سابقه رسوایی نامزدهای دیوان عالی

روند تأیید نامزدی برت کاوانا، برای عضویت در دیوان عالی آمریکا، به خاطر اتهامات مربوط به آزار جنسی یک دختر ۱۵ ساله در زمانی که کاوانا نوجوان بود با مشکلات جدی روبه‌رو شده است، اما این اولین بار نیست که روند تایید یک نامزد پیشنهادی رییس‌جمهور آمریکا برای عضویت در دیوان عالی با رسوایی و جنجال همراه می‌شود. مجلس سنای آمریکا که طبق قانون اساسی مرجع نهایی تصمیم‌گیری در مورد عضویت مادام‌العمر در دیوانعالی است، تاکنون حدود ۲۵ درصد از نامزدها برای این سمت را تایید نکرده است. در ادامه برخی از نامزدان قبلی عضویت در دیوان عالی که روند بررسی نامزدی آنها در مجلس سنا با رسوایی و جنجال همراه شد، بررسی می‌شود، البته عضویت برخی در نهایت تایید شد و برخی دیگر کناره‌گیری کردند یا انتصاب آنها تایید نشد.
رابرت بورک؛ دلایل ایدئولوژیک
رابرت بورک در سال ۱۹۸۷ توسط رونالد ریگان رییس‌جمهور وقت آمریکا برای عضویت در دیوان عالی معرفی شد. او از جمله اولین نامزدهای این مقام است که نه به خاطر قابلیت‌های قضایی بلکه به دلایل ایدئولوژیک انتصابش تایید نشد.
ادوارد کندی، سناتور دموکرات، علنا رابرت بورک را متهم کرد که در سودای آمریکایی است که در آن زنان ناگزیر خواهند شد به شکل ناامن و مخفیانه سقط جنین کنند، سیاهپوستان مجبور خواهند شد در محیط‌های جداگانه بنشینند و پلیس خودسر در حملات شبانه ممکن است در خانه‌های شهروندان را بشکند.
یک مورد دیگر از سوابق سیاسی منفی رابرت بروک، عهده‌داری مقام ارشد در وزارت دادگستری در دوران ریاست جمهوری ریچارد نیکسون بود. او در سال ۱۹۷۳ دستور ریچارد نیکسون برای اخراج یک دادستان مستقل مامور بررسی رسوایی واترگیت را اجرا کرده بود. کمیته امور قضایی مجلس سنا نامزدی رابرت بروک را در این مجلس که در کنترل دموکرات‌ها بود، به رای گذاشت، و نامزدی او با ۵۸ رای مخالف در مقابل ۴۲ رای موافق رد شد.
داگلاس هووارد گینزبرگ؛ کشیدن ماری جوانا
پس از رای مخالف مجلس سنا به رابرت بورک، رونالد ریگان در اکتبر ۱۹۸۷ داگلاس هووارد گینزبرگ را برای عضویت در دیوان عالی معرفی کرد. گینزبرگ در فاصله سال‌های ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۶ در دولت رونالد ریگان مقام‌های مختلفی از جمله در وزارت دادگستری به عهده داشت، اما پس از گزارش رسانه‌ها در مورد کشیدن ماری جوانا در دوران دانشجویی در دهه ۶۰ میلادی و همین طور در دهه ۷۰ میلادی، زمانی که او پروفسور دانشگاه‌ هاروارد بود، نامزدی او برای دیوان عالی ناممکن شد. تحت تاثیر این رسوایی گینزبرگ کناره‌گیری کرد و در نتیجه راه برای نامزدی و تایید نهایی آنتونی کندی در دیوان عالی هموار شد.
کلارنس توماس، اتهامات جنسی
کلارنس توماس در سال ۱۹۹۱ از سوی جورج بوش، رییس‌جمهور وقت آمریکا، برای عضویت در دیوان عالی نامزد شد. پس از بر ملا شدن یک گزارش اف‌بی‌آی که در آن زنی به نام آنیتا هیل، از همکاران سابق توماس در کمیسیون فرصت‌های برابر شغلی او را به رفتار ناشایست جنسی متهم کرده بود، روند بررسی نامزدی کلارنس توماس به یکی از شدیدترین درگیری‌های سیاسی بدل شد. برخلاف رابرت بورک، توماس در روند بررسی نامزدی‌اش مواضع خود در مورد بحث‌برانگیزترین موضوعات حقوقی و سیاسی را روشن نکرد. عضویت او در دیوان عالی آمریکا به عنوان دومین عضو سیاهپوست این نهاد با ۵۲ رای موافق در برابر ۴۸ رای مخالف در مجلس سنا تایید شد که پایین‌ترین میزان رای موافق به یک نامزد این مقام است.
جی.‌هارولد کارسول؛ سابقه تفکیک نژادی
ریچارد نیکسون، رییس‌جمهور وقت آمریکا، در سال ۱۹۶۹ جی.‌هارولد کارسول را برای عضویت در دیوان عالی معرفی کرد، اما در روند بررسی نامزدی او، فعالان حقوق مدنی اعلام کردند که او در دهه ۴۰ میلادی به عنوان یک قاضی فدرال از تفکیک نژادی حمایت کرده و در زمینه دفاع از حقوق مدنی سابقه بدی دارد. نامزدی او که به عنوان یک محافظه‌کار نالایق مورد انتقاد قرار گرفت، با ۵۱ رای مخالف و ۴۵ رای موافق در مجلس سنا رد شد.
هریت الان مییرز؛ مخالفت هر دو حزب
جورج دبلیو بوش، رییس‌جمهور وقت آمریکا، در سال ۲۰۰۵ هریت الان مییرز، مشاور ارشد حقوقی خود‌ را برای عضویت در دیوان عالی معرفی کرد. مییرز با بوش مناسبات شخصی بسیار نزدیکی داشت. از جمله در سال ۱۹۹۴ که جورج بوش اولین بار به عنوان فرماندار ایالت تگزاس انتخاب شد مشاور حقوقی او بود و از سال ۲۰۰۱ نیز در کاخ سفید عهده‌دار مقام‌های گوناگونی بود. اما هر دو حزب دموکرات و جمهوریخواه با نامزدی مییرز مخالف بودند، چون او هیچگاه قاضی نبوده و سوالات پیچیده سناتورها در مورد موضوعات مربوط به قانون اساسی را متوجه نمی‌شد. پس از ناتوانی یا سرپیچی او از دادن پاسخ‌های مناسب به سوالات سناتورها در زمینه قانون اساسی، رییس‌جمهوریخواه و عضو ارشد کمیته امور قضایی مجلس سنا گفتند که پاسخ‌های مییرز نامناسب، ناکافی و توهین‌آمیز بوده است. هشت روز پس از اعلام نامزدی او کاخ سفید اعلام کرد که مییرز از جورج دبلیو بوش خواسته نامزدی او را پس بگیرد و رییس‌جمهور با اکراه پذیرفته است. کناره‌گیری مییرز، اولین مورد پس از رسوایی مربوط به نامزدی داگلاس هوارد گینزبرگ و کناره‌گیری او در سال ۱۹۸۷ و هفتمین مورد از کناره‌گیری نامزدهای عضویت دیوان عالی در تاریخ آمریکا بود.