سختگیری شهرداری علیه خبرنگاران، چرا؟

در پایان هر سال خبرنگاران و شهرداری به هم می‌رسد نه از آن جهت که خبرنگاران کارنامه یک‌ساله شهرداری را ورق بزنند و بد و خوب آنان را بررسی کنند که از جهت افتادن گذر پوست به دباغ‌خانه.
تهران که مرکز بیشترین تعداد نشریه سراسری است و دفاتر مرکزی این نشریات را در خود جای داده همزمان دارای چند نوع محدودیت ترافیکی است که دو نوع مشهور و دایمی آن محدودیت تردد در محدوده طرح ترافیک و نیز محدوده تردد پلاک‌های زوج یا فرد است. اعمال محدودیت در این مناطق چنان شدید است که حتی اگر منزل کسی در این مناطق واقع شده باشد در تمام مدت اعمال محدودیت نمی‌تواند با اتومبیل خود تردد کند، مگر اینکه خطر جریمه و مجازات را بپذیرد. به این ترتیب از ساعت ۶ صبح تا ۱۷ برای محدوده طرح ترافیک و ۶ تا ۱۹ برای محدوده تردد زوج یا فرد (که وسعت بیشتری دارد) دارندگان خودرو باید از استفاده از خودروهایشان چشم بپوشند.
در این میان روزنامه‌نگاران و خبرنگاران به دلیل وظایف ذاتی شغل ناچارند در تمامی روزهای سال در تمامی مناطق شهر تهران حضور پیدا کنند به ویژه آنکه نه فقط برنامه‌های خبری و نشست‌های مقامات دولتی و صنفی در مناطقی در داخل محدوده طرح‌های ترافیکی برگزار می‌شود بلکه ملاقات‌ها و مصاحبه با چهره‌ها نیز در درون همین محدوده‌ها صورت می‌گیرد. از این بابت داشتن مجوز برای ورود به محدوده طرح‌های ترافیکی برای خبرنگاران مانند سایر ابزارهاست که می‌تواند آنان را برای انجام وظایف خویش یاری دهد. برپایه این دیدگاه، داشتن مجوز ورود به طرح ترافیک، امتیازی برای خبرنگاران و روزنامه‌نگاران محسوب نمی‌شود و آنان را در جایگاه ویژه قرار نمی‌دهد بلکه مدیران شهری به اصحاب رسانه کمک می‌کنند تا ایشان امکان انجام وظیفه خود را به نحو قابل قبول داشته باشند.با این همه شهرداری تهران، هر سال بر سر اعطای مجوز به خبرنگاران محدودیت‌های عجیب و غریب اعمال می‌کند و شرایطی وضع می‌کند که براساس آن شرایط فقط معدودی از خبرنگاران از امکان دریافت مجوز ورود به طرح ترافیک برخوردار می‌شوند چنانکه روزنامه‌هایی که حدود ۳۵ تا ۴۰ خبرنگار دارند، فقط سه تا پنج مجوز دریافت کرده‌اند. این نکته را هم باید اضافه کرد که به غیر از این ۳۵ تا ۴۰ خبرنگار، همکاران توزیع و اشتراک و تبلیغات نیز اضافه می‌شود.
واقعا روشن نیست که بر چه اساسی این سهمیه‌بندی صورت گرفته و در تدوین سهمیه‌ها چه نکاتی صورت گرفته است اما هرچه هست این رفتاری نیست که به انجام وظیفه سنگین و خطیر روزنامه‌نگاران و خبرنگاران کمک کند.
این در حالی است که محمدباقر قالیباف در جایگاه شهردار تهران همواره خودش را یار و همراه خبرنگاران دانسته و بر حمایت‌های حرفه‌ای از ایشان تاکید کرده است.‌هاشمی‌تشکری به‌عنوان معاون امور ترافیکی آقای شهردار نیز هر سال تاکید می‌کند که هیچ خبرنگاری بدون مجوز ورود به محدوده طرح ترافیک باقی نمی‌ماند اما هر سال تا هنگامی که خبرنگاران بالاخره موفق به دریافت این مجوز شوند، بارها اظهاراتی صورت می‌گیرد که زهره‌شان را آب می‌کند. اگر شهردار تهران و همکارانش اراده‌شان بر این است که در زمره یاران رسانه‌ها قرار گیرند و در اطلاع‌رسانی سریع و دقیق به شهروندان ایرانی سهیم باشند، چرا برای اعطای یک کمک که وظیفه اداری‌شان هم هست، اینقدر سختگیری می‌کنند؟