع، آقای وزیر بر زبان آورده و گفت که او و همکارانش همه آنچه می‌توانستند را انجام داده‌اند و اگر کسی کار تازه یا ابتکار ویژه دارد آن را مطرح کند!
شاید این موقعیت، ناامیدکننده نباشد اما مسلما امیدواری‌های زیادی برای زنگنه و همکارانش وجود ندارد.