علی نصیریان: اداره تئاتر را کارگاه نمایش کنید

«علی نصیریان» بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون گفت: نمایشنامه‌نویس نبودم و نیستم، ادعایی هم ندارم؛ کارگردان هم نبودم. من در اصل بازیگرم. علی نصیریان در آیین نکوداشت خود در تالار سنگلج اظهار کرد: تکرار و تجدید این نوع دیدارها خیلی ارزشمند است، به ویژه در محلی که پر از خاطره، یادبود و یادگار است. ما در اینجا سال‌ها از حدود سال ۱۳۴۲ یا ۱۳۴۳ که همچنان در حال ساخت بود، رفت و آمد داشتیم و از سال ۱۳۴۴ تا ۱۳۵۶ در اینجا زندگی و کار کردیم و این محل، تالار و دیدار شما دوستان و یاران قدیم و جدید خیلی برای من مطلوب است و ممنونم از این دعوتی که از من شد که به اینجا برای خدمت شما بیایم.
نصیریان گفت: ما هر وقت در آن دوره‌ها قبل از انقلاب به شهرستان به دیدار بچه‌ها و تئاتر می‌رفتیم مدیر و رییس اداره‌ای که در آنجا بود بستگی داشت که تا چه حد دوستدار هنر و فرهنگ است؛ اینکه انس و الفت دارد یا اینکه ضد فرهنگ و هنر است. بعضی جاها ضد و در خلاف جهت و در برخی جاها با هنرمندان همراه بودند و همکاری می‌کردند و مدیریت با دقت و با ظرافتی داشتند و کارها خیلی بهتر و جلوتر بودند.وی با تاکید بر توسعه فرهنگی با مدیریت خوب گفت: مدیریت فرهنگی، یک واقعیت و خیلی مهم است. حتی من به مدیریت شما توجه می‌دهم. وقتی دوستدار تئاتر هستید کمک می‌کنید.پیشکسوت سینما، تئاتر و تلویزیون در خصوص دستور وزیر فرهنگ مبنی بر بازسازی اداره تئاتر و تبدیل آن به موزه تئاتر گفت: به جای اینکه موزه تئاتر شود آن را کارگاه نمایش کنید. سه، چهار سالن کارگاهی دارد. به جوانان مجال دهید کار کنند و خود را بروز بدهند. اینکه موزه کنید به چه درد می‌خورد. تئاتر تهران را موزه کنید که بهتر است.
وی افزود: در آنجا، چهار، پنج صحنه داشتیم که متعلق به والی، جوانمرد، گرامیان، من و رشیدی بود. اینجا را بازسازی کنید. استحکام و ساخت و ساز آن را درست کنید. چون در آن موقع در خصوص استحکامش تردید بود. آنجا را کارگاه کنید تا جوانان خود را بروز دهند. نصیریان گفت: تئاتر تهران ریشه تاریخی دارد و گراند هتل بوده است. به نظرم، اداره تئاتر بهترین کارش این است که تبدیل به کارگاه‌های نمایش برای جوانان شود. استعدادهای خوبی داریم که بیایند در آنجا کار کنند. زمانی که ما در آنجا بودیم هشدار می‌دادند ساختمان محکم نیست.
وی تاکید کرد: کسانی که می‌خواهند نمایشنامه بنویسند از پیشینه کار نمایش ایرانی آگاه بشوند. نمایش ایرانی را ما شروع کردیم. جوانمرد، والی و سرکیسیان، از سال ۱۳۳۴ روی نمایشنامه ایرانی آمدیم. در کارگاهی که در خانه سرکیسیان بودیم یاد می‌گرفتیم، نتوانستیم نمایشنامه جنوب را اجرا کنیم و به وسیله افراد باسوادی مانند جهان‌بیگلو و جلال آل‌احمد به ما توصیه کردند که نمایشنامه ایرانی کار کنید و به سراغ جیجک علیشاه رفتیم و دیدیم با تفکر و استیلی که داریم جور درنمی‌آید.نصیریان افزود: گفتند از قصه‌های ایرانی استفاده و از آنها اقتباس کنید. یکی از چیزهایی که آقای مودبیان تاکید دارند اقتباس در تئاتر و فیلم است که نمونه بارز و روشن آن در تئاتر معلم مرده‌خور عباس جوانمرد است که از هدایت اقتباس کرده بود یا ناصر تقوایی در ناخدا خورشید از داشتن و نداشتن همینگوی این فیلم را ساخت. این فیلم را پریشب در موزه سینما دیدم و اصلا باور نمی‌شود که این از یک داستان خارجی اقتباس شده است. اینقدر خوب بومی کرده که اقتباس خیلی مهم است. ما از قصه‌های هدایت شروع کردیم. وی گفت: من نمایشنامه‌نویس نبودم، ادعایی هم ندارم و نیستم و آنچه که نوشتم دستمایه‌هایی برای کارهای خودم بود و چون نمایشنامه نداشتیم، مجبور می‌شدم بنویسم. من در اصل بازیگر بودم. کارگردان هم نبودم. کارگردانی تئاتر هم که انجام می‌دادم به عنوان سردسته بودم. یعنی کسی که کار را راه می‌اندازد؛ نه من درس کارگردانی خوانده بودم و نه آن را بلد بودم. اینها را بچه‌ها باید بدانند و باید گفته شود. نصیریان ادامه داد: به بچه‌هایی که می‌خواهید تئاتر ایرانی بگویید باید گفته شود چه کسانی به میدان آمدند چه تم‌هایی آوردند. مثلا مرگ یزدگرد یک کار بی‌نظیر و استثنایی بود. یکی از کارهایی که در این کلاس باید می‌کردید تجزیه و تحلیل این نمایشنامه بود که چقدر ساختار آن زیباست. اجزای ساختار یک نمایشنامه را باید بچه‌ها بفهمند.
این مراسم با حضور رضا بابک، ایرج راد، اصغر همت، قطب‌الدین صادقی، مجید افشار، ‌هادی مرزبان و جمعی دیگر از پیشکسوتان تئاتر، سینما و تلویزیون برگزار شد.