شنا در آب جوش

آرسنال طی معرفی مربیان جدیدش معمولا همه را غافلگیر کرده. مگر آرسن ونگر ناگهان جای یوهان کرایف و تری ونبلز معرفی نشد؟ مگر برتی می ‌و بعدها جرج گراهام بی‌مقدمه روی آن نیمکت ننشستند؟ این بار می‌گفتند میکل آرتتا، یک آرسنالی پیشین، رهبری توپچی‌ها را در دست خواهد گرفت، ولی اونای امری وارد شد و پس از بیست و دو سال و ۱۲۳۵ بازی جای ونگر را گرفت. یک اسپانیایی، دومین مربی غیر‌بریتانیایی آرسنال شد. مردی آمده از باسک که هم پدرش بازیکن فوتبال بوده و هم پدر‌بزرگش.
روزگار مربیگری امری دو چهره داشته: یک چهره در پاریس میلیونر‌نشین و یک چهره در والنسیا و سویا قانع به بودجه‌های کم. امری طی فصل سپری شده با پاری‌سن‌ژرمن همه رقابت‌ها را با پیروزی سپری کرد و فتح سه جام طی یک فصل- محض نمونه بیش از همه جام‌های تاتنهام طی سی سال گذشته- معرکه به نظر می‌رسید، ولی خیلی‌ها گفتند لیگ فرانسه، لیگ تک تیمه است و هر مربی دیگری با پاری‌سن‌ژرمن همان جام‌ها را به چنگ می‌آورد. بنابراین برای شناخت امری باید به گذشته نقب بزنیم، به آن چه در اسپانیا انجام داد. او بود که لورکا لیگ دومی را برابر مالاگا لالیگایی در جام حذفی به پیروزی رساند. او بود که آلمیرا را از لیگ دو راهی لالیگا حذف کرد و آنها را در همان فصل اول در رتبه هشتم قرار داد. او بود که جای رونالد کومان در والنسیا را گرفت و در نخستین فصل، والنسیا را راهی لیگ اروپا کرد و دو سال بعد در رده سوم قرار داد و پا به لیگ قهرمانان گذاشت. او بود که اجازه نداد والنسیا پس از فروش اجباری داوید ویا و داوید سیلوا به دلیل ورشکستگی سقوط کند. او بود که با سویا، لیگ اروپا را فتح کرد.
با این وصف خیلی‌ها امری را با شکست‌های سنگینش می‌شناسند و نه فقط آن دیدار عجیب: بارسا ۶- پاری‌سن‌ژرمن ۱٫ بلکه با آن سقوط‌های آزاد: زنیت ۵- اسپارتاک مسکو صفر، رئال ۷- سویا ۳، بارسا ۵- سویا ۱٫٫٫ آمار می‌گوید امری طی ده نبرد با گواردیولا هرگز پیروز نشده (شش بار باخته و به چهار تساوی دست پیدا کرده)، می‌گوید طی پنج رویارویی با مورینیو همیشه ناکام بوده (چهار بار باخته و به یک تساوی دست یافته)، می‌گوید او ده بار برابر لوییز انریکه زانو زده و دوازده بار مقابل دیگو سیمئونه، می‌گوید دو بار با آرسن ونگر و آرسنال روبه‌رو شده و هر دو بار به تساوی دست پیدا کرده.
حالا او وارث آرسنال عصر خزان ونگر شده. آرسنالی که بسیاری از طرفدارانش طی فصل به آن پشت کردند. آرسنالی که باید دوباره پرشور بازی کند و هیجان‌انگیز. ولی آیا امری می‌تواند بازیکنان نزول کرده آرسنال را شکوفا کند؟ چنان که جوردی آلبا را در والنسیا شکوفا کرد؟ شاید آری و شاید هم نه، هر چه باشد پاریسی‌ها او را برای ناتوانی‌اش در اداره نیمار، کاوانی و دی‌ماریا نکوهش می‌کنند.
امری باید در آرسنال از بلرین، اوزیل، گاکا، ویلشر و ولبک و رمزی بازی‌های قابل قبولی بگیرد، باید به جوانان آرسنالی فرصت درخشش بدهد، به میتلند نایلز، ریس نلسون، ماوروپانوس و جو ویلکاک. ولی شیوه مربیگری‌اش مثل ونگر، شاعر‌مسلکانه نیست و آمیخته است به ریزنگری، سخنرانی‌های طولانی و حلاجی‌های تاکتیکی، همان چیزهایی که ستاره‌های پاریسی را کلافه کرد و بی‌حوصله. همان چیزهایی که احتمالا بازیکنان آرسنال را کلافه‌تر خواهد کرد، چرا که امری به زبان انگلیسی کمترین آشنایی ندارد. آرسنال با رفتن مرتساکر، درد پای تمام نشدنی کوشینلی و اشتباهات تمام نشدنی مصطفی نیاز به خانه‌تکانی بزرگی در خط دفاعی‌اش پیدا کرده. توپچی‌ها پس از دهه هشتاد بیشترین تعداد گل را در لیگ دریافت کرده‌اند: ۵۱ گل که یعنی ۱۲ گل بیشتر از برنلی در رتبه هفتم و ۴ گل بیشتر از نیوکاسل در رده دهم. دل بستن به پتر چک سخت شده. چک که ۴۸ گل طی ۳۴ بازی لیگ دریافت کرده و بدترین رکوردش در انگلیس را برجای گذاشته. چک که رکورد دریافت شش گل برتافته از اهمال را به خود اختصاص داده.
ایوان گازیدیس مدیر اجرایی آرسنال اعلام کرده سقف بودجه خریدهای باشگاه در تابستان پنجاه میلیون پوند است، ولی آیا پنجاه میلیون برای بازسازی آرسنال کافی است؟ برای بازگشت به صف اول؟ البته که نه. آن هم برای مربی که شاهد ورود دویست میلیونی نیمار به پاریس بوده، همین طور ورود چهل میلیونی جولیان دراکسلر از وولفسبورگ و ورود بیست و یک میلیونی خسه از رئال. یکی از هنرهای ونگر در سال‌های اوجش درخشش با بودجه محدود بود که نتوانست آن را در دهه دوم حضورش در آرسنال ادامه دهد.
بنابراین امری باید با فراموش کردن عقده توانگری پاریسی‌ها به تکرار تجربه‌هایش در والنسیا و سویا بازگردد: درخشش با بودجه‌ای کاملا محدود که مدیران آرسنال به آن خو گرفته‌اند. به همین دلیل شاید روی سکوهای استادیوم امارات جای شعار « Emery Out « شعار « Gazidis out» سر داده شوند.
بهترین سال‌های اونای امری در چهل و پنج سالگی‌اش- ظاهرا- پیش رویش جلب نظر می‌کنند. او بسیار با تجربه است و از دل آتش گداخته پاری‌سن‌ژرمن راهی لندن شده. ولی آرسنال و طرفدارانش دیگ جوشانی هستند و لیگ برتر حتی به فاتحانی چون پیگرینی، آنچلوتی و رانیری هم رحم نکرده.