سکانس آخر

کیومرث درمبخش از جمله سینماگران مهجور سینمای ایران است که با ساخت آثار مستند و یک فیلم داستانی به نام «بوف کور» نزد مخاطبان سینما شناخته شد. وی که سال‌ها در پاریس به سر می‌برد، غریبانه و در اثر ویروس کرونا صبح سه‌شنبه ۱۲ فروردین ساعت ۵ در فرانسه درگذشت.
کیومرث درمبخش در ۱۳۲۴ خورشیدی به دنیا آمد. وی در ۱۳ سالگی به فراگیری هنر عکاسی پرداخت و در ۱۸ سالگی به شکل حرفه‌ای عکاسی می‌کرد. او در سال‌های پایانی دهه ۴۰ خورشیدی به فرانسه رفت و همان‌جا بود که به سینما علاقه‌مند شد. با دیدن فیلم‌های برادران لومیر و روبر برسون این اشتیاق شکل گرفت.
درمبخش همزمان با عکاسی به تحصیل ادامه داد و در رشته سینما فارغ‌التحصیل شد. بعد به ایران بازگشت و به عکاسی در سینما پرداخت. عکس‌های او از فیلم‌های تنگسیر و گوزنها از آثار او در آن دوران به شمار می‌آیند.وی اولین فیلم مستند خود را با نام جرس در ۱۳۵۱ خورشیدی ساخت و دو سال بعد تنها فیلم داستانی خود را با نام بوف کور ساخت و با این فیلم به شهرت رسید. کیومرث درمبخش را در سینما به عنوان نویسنده، کارگردان، تهیه‌کننده، تدوینگر و عکاس می‌شناسند. او فیلمسازی است که در ژانر مستند فعالیت دارد.
درمبخش در ۱۳۵۴ خورشیدی فیلم سفر بهاری را ‌ساخت. در این فیلم به نیما و اشعارش پرداخته است. پس از پیروزی انقلاب اسلامی نیز دو فیلم دیگر به نام‌های کسوف و شب را جلوی دوربین برد.
فعالیت در سینما با ساخت مستند و فیلم داستانی
شاید نسل امروز کیومرث درمبخش را چندان نشناسد و بیشتر با برادر هنرمندش کامبیز آشنا باشد، اما کیومرث نیز از هنرمندان شناخته‌شده کشور است. وی سال‌ها بود که در پاریس رحل اقامت افکنده بود تا اینکه کرونا جان عزیزش را گرفت و جامعه هنر ایران را داغدار کرد.
درمبخش هرچند در چند حوزه هنر فعال بود، اما بیشتر با یک فیلم شناخته می‌شود؛ بوف کور، زندگی و مرگ صادق هدایت که از قضا او نیز سال‌ها پیش در همین شهر پاریس درگذشت و همان‌جا به خاک سپرده شد.
بوف کور تنها فیلم داستانی بود که کیومرث درمبخش با بازی هنرمند فقید پرویز فنی‌زاده ساخت، اما با همین اثر نامش بر سر زبان‌ها افتاد.
فضای وهم‌آلودی که درمبخش در این فیلم به وجود آورده بود، ترس خاصی را به مخاطب منتقل می‌کرد؛ چیزی که هرگز در فیلم‌های دیگر ایرانی دیده نشد. بازی گیرای فنی‌زاده هم بسیار کمک کرد تا فیلم تاثیرگذاری باشد.
سینمای ایران کمبود و مشکل زیاد دارد. یکی از آنها ساخت فیلم‌های ترسناک و وهم‌آلود است که غیر از بوف کور در فیلم دیگری دیده نشد و احتمالا نخواهد شد. بیشتر فیلم‌های ترسناکی که در سینمای ایران ساخته شده‌اند، نتوانسته‌اند حس ترس را در مخاطبان ایجاد کنند و حتی گاهی صحنه‌های ترسناک به خاطر ضعف ساختاری باعث خنده تماشاگران می‌شد. ‌ای‌کاش فیلمسازان ایرانی که دوست دارند در این ژانر فیلم بسازند، نگاهی به فیلم «بوف کور» بیندازند و از آن بیاموزند.