فردا خیلی دیر است

ضیاء مصباح- همه دلسوزان وطن از خاص و عام متفق‌القول و با تمامی وجود برآمده از نگرانی آینده کشور، خود و فرزندانشان می‌گویند: این همه رخدادهای ضد‌ونقیض و منافع ملی که از چپ و راست که بر سر جامعه فرو می‌ریزد، قرار است تا کی ادامه یابد؟
امکانات وسیع مالی، امنیتی و ارتباطی دولت که طبق همین به اصطلاح قوانین موجود مسوول و پاسخگو است، به چه دلایلی در مسیر تعدیل یا جلوگیری از این حوادث روزافزون و قابل پیش‌بینی به‌کار گرفته نمی‌شود و تا چه زمانی شعارها، ایجاد هیجان و بحران‌آفرینی باید ادامه یابد و آثار عدیده اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی، روحی- روانی و خلاف اصول اولیه بهزیستی، حقوق شهروندی و… در پی داشته باشد. در چنین شرایطی آیا نباید توجه دست‌اندرکاران امور مملکت برای دست یازیدن به اقداماتی اساسی و بایسته در این‌گونه موارد جلب شود یا ناتوان با همه ادعاها مانده‌اند؟؟
به نمونه‌ای از آنچه جامعه را در این روزها ملتهب و نگران کرده فهرست‌وار و بدون رعایت تقدم و تاخر اشاره می‌شود؛ عوامل اصلی و چرایی برخورد قطار که می‌تواند بر‌آمده از دغدغه‌های معاش و بالطبع ناتوانی در پیش‌بینی ساده‌ترین امور به‌وسیله لکوموتیوران به‌شمار آید، جلوگیری از سخنرانی معاون مجلس، صدور دستور جلب نماینده مجلس، چگونگی برابری نرخ ارز، تحرکات نظامی در خلیج‌فارس، اعلام آمادگی تبلیغاتی اعزام صدها هزار نفر به سوریه، اختلاس‌های فراتر از میلیاردی، برخورد گزینشی وسایل تبلیغاتی که از محل بیت‌المال ارتزاق می‌کنند با مسایل روز، وارونه جلوه دادن حقایق مبتنی بر منافع گروهی، افزایش بی‌رویه نرخ کالاها و خدمات تولیدی بخش دولتی و در پی آن خصوصی- مخصوصا در بخش دارویی- بهداشتی و آموزشی و ده‌ها مورد از این قبیل. در این میان آنان که منافع‌شان به ادامه بحران‌های ساختگی گره خورده، همه بی‌تدبیری‌ها و ناتوانی در سامان دادن امور جامعه و مملکت را به دوش دولت گرفتار روحانی افکنده و در وظایف او می‌بینند و بر آن تاکید می‌ورزند و بر توقعات که این یکی می‌تواند منفی نباشد، می‌دمند.
از طرفی یکی از مقاصد و به یقین مهم‌ترین هدف این گروه آن است که انبوه مردم گرفتار معاش دچار چه کنم، در اردیبهشت سال آینده رای ندادن را پیشه یا به کاندیدای متظاهر و دلواپس صوری آنان که بر مبنای منافع گروهی و حفظ شرایط می‌کوشد، گرایش یابند که وای از پس امروز بود فردایی… .
بر مجموعه دولتمردان دست در گریبان است کاری کنند که غصه سر آید، به این مفهوم که خود را برنده بی‌چون و چرای انتخابات در پیش ندانسته و صحنه را برای تبلیغات جریان مقتدر مخالف ملک و ملت خالی نگذارند که فرصتی نمانده و فردا خیلی دیر است.
باید مدیران سیاسی -فرهنگی با صراحت، همه موانع را مطرح و صمیمانه عنوان و بدون واهمه به از دست دادن قدرت که زیاد هم آسان به‌نظر نمی‌رسد! چگونگی‌ها و عوامل بازدارنده و سهم‌خواه را به اطلاع جامعه برسانند.
با عنایت به این مهم که ارزش رای توده و عوام در انتخابات، حتی در وضعیت موجود کشورمان برابر و هم‌وزن خواص می‌باشد، می‌توان با کمک جوانان آگاه و حاضر در صحنه، عاقل و نقش‌آفرین در درون تمامی خانواده‌ها مشابه انتخابات اسفندماه گذشته مخصوصا در تهران و شهر‌های بزرگ رفرمی ایجاد و به این نیروی ساکت و هوشیار تکیه کرد و امیدوار بود. در این رهگذر لازم است با مایه گذاشتن از اعتبار نسبی حاصل از خدمتگزاری توام با صبر و تحمل افراد شاخص کابینه، مشابه ظریف و زنگنه از یک‌سو و از تجربه‌گران به دست آمده سه سال و نیمه اخیر تصدی قوه مجریه با همه موانع و محدودیت‌ها که اگر با وقوف به سیستم و شرایط حاکم بر آن بنگریم غیرقابل انکار است، از طرف دیگر دفاع شود ضمن اینکه با استفاده از وسایل مدرن در اختیار همگان، تریبون‌ها و همین روزنامه‌ها که قابل توجه به نظر می‌رسند و از تیراژ مناسب برخوردارند، حقایق و موانع مطرح شود. خواص واقفند که عدم تمرکز قدرت با مفهوم اصولی، نبود وحدت رویه، وجود نهادهای موازی، اختیارات فراقانونی، قوانین متضاد، رانت و رابطه، نهادهای غیرپاسخگو، انتصابات غیراصولی و مسایلی بسیار از این قبیل نمی‌گذارند و منافع گروهی آنان اقتضای دیگری دارد و باید باهمه تنگناها با آن به‌صورت معقول و با حداکثر توان مقابله کرد. در آن صورت با اطمینان به افکار عمومی با خیل میلیونی جوانان تحصیلکرده، آگاه و صبورمان در جای‌جای میهن‌مان که از سوییس گشتن منصرف و نگران سوریه شدن مانده‌اند، می‌توان امید اصلاحاتی تدریجی را داشت.
استمرار مدیریت در این وضعیت با همه اما و اگرها، تحقق‌بخشی از برنامه‌ها را در پی می‌آورد و ساده‌ترین شرط ادامه آرامش و موفقیت در پیشبرد ضرورت‌های ملی به شمار می‌آید در غیر این صورت چه کنم و سلطه فرصت‌طلبان و به تبع آن انحرافات و… استمرار داشته و در بر همین پاشنه خواهد چرخید.
Z.Mesbah1944i@gmail.com