«سراب»

محبوبه نورعلیشاهی
ناقوس‌های ناهماهنگی
تنم را به اندازه حجم غریب کهنه خیال سنگی می‌لرزاند.
چکه‌ای از تصویر لطیف بودنت بر سنگ خیالم پاشید و ابر شد
آسمان شدن برایت سخت بود!
ستاره‌ای به حجم سخاوت تو را خدا نامید
گویی گول می‌زند افکارش را میان بودن و داشتنت!
در لحظه‌های تزلزل
وزن اشک را بشمار!
دیروز احساسش را به جرم بودنش اعدام کرد!
و
ظرافت ذهنش را به دختری بی‌سایه هدیه داد
شاید او هم لختی خوشبختی را لمس کند.