سهم سفره مردم

مسعود سلیمی- آخرین گزارش به عبارتی ارزیابی صندوق بین‌المللی پول از شرایط اقتصادی ایران در پسابرجام با صفت «بهبود آشکار» همراه شده است.
هنگامی که یک نهاد پولی معتبر جهانی از پیشرفت اقتصاد کشورمان سخن می‌گوید و امیدوارانه به آینده آن نگاه می‌کند، بالقوه جای خوشحالی دارد ضمن اینکه این صندوق آمار و مستندات خود را در کنار مشاهدات میدانی با اعداد و ارقام ارائه‌شده از سوی مسوولان کشور موردنظر تهیه و عرضه کرده است به عبارت بهتر چه‌بسا تناقض‌های آماری که همواره در سال‌های اخیر در ارتباط با منحنی‌های اقتصادی کشور وجود داشته و دارد، در ارائه مستندات به صندوق هم دخالت کرده باشد.
آنچه صندوق از تورم و رشد اقتصادی ایران گفته، همان است که از سوی مسوولان مربوطه کشور بارها تکرار شده که به خودی خود می‌تواند به حسن روحانی در برنامه‌های انتخاباتی‌اش کمک کند.
البته در گزارش صندوق جدا از تعریف و تایید سیاست‌های اقتصادی کشور، از بخش‌های منفی آن که کسری بودجه و بدهکاری دولت و کاهش ذخایر ارزی هم سخن به میان آمده ضمن اینکه همچنان بحث بهبود ساختارها و قواعد و قوانین ترمزکننده رشد هم از نظر دور نمانده است.
به هر حال تا اینجای کار یعنی در نزدیکی‌های انتخابات ریاست‌جمهوری دولت روحانی به دو وعده مهم اقتصادی خود یعنی تورم تک‌رقمی و رشد نزدیک به پنج درصد دست یافته است.
این گزارش و این اعداد و ارقام، هنگامی که قرار است سهمی در سفره مردم داشته باشد، اکثریت کسانی را که یا زیر خط فقر هستند یا با چنگ و دندان و هزار زحمت سر و ته زندگی را هم می‌آورند، ناامید می‌کند به این معنا که به مردم فهمانده شده یا این جوری استنباط می‌کنند البته به اشتباه که کاهش تورم، رفتن به زیر عدد ۱۰ و افزایش رشد یعنی ارزانی، یعنی تقسیم عادلانه ثروت، یعنی بالا رفتن ارزش پول و نقدینگی خانواده و در یک کلام اگر قرار است کاهش تورم به مردم در توسعه سفره‌شان کمک کند، راهبرد درستی نیست چراکه با نبود تعادل در دخل و خرج، با کاهش ارزش ریال و با پایین رفتن تورم، قدرت خرید مردم بالا نمی‌رود ضمن اینکه همزمان با تک‌رقمی شدن تورم، افزایش رشد اقتصادی، بالا رفتن تولید نفت و همچنین افزایش درآمد دولت، مردمی که در ایجاد توازن دخل و خرج‌شان لنگ می‌زند به یک دلیل دیگر هم ارزانی را لمس نمی‌کنند در واقع هنگامی که با کم‌فروشی و احتکار و قاچاق و واردات قانونی بی‌در و پیکر قرار است روی گرانی سرپوش گذاشته شود بدون تردید در کنار افزایش فقر ناامیدی هم بالا می‌رود.
نکته دیگر اینکه در این چند سال آنقدر وقت دست‌اندرکاران مملکت صرف حمله و ضدحمله به یکدیگر شده که دیگر جایی برای «یاسمن» باقی نمانده است، نهایت اینکه در چند ماه مانده به انتخابات ریاست‌جمهوری، اگر نمی‌شود کاری برای کاهش فشار به اقشار کم‌درآمد کرد، دست‌کم از شعارهای پوپولیستی، وعده‌های ناشدنی و در یک کلام هیاهوی بسیار برای هیچ پرهیز شود.
مردم غیر از اقلیتی که میلیون برایشان پول خرد است، در کنار نیازهای مادی و تفریح و شادی و… در زندگی به راستگویی و راست شنیدن هم احتیاج دارند.
massoudmehr@yahoo.fr